Granice życia. Co współczesna nauka mówi nam o świadomości, życiu i śmierci

Książka porusza niezwykle ciekawą tematykę szarej strefy między życiem a śmiercią - dowiedziałam się z niej kilku nowych rzeczy. Lektura wydaje się jednak dość tendencyjna, a do tego przegadana. Niedosyt merytoryki, nadmiar rozważań filozoficznych. Nie tego spodziewam się po literaturze popularnonaukowej.

Książka porusza niezwykle ciekawą tematykę szarej strefy między życiem a śmiercią - dowiedziałam się z niej kilku nowych rzeczy. Lektura wydaje się jednak dość tendencyjna, a do tego przegadana. Niedosyt merytoryki, nadmiar rozważań filozoficznych. Nie tego spodziewam się po literaturze popularnonaukowej.

Dużo lania wody, sporo relacji ludzi którzy przeżyli zatrzymanie akcji serca, słaba i uproszczona interpretacja stanów po psychodelikach. Książka wypada słabo merytorycznie. Jedyny dowód poparty badaniem przeprowadzonym przez autora jest jawną manipulacją, żeby nie powiedzieć kłamstwem, wystarczy chwila w necie, żeby to sprawdzić. Do tego dochodzi naciągane wyciąganie wniosków z aktualnej wiedzy naukowej. To raczej manifest przekonań autora a nie książka popularnonaukowa

Dużo lania wody, sporo relacji ludzi którzy przeżyli zatrzymanie akcji serca, słaba i uproszczona interpretacja stanów po psychodelikach. Książka wypada słabo merytorycznie. Jedyny dowód poparty badaniem przeprowadzonym przez autora jest jawną manipulacją, żeby nie powiedzieć kłamstwem, wystarczy chwila w necie, żeby to sprawdzić. Do tego dochodzi naciągane wyciąganie...

Temat ciekawy, skłania do refleksji, ale ta książka powinna być połowę krótsza. Lanie wody i wielokrotne powtórzenia, czasami nawet dokładnie takich samych sformułowań. Często nie potrafiłam się skupić i moje myśli błądziły gdzieś indziej, ale nawet w razie takiego nieuważnego przesuwania wzrokiem po tekście i tak nic mnie nie omijało. Miałam niemal zagwarantowane, że przeczytam to samo jeszcze kilka razy na następnych stronach. Zastanawiam się, czy autorowi płacono od słowa? Wtedy to miałoby sens. Niesamowicie zmęczyła mnie ta książka.

Temat ciekawy, skłania do refleksji, ale ta książka powinna być połowę krótsza. Lanie wody i wielokrotne powtórzenia, czasami nawet dokładnie takich samych sformułowań. Często nie potrafiłam się skupić i moje myśli błądziły gdzieś indziej, ale nawet w razie takiego nieuważnego przesuwania wzrokiem po tekście i tak nic mnie nie omijało. Miałam niemal zagwarantowane, że...

To nie do końca jest książka popularnonaukowa. Nie można powiedzieć, że dr Parnia dostarcza niezbitych dowodów na poparcie swoich tez. Choć w "Granicach życia" jest solidne źdźbło nauki, to jednak duża część książki jest filozoficzna, a inny jej segment to zbiór opinii autora.

Jednak może to właśnie czyni tę lekturę tak wciągającą i pobudzającą do rozmyślań - brak pewników. Jest dużo pytań, a mało odpowiedzi. To zostawia duże pole do manewru marzycielom, osobom poszukującym i ciekawskim. Polecam!

To nie do końca jest książka popularnonaukowa. Nie można powiedzieć, że dr Parnia dostarcza niezbitych dowodów na poparcie swoich tez. Choć w "Granicach życia" jest solidne źdźbło nauki, to jednak duża część książki jest filozoficzna, a inny jej segment to zbiór opinii autora.

Jednak może to właśnie czyni tę lekturę tak wciągającą i pobudzającą do rozmyślań - brak...

Ciekawa, opisuje zaskakujące badania nad naszym mózgiem. Kiedy tak naprawdę umiera mózg?

Ciekawa, opisuje zaskakujące badania nad naszym mózgiem. Kiedy tak naprawdę umiera mózg?

Chyba każdy z nas choć raz się zastanawiał, co dzieje się z nami podczas śmierci, czy istnieje coś poza nią, co dzieje się z naszym "JA", gdzie idzie nasza dusza i co się z nią dzieje. Poszukujemy odpowiedzi na pytanie dotyczące głębszego sensu egzystencji i tego, co stanie się z nami po śmierci.
A co jeżeli to kim jesteśmy - nasza świadomość i jaźń nie ulegają unicestwieniu wraz ze śmiercią? Czy aby dalsze istnienie, życie po fizycznej śmierci jest nie oczywistym faktem a nie tylko wiarą jak do tej pory?
Dzisiejsza nauka unika odpowiedzi na pytania związane ze śmiercią i tego co się dzieje, gdy umieramy. Jest to spowodowane tym, że świat akademicki uważa śmierć za coś z natury nie poddającego się analizie, wręcz niemożliwego do zbadania.
Wielu naukowców uważa wszystko, co się dzieje po śmierci, wyłącznie za spekulacje będące domeną filozofii i teologii.
Doktor Sam Parnia w tej książce nie zgadza się z tym stanowiskiem. Korzystając z zaawansowanych technologii ma możliwość zajrzeć do wnętrza mózgów ludzi, którzy zbliżają się do śmierci i zbadać w czasie rzeczywistym co dzieje się ze świadomością ludzi przekraczających granicę życia i śmierci. Autor pisze tę książkę z zamiarem zaprezentowania najważniejszych odkryć naukowych i udostępnienia ich ogółowi społeczeństwa. Chce opowiedzieć nam historię tego co dzieje się z nami, gdy przechodzimy z życia do śmierci a nawet dalej. Opisuje czym jest świadomość, co dzieje się z ludźmi w "szarej strefie" między życiem a śmiercią, czy kres życia powinniśmy postrzegać w kategorii chwili, czy raczej rozumieć jako proces choroby, który można leczyć przez wiele godzin po jego wystąpieniu.
Zamierza oprowadzić czytelnika po znacznie mniej znanych i ważniejszych odkryciach naukowych dokonywanych w najgłębszych i najdalszych częściach przestrzeni leżących poza życiem, u nowo odkrytej "granicy śmierci". Mówi, że życie i śmierć wprawdzie nadal są tajemnicą, ale nauka dowodzi, że w przeciwieństwie do tego, co twierdzili przez całe wieki niektórzy filozofowie, lekarze I naukowcy, ani procesy biologiczne, ani psychiczne nie kończą się w sensie bezwzględnym wraz ze śmiercią.
Czy zapis na monitorze EKG, pokazujący płaską linię po ponad godzinnej próbie resuscytacji może oznaczać, że człowiek naprawde umiera? Czy istnieje wyraźna granica między życiem a śmiercią, czy raczej jest to coś w rodzaju dłuższej przerwy?
Kiedy człowiek jest naprawde martwy, co wyznacza granicę, za którą nie można go już uratować? Czy w ogóle są życie i śmierć? Jak możemy interpretować niebo a jak piekło będąc w szarej strefie pomiędzy życiem a śmiercią? W ogólnym przekonaniu istnieje tylko życie i śmierć i postrzegamy je jako zdarzenie binarne, a jeśli jest coś jeszcze, coś pomiędzy??
Niejednokrotnie słyszeliśmy o przypadkach pacjentów, którzy podczas reanimacji widzieli, co się działo wokół nich, gdy lekarze i pielęgniarki próbowali przywrócić ich do życia a potem ze szczegółami wszystko opowiedzieli.
Jakie są wspomnienia zmarłych, którzy wrócili do życia dzięki resuscytacji i co zobaczyli w szarej strefie? Często są to niemal identyczne wspomnienia: podróż w kierunku źródła jasnego światła i pokonywanie tunelu w towarzystwie nieznanej istoty czy przewodnika, doświadczając przy tym spokoju, radości i piękna, przeglądu wydarzeń i scen z własnego życia.
Co tak naprawde dzieje się z nami wszystkimi, z naszą świadomością i jaźnią kiedy umieramy? Nadal dominuje przeświadczenie, że śmierć jest niepodważalnym i nieprzekraczalnym kresem wszystkiego, ale czy można ją uznać nie tyle za kres, ile za początek nowego procesu? Wejścia na niezbadane terytorium? I czym się różni obraz doświadczenia śmierci od wytworów wyobraźni, halucynacji czy marzeń sennych?
Nie jest to książka religijna ani filozoficzna, dlatego pozostawia czytelnikowi interpretacje opisanych w niej doznań oraz tego, dlaczego one się zdarzają.
Jak mówi autor "Nadszedł czas, aby społeczeństwo, biorąc po uwagę te odkrycia naukowe, zmieniło sposób postrzegania życia i śmierci, zamiast próbować narzucać nauce własne arbitralne i przestarzałe koncepcje. Ale to dopiero początek. Opowieść o szarej strefie śmierci staje się coraz bardziej intrygująca".

Chyba każdy z nas choć raz się zastanawiał, co dzieje się z nami podczas śmierci, czy istnieje coś poza nią, co dzieje się z naszym "JA", gdzie idzie nasza dusza i co się z nią dzieje. Poszukujemy odpowiedzi na pytanie dotyczące głębszego sensu egzystencji i tego, co stanie się z nami po śmierci.
A co jeżeli to kim jesteśmy - nasza świadomość i jaźń nie ulegają...

Książka, która poszerzyła moje pojęcie o rzeczywistości. Czuć u autora mocne zaangażowanie w temat.

Opis jego badań nad życiem i śmiercią oraz relacje z badań innych naukowców pokazują, że śmierci nie można traktować w sposób zero-jedynkowy: czyli albo się jest żywym albo martwym. To bardzo ciekawe spostrzeżenie. Jest pewien czas pomiędzy, kiedy to pomimo braku aktywności mózgu, można człowieka z powrotem przywrócić do życia. Albo ktoś wierzy w dłuższą resuscytację albo nie. Widzę to tak, jakby pacjent był kotem Schroedingera - równocześnie martwy i żywy.

Szkoda, że autor zupełnie pomija kwestie prawdziwego umierania - czyli przekroczenia punktu w którym nie ma już odwrotu. Redukuje wszystko do „okresu przejściowego”, gdzie mózg jednak w którymś momencie wykazuje nagle chwilową potężną aktywność i kiedy w świadomości umierającego człowieka przewijają się obrazy negatywne i pozytywne ze swojego życia. Upraszcza, że to jest piekło/niebo. Czyli twierdzi de facto, że znaczenie obu tych miejsc jest mocno przesadzone, ale że mamy się mimo wszystko starać, żeby być dobrymi ludźmi. Pytanie, co dalej? Czy wszystko sprowadza się do tego chwilowego „przeżycia całego życia” i idziemy dalej lub wracamy na Ziemię? Co to znaczy to „dalej”?

Autor słusznie czerpie inspiracje ze starożytnej filozofii i z nauk medycznych, ale zupełnie ignoruje teologię. Dlaczego Platon miałby być bardziej wiarygodny od Buddy czy Jezusa? Przecież we wszystkich tych przypadkach nie mamy do czynienia z metodą naukową.

Co z Tybetańską Księgą Zmarłych, z apokryfami (np. Ewangelia Św. Magdaleny) czy innymi pismami gnostyckimi? To cały świat, z którym obecnie autor nie ma łączności. Dlaczego w greckim oryginale Biblii jest mowa o zstąpieniu do „miejsc dolnych” a nie o piekle? Dlaczego protestanci nie mówią o „zstąpieniu do piekieł” w wyznaniu wiary?

Koniec końców, i tak nieźle: autor ogarnia 2 z 3 aspektów. Zazwyczaj książki skupiają się na jednym aspekcie:)

Książka, która poszerzyła moje pojęcie o rzeczywistości. Czuć u autora mocne zaangażowanie w temat.

Opis jego badań nad życiem i śmiercią oraz relacje z badań innych naukowców pokazują, że śmierci nie można traktować w sposób zero-jedynkowy: czyli albo się jest żywym albo martwym. To bardzo ciekawe spostrzeżenie. Jest pewien czas pomiędzy, kiedy to pomimo braku aktywności...

pasjonujacy temat. Nasze spotkania ze smiercia. Doswiadczenia osob, ktore przez to przechodzily. Zawiedzie sie czytelnik szukajacy wspomnien ' zycia po zyciu. Znakomicie opisane.

pasjonujacy temat. Nasze spotkania ze smiercia. Doswiadczenia osob, ktore przez to przechodzily. Zawiedzie sie czytelnik szukajacy wspomnien ' zycia po zyciu. Znakomicie opisane.

Śmieszą mnie te skrajnie niskie oceny. Przebijają się w nich żale na tle światopoglądowym i potrzeba wyparcia już samego potencjału do badań nad tymi zjawiskami.

Śmieszą mnie te skrajnie niskie oceny. Przebijają się w nich żale na tle światopoglądowym i potrzeba wyparcia już samego potencjału do badań nad tymi zjawiskami.

Nie jestem przekonana o wartości merytorycznej tej książki.

Nie jestem przekonana o wartości merytorycznej tej książki.