Księżniczka mafii

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu. Podtytuł trochę mnie zmylił. Wyznania zakonnicy, która została prostytutką" - spodziewałam się jakiś ekscesów w zakonie, ale nic bardziej mylnego. Wyznania raczej byłej zakonnicy, która porzuciła pracę nauczycielki i wybrała "zawód" prostytutki, porzuciła męża, córkę i nie ma sobie nic do zarzucenia.

Oparta na faktach książka o pewnej tajce, która zarabia na życie prostytucją. Jest nie jako do tego zmuszona. Nie zwykle smutna opowieść, pokazująca Tajlandię z innego niż nasz "farangowy" punkt widzenia. Kobiety są często bite przez swoich mężów, ale wiernie przy nich trwają. Brak klasy średniej, bo albo masz perspektywę normalnego życia, albo gonisz koniec. Z książki dowiemy się sporo o samej Tajlandii, seksbiznesie i życiu w tym kraju. Samą książkę czyta się szybko i wyzwala w czytelniku sporo różnych emocji. Z pewnością warta do sięgnięcia. Polecam.

Książka z 1990 roku, w Polsce ukazuje się w 2011 roku. Opisuje życie Żydów w kanałach polskiego Lwowa. Pokazuje pomoc świadczoną przez Polaków. Oprócz kontekstu historycznego zauważam płaszczyznę socjologiczną tego reportażu. Ukazuje jak działa psychika ukrywających się ludzi, udręczonych i przede wszystkim nieprzygotowanych do survivalowych doświadczeń. Żyją w ekstremalnie niewygodnych warunkach. Pojawia się permanentne zmęczenie. Rodzą się problemy ze starć psychik nieznających się ze sobą towarzyszy niedoli. Podstawowe potrzeby nie są spełniane. Codzienność dostarcza wielu dawek lęku, histerii, napięć psychicznych. W tak dramatycznej sytuacji jest potrzebna kooperacja wszystkich członków grupy – a to przychodzi im czasem z wielkim trudem. Brak racjonalizmu w większości działań. Brak dobrego przywództwa. Bardzo ważne okazują się pomysłowość, wola walki z przeciwnościami losu, odporność na stres, religijność. Istotne są umiejętności samoorganizowania się w trudnych okolicznościach i radzenia sobie z własną słabością. Ta książka zmusza mnie do głębokiej refleksji.

Autor przedstawił nam dokładnie życie Mormonów w okolicach Salt Lake City, skąd pochodził. Bardzo ważną kwestią poruszoną w tej książce jest problem molestowania seksualnego dzieci, którego padł ofiarą. Książka napisana pięknym językiem. Nie mogłam się od niej oderwać. Inna sprawa, że niewiarygodnym jest dla mnie, jak w dzisiejszych czasach można dać się tak omamić przez sektę.

Jeśli obawiasz się, że widziałeś już film i nie ma po co sięgać po książkę bo będzie to samo, to się nie obawiaj. Owszem książka oczywiście nawiązuje do wątków z filmu, ale przede wszystkim jest obrazem życia Abdela widzianego jego oczyma z dużym akcentem na bujną młodość. Warto sięgnąć, bo jest świadectwem spotkania, które przemieniło tych, którzy na siebie wpadli. Napisana żywym, prostym językiem.

Książka „Musiałam odejść. Wspomnienia żony i syna Osamy bin Ladena” autorstwa Jean Sasson oraz Najwy i Omara bin Laden została we mnie na długo. Minęło już sporo czasu od jej przeczytania, a ja wciąż pamiętam emocje, które wywołała. To jedna z tych historii, które zostawiają w człowieku ślad i nie pozwalają łatwo o sobie zapomnieć. Fakty opisane w książce pokazano z taką dbałością o szczegóły, że miałam wrażenie, jakbym naprawdę wchodziła w ich świat. W pewnym momencie sama zaczęłam sprawdzać mapy, żeby odnaleźć miejsca, o których była mowa. To tylko pokazuje, jak mocno potrafi wciągnąć ta opowieść i jak realna się wydaje. To książka, którą zdecydowanie warto przeczytać. Poruszająca, szczera i napisana w sposób, który budzi wiele uczuć. Dla mnie to jedna z tych lektur, które zostają w pamięci na lata.

Nie da się ukryć, że odczuwa się, iż książka została napisana dziesiątki lat temu. Współcześnie treść jest bardziej skompresowana i wstyd się przyznać, że niejednokrotnie, z opadającymi powiekami, myślałam " do brzegu, do brzegu" A przecież nie o to chodzi i aż strach pomyśleć, co byłoby gdyby Forell tak niecierpliwy był. Jedno jest pewne - nie osiągnąłby swego celu. Za sprzymierzeńców swych mógł mieć tylko uparta wolę, nieobciążoną wiedzą, zaciekłość roju pszczół i wiarę, że trzeba czasem przeżyć piekło, bo osiągnąć niebo. A ja jako czytelnik mogłam obserwować, jak skrajne przeżycia mogą odcisnąć piętno na psychice człowieka. A i jeszcze jedno, zawsze warto butnie wierzyć w życie.

Jest taki odcinek drogi kolejowej w Anglii prowadzącej do stacji Londyn Paddington, na którym stwierdzono „nieproporcjonalnie wysoki odsetek” ogólnej liczby samobójstw poprzez śmierć pod kołami nadjeżdżającego pociągu, Brytyjek azjatyckiego pochodzenia. Jednak nie sam fakt samobójstw był powodem zainteresowania się tym problemem lokalnych władz, ale jego niekorzystny wpływ na wizerunek kolei państwowych. Takie podejście do problemu nie zdziwiło autorki tej książki. Kobiety, która przyczyną targnięcia się na własne życie tak wielu kobiet, czasami nawet razem z dziećmi, jaką jest wymuszone małżeństwo i zabójstwo honorowe, zajmuje się od lat wraz z założoną przez siebie fundacją Karma Nirvana. Sama będąc ofiarą przemocy ze strony najbliższych, wie jak pomóc kobietom mającym odwagę sprzeciwić się tradycji i źle pojmowanemu honorowi rodziny, pod którymi kryją się tragedie "kobiet faszerowanych narkotykami, bitych, więzionych, gwałconych i terroryzowanych w czterech ścianach rodzinnych domów". Celowo użyłam pojęcia „tradycji”, ponieważ zwyczaj aranżowanych małżeństw i przymuszania do nich nawet dzieci (dotyczy to nawet dwunastolatek) nie ma podłoża religijnego. Jak sama autorka podkreśla, cytując wypowiedź lorda Ahmeda, członka Izby Lordów: "Żadna religia – chrześcijaństwo, judaizm, hinduizm, sikhizm czy islam – nie zezwala na takie praktyki." Przeciwnie, potępia je. Dlatego właśnie należy traktować je tak, jak przemoc w rodzinie i łamanie praw człowieka i dzieci. Anglia dzięki działalności fundacji Karma Nirvana zaczyna powoli rozumieć ten problem właśnie w taki sposób, przyjmując ustawy ułatwiające ściganie tego typu przestępstw, tworząc Jednostkę do spraw Wymuszonych Małżeństw, przeprowadzając szkolenia dla policjantów, do których zgłaszają się kobiety z prośbą o pomoc, tworząc system wsparcia dla ofiar, które uciekły z domu i wreszcie wspierając działalność fundacji autorki. I mimo, że na okładce widnieje takie zdanie: "Otwiera oczy na okropności będące udziałem niektórych kobiet." To do tytułu tej książki, dopisałabym również słowo „i synowie”, ponieważ problem wymuszanych małżeństw i zabójstw honorowych dotyczy również mężczyzn i chłopców. Brytyjski raport rządowy donosi nawet o piętnastu procentach ich udziału w tym zjawisku społecznym. To ważna książka dla nas, Polaków. Ważne doświadczenie, z którym podzieliła się autorka. Jesteśmy krajem otwartym. Coraz więcej wśród nas obcokrajowców. Warto być przygotowanym na tego typu problemy. Warto uczyć się od innych, jak sobie z nimi radzić. Jak reagować, gdy na posterunek policyjny zgłosi się nastolatka mówiąc: Ojciec chce mnie zabić, bo rozmawiałam z kolegą z klasy. Dzisiaj brzmi to komicznie, ale za kilka lat może zabrzmieć bardzo realnie. To dzięki takiej książce, jak ta "coraz więcej osób uświadamia sobie, że wymuszane małżeństwa, przemoc i zabójstwa honorowe zdarzają się nie tylko w odległych, obcych krajach, ale tuż pod ich nosem, w Wielkiej Brytanii, może w sąsiednim domu", a niedługo również w Polsce. Nie unikniemy tego, wiec bądźmy przygotowani. Posłuchajmy uważnie już w tym doświadczonych. http://naostrzuksiazki.pl/

Bardzo wciągająca historia. Los głównej bohaterki zmieniał się jak w kalejdoskopie. Z księżniczki stała się więźniem. Każdy dzień był walką o życie swoje i bliskich. Głód, chłód,upał, ciężkie decyzje, a w tle świadomość, że to nie jest fikcja literacka, pozwala pochłonąć książkę w szybkim tempie i z wypiekami na twarzy.

Książkę przeczytałem po obejrzeniu filmu i moje zaskoczenie było całkiem duże, bo jeśli film jednak "bolał", to książkę czyta się całkiem "spokojnie". Jest to raczej chłodna, pisana po wszystkim analiza "niefortunnej przygody", a nie próba postawienia odbiorcy w sytuacji ekstremalnej i zmuszanie go do natychmiastowego wczucia się w rolę: co ty byś zrobił na moim miejscu. Film jest jak kolorowy wideoclip, gdzie nie ma miejsca na zadumę i refleksje - liczy się akcja, ból, cierpienie i epatowanie widza sekwencjami ociekającymi krwią. W książce Autor pisze, że amputacja w ogóle nie sprawiła mu bólu, bo kończyna była już i tak martwa od kilku dni - było to więc jedynie fizyczne wydobycie się z potrzasku i cała jego trudność polegała na wymyśleniu sposobu na złamanie kości, której nie dałoby się przeciąć scyzorykiem. Książka o wiele szerzej i z większym szacunkiem odnosi się do doświadczenia wspinaczkowego Autora, którego zgubiło drobne, ale istotne niedopatrzenie (splot okoliczności) - nie poinformował nikogo, dokąd się udaje. Nie oznacza to wszakże, że samotna wędrówka, poza szlakami skończy się dla nas zawsze tak samo. Poza tym, jeśli czytaliście chociażby "Dotknięcie pustki" to wiecie, że siła woli do przetrwania jest w człowieku nie do przecenienia. O tej sile jest także opowieść Ralstona, który uwięziony pod gazem dokonuje chłodnej kalkulacji - co muszę zrobić, aby przeżyć.

Jest to bardziej autobiografia, niż sensacyjny opis romansu autorki z prezydentem Kennedym. Czyta się dobrze, napisana jest ciekawie, ale nie powala na kolana. Nie są dla mnie jasne intencje autorki - dlaczego postanowiła wyjawić swój sekret po 40 latach?

Jego opowieść o trudnych czasach, która mnie przeraża ale to, co on wierzył w lepsze uratowało go samego. Wielokrotnie przeczytałem już jego hostorie i ponownie wracam bo odnajduję siebie w tym. Motywuje mnie jego słowa za każdym razem do działania i pracy nad sobą, że właśnie ja zrobię to do czego dąże nawet kiedy nikt nie będzie już we mnie wierzył.

Mam mieszane uczucia. Opisywana przez autorkę przemoc ze strony męża i w ogóle sposób traktowania kobiet w krajach muzułmańskich poruszają i wstrząsają, to na pewno. Pogubiłam się jednak w wątkach politycznych i chwilami nie wiedziałam, co stanowi główną oś opowieści. I może nie zabrzmi to dobrze, ale odniosłam wrażenie, że autorka sama ma problem z uzasadnieniem i wyjaśnieniem wielu podejmowanych przez siebie decyzji - nie tylko tych dotyczących powrotów do przemocowego domu, ale też tych politycznych. Nie wiem ostatecznie, czy książka mi się "podobała".

Książka przeczytana dzięki kuszącej cenie w Taniej książce, różowa okładka też się do tego przyczyniła. Ale tak naprawdę to tematyka - walka z chorobą, też choruję i niejako to takie podtrzymanie się na duchu, mimo ze nie mam raka. Główna bohaterka "ze swojej winy" ma raka piersi, podejmuje walkę z chorobą, ale nie zgadza się na wszystkie elementy. Książka napisana spokojnie, bez chaosu, pretensji czy żalu.

Książka całkiem ciekawa. Czyta się przyjemnie - ot, takie opowiadanie o swoim wieloletnim pracodawcy. Tak, jak pisali poprzednicy: nie dowiadujemy się nic nowego, mnóstwo ogólników, a autorka wydaje się cenzurować sporo z tego, co wydarzyło się naprawdę. Mimo to, uważam że książka warta przeczytania, gdyż pozwala nam lepiej sobie uzmysłowić jakim człowiekiem bym Hitler i jakie zmiany dokonywały się w nim na przestrzeni lat.

Urlop, pogoda, wypoczynek, mnóstwo atrakcji i oczywiście czytanie, ale już na pisanie (nawet jeśli się jest gadułą) - w wakacje szkoda czasu. Stąd krótka jednozdaniowa opinia (udało mi się w mniej niż 100 słowach). Kolejna odsłona dziecięcej niedoli, tym razem wstrząsająca historia kilkuletniej (!) dziewczynki, która jak wiele innych dzieci została żołnierzem podczas wojny domowej w Erytrei, walczyła na froncie, przydzielonego jej kałasznikowa potrafiła podnieść z trudem, cierpiała głód i nędzę, znosiła gwałcenie przez towarzyszy walki, a największą jej przyjemnością było picie czystej wody do woli, dziś jest … nie napiszę, ale posłuchajcie tego https://www.youtube.com/watch?v=CwSk00Y-hw0&t=26s , a potem (mimo nieadekwatnego tytułu i lekkiej nudy w drugiej części książki) przeczytajcie autobiografię dorosłej dziś Senait, by oddać temu dzielnemu dziecku hołd i poznać kolejny skrawek otaczającej nas rzeczywistości.

Poznajemy historię kobiety, która po urodzeniu czwórki dzieci dowiaduje się, że ma raka w zaawnsowanym stadium. Jej historia trochę przybliża nas do procesu przejścia dzieci do rodziny zastępczej, ale bardziej niż na formalnościach skupia się na reakcjach dzieci. Był moment, że pociekła mi łza. I jeszcze do tego posłowie ilustrujące jak to wygląda właśnie od strony formalnej. Mimo ciężkiej tematyki, czytało się szybko.

Historia jakich wiele, gdy młoda dziewczyna wychodzi szybko za mąż za człowieka z innej kultury, który w swoim kraju pokazuje prawdziwe oblicze. Jacqueline jest jednak silną kobietą i stawia czoła wykorzystując sytuację by wraz z dziećmi uciec, a raczej nie wrócić. Prawdziwy dramat rozpoczyna się, gdy po kilku latach spokojnego i ustabilizowanego życia, były mąż porywa swoje dzieci.. Polecam

Pamiętnik Ouardy Saillo jest wzruszający i zawiera wiele mądrości. Często słyszę, jak wiele osób mówi, że tego typu książki są oklepane, każdy wie jak jest w krajach muzułmańskich, że dana historia ofiar przemocy niczym nie odbiega od innych. Te stwierdzenia nie są odpowiednie z szacunku do autorek i z powagi dla tak poważnego tematu jakim jest przemoc. Tak mało mamy w sobie wrażliwości i empatii. Jeśli nie możemy pomóc, okazujmy przynajmniej empatię. Takie sytuacje zdarzają się codziennie,nie tylko w krajach muzułmańskich. Wiele krajów Ameryki Łacińskiej znajduje się na liście tych z najwyższym na świecie wskaznikiem zabójstw, których ofiarami są kobiety. Panuje tam pogląd,że kobieta ma być delikatna, ofiarna i czysta jak Maryja, matka Jezusa. Nie chcę absolutnie winić za to chrześcijaństwa, bo przemoc i tyrania nie są jego założeniem. Okrucieństwa to wina nas, ludzi. Wszystko przekręcamy, często brakuje w nas dobra i wrażliwości. Sprawcy cierpień kobiet próbują powołać się na swe religie i interpretują je jak chcą. Każdy z nas może stać się ofiarą przemocy, dlatego trzeba o niej mówić, walczyć z nią i wspierać pokrzywdzonych.