Grzechy naszych ojców

W przeciwieństwie do poprzednich tomów, nie mam tu za dużo zwiedzania, co osobiście uwielbiałem, ale tu autor serwuje nam zwiedzanie mega konstrukcji, więc jestem mu wstanie to wybaczyć. Cała książka też skupia się wokół tych dwóch wątków, co różni ją od pozostałych, gdzie działo się mnóstwo historii naraz. Nie wiem w sumie czy to plus czy minus, ale trochę zmienił się ten styl. Mimo wszystko, humor, styl pisania i multum odniesień popkulturowych pozostał i wciąż świetnie bawi. Mamy bardzo dużo rozważań, na wiele różnych tematów. Cóż, to zawsze było nieodłączną częścią tych książek, ale tu konkretnie skupiamy się na rozważaniu nad duszą i życiem po życiu. A warto pamiętać, że Bob jest ateistą. Pewnie perspektywa bycia rozumną sondą trochę zmienia spojrzenie na świat.

Uwielbiam… świetnie się bawiłam. Niestety z nieuchwytnych dla mnie przyczyn ciężko mi się ją czytało. Nie wiem, czy to kwestia czcionki, czy języka ale czytałam zdecydowanie wolniej niż standardowo. Nie miało to jednak żadnego znaczenia, bo kocham głównego bohatera. Oglądałam serial, więc z pewnością wyobrażanie sobie Aleksandra Skarsgarda podnosiło walory… estetyczne. Ale konstrukt mechaniczni-biologiczny z fobią społeczną jest przeuroczy i z pewnością sięgnę do kolejnych części.

Niesamowita powieść która na pewno będzie moją topką tego roku. "A Memory Called Empire" (po polsku: "Pamięć Zwana Pokojem"),autorstwa Arkady Martine, jest pierwszą częścią duologii Teixcalaan i nie poznał_m całej historii ale i tak ten pierwszy tom mnie naprawdę zachwycił. Jeśli chodzi o fabułę, to jak widać z opisu wydawcy, może sam pomysł nie wszystkich zainteresuje ale to jak jest przeprowadzona i jakie tematy porusza jest na pewno na tyle ciekawe żeby zadowolić każdego fana sci-fi i politycznych intryg, bo są tutaj polityczne intrygi i jest ich dużo. Na szczęście ich ilość nie przeszkadza w zrozumieniu fabuły, bo autorka bardzo dobrze te wszystkie wątki prowadzi a także my jak i główna bohaterka Mahit, jesteśmy osobami z zewnątrz które nie wiedzą co się aktualnie dzieje w sercu tego imperium, tej planecie-mieście, nawet jeśli bohaterka wie o wiele więcej od nas o kulturze Teixcalaanim to i tak jest tak samo ślepa jak my jeśli chodzi o politykę i tak samo jak ona krok po kroku odkrywamy co się stało z naszym poprzednikiem i co to znaczy dla głównej bohaterki, jej domu oraz także całego Imperium. Widać że autorka podczas pisania powieść oraz samego Imperium Teixcalaanamu inspirowała się kulturą Japońską i imperialistycznymi popędami Imperium Brytyjskiego. Naprawdę mi się podobało jak autorka bierze rzeczy z naszej historii i wykorzystuje je żeby opowiedzieć historię o przeżyciu i walce przeciwko Imperium które się rozrasta i asymiluje wszystko w zasięgu ręki. Trzeba w tej historii zwrócić także uwagę na wykorzystanie języka którym pisze autorka oraz który wymyśliła na potrzeby tej powieści. Język, na pewno inspirowany językiem japońskim, jest tutaj wykorzystany do opisywania rang ludzi w "Sejmie", do pisania poezji z dwoma znaczeniami w zależności jak się je czyta oraz do akcentowania niektórych słów, które dla laika nie miałyby żadnego znaczenia. Naprawdę jestem zachwycon_ tą historią. Pierwszy tom skończył się na dość solidnym clifhangerze i nie mogę się doczekać aż zabiorę się za drugi tom. Naprawdę polecam ta książkę wszystkim fanom sci-fi, którzy chcą przeczytać porządna polityczną historię w kosmosie z inspiracjami Azjatyckimi oraz Imperium Brytyjskim.

Ostatni, pełnoprawny tom Ekspansji. Po drodze został jeszcze zbiór opowiadań, ale to właśnie tutaj domyka się główna historia, rozpisana na dziewięć naprawdę potężnych tomów. Czy zakończenie jest satysfakcjonujące? To zależy. Po tak długiej podróży trudno jednoznacznie ocenić, czy dostaliśmy dokładnie to zakończenie, na jakie się czekało przez tysiące stron. Ja przez długi czas miałem poczucie, że to po prostu „kolejny tom Ekspansji”, a nie finał całej sagi. Przez mniej więcej trzy czwarte książki narracja rozwija się dość spokojnie, a dopiero końcówka próbuje spiąć wszystko w jedną, zamkniętą całość. Nie jest to klasyczne zakończenie w stylu długiego epilogu, w którym każda postać dostaje swoją scenę i szczęśliwe życie po wszystkim. Pewne wątki zostają domknięte, inne bardziej zasugerowane. Jeśli ktoś liczy na jasne i komfortowe rozwiązania dla wszystkich bohaterów, może poczuć lekki niedosyt. Jednocześnie wydarzeń jest tu bardzo dużo. Pojawiają się nowe postacie, a jednym z wyraźnych plusów tego tomu jest Tanaka, świetnie napisana antagonista, jedna z ciekawszych „złych” w całej serii. Im dalej w książkę, tym mocniej autorzy wchodzą też w abstrakcyjne rejony science fiction: połączone umysły, inne wymiary, rozmowy odbywające się poza klasycznie pojmowaną rzeczywistością. Trzeba czytać uważnie, a momentami zaakceptować fakt, że nie wszystko jest podane na tacy. Przyznaję bez bicia, że sam kilka razy ratowałem się interpretacjami innych czytelników. Mimo tych uwag nie mam wątpliwości, że to mocny finał. Może nie idealny, może nie taki, jakiego każdy by oczekiwał, ale spójny z tym, czym Ekspansja była od samego początku. Ambitnym, momentami wymagającym, ale bardzo konsekwentnym science fiction. Podsumowanie całej sagi Ekspansja To była naprawdę mega długa podróż. Dziewięć tomów to w sumie ponad 5000 stron, spędzonych w jednym z najlepiej zaprojektowanych uniwersów science fiction, jakie miałem okazję czytać. I co najważniejsze: przez większość czasu autorzy dowożą jakość. Ogromnym plusem całej serii są powracające postacie. Załoga Rosynanta to ekipa, z którą naprawdę chce się spędzać czas, a bohaterowie drugoplanowi często potrafią ukraść całe rozdziały. Amos, Avasarala, Bobby czy Holden to postacie z krwi i kości, z wadami, zmęczeniem, własnymi demonami i bardzo ludzkimi reakcjami na kosmiczne problemy. Bardzo doceniam też to, jak Ekspansja jest osadzona w realiach science fiction. Nie ma tu teleportacji, cudownych gadżetów rozwiązujących każdy problem ani magii podszytej pod technologię. Jest fizyka, ograniczenia, logistyka, polityka i zwykłe, często brutalne konsekwencje decyzji. To sprawia, że nawet najbardziej kosmiczne wydarzenia wydają się dziwnie przyziemne i wiarygodne. Jeśli mam wskazać moje ulubione tomy, to zdecydowanie wysoko stoją: - Przebudzenie Lewiatana jako rewelacyjne otwarcie, - Gra Nemezis jako emocjonalny i świetnie poprowadzony punkt zwrotny, - Wzlot Persepolis jako jeden z najbardziej dynamicznych i intensywnych tomów całej serii. Nie wszystkie części były równe. Zdarzały się momenty przestoju, rozwleczone wątki czy książki, które sprawiały wrażenie przygotowania gruntu pod kolejne wydarzenia. Ale nawet wtedy rzadko miałem poczucie straconego czasu. Ekspansja to saga wymagająca cierpliwości, ale bardzo hojna wobec czytelnika, który zdecyduje się zostać z nią do końca. Dla fanów science fiction to pozycja absolutnie obowiązkowa. Ja tej podróży na pewno nie żałuję.

"Bezkres Ciemności" na długi pozostanie w mojej pamięci, jako jedna z najlepszych i najwybitniejszych książek, które czytałem. Pomysł, wizja, przedstawienie bohaterów. Przemiana i rozwój głównego bohatera jak i postać antybohatera tej książki, a także wizjonerski pomysł połączenia filozofii oraz science fiction to zabiegi, które o tej książce nie pozwolą mi już nigdy zapomnieć. Tom drugi z serii "Pożeracza Słońc" to jakby zobaczyć wojującego filozofa niczym z dawnych czasów Cesarstwa Rzymskiego i czasów Marka Aureliusza. Konstrukcja świata, Imperium i elementów z tym powiązanych ustawia "Bezkres Ciemności" dla mnie jako książkę wybitną. Ciężko rozwodzić się dłużej w tej opinii nad tym co najbardziej mnie urzekło nie przedstawiając wydarzeń jakie zostały przedstawione. Jednak nadal tak jak napisałem w opinii pierwszej części serii. Pozycja obowiązkowa do przeczytania jednocześnie z "Imperium Ciszy" - jako, że według mnie powinno to stanowić jedność. Polecam serdecznie!

Przebrnięcie przez mniej więcej połowę książki było dla mnie dość mozolne - ale to chyba cecha rozpoznawcza całego cyklu - od tego momentu akcja zaczęła płynąć dość wartko, a autorzy kolejny raz zaserwowali ciekawą fabułę i intrygę. Irytuje mnie natomiast ilość literówek, mam wrażenie, że z każdą kolejną częścią jest ich coraz więcej.

[Książka przeczytana w ramach FKK (Fantastyczny Klub Książki).] Rozrywka na wysokim poziomie. Książka lekka, którą bardzo szybko się czyta. "Nasze imię Legion, Nasze imię Bob" Dennisa E. Taylora, to historia która jest spełnieniem marzeń każdego człowieka co marzy o eksplorowaniu kosmosu bez martwienia się o tlen i inne tego typu rzeczy. Jak widać z opisu, Bob umiera i jego świadomość zostaję przeniesiona do komputera, który będzie obsługiwał bezzałogową sondę von Neumanna, które jest samoreplikującym się urządzeniem zdolnym do budowania własnych kopii z  podstawowych surowców oraz do podróży międzygwiezdnych. Jego zadaniem to znalezienie planet do kolonizacji. Duża doza humoru oraz fabuła, która może jest prosta ale bardzo dobrze jest to wszystko napisane i czuć że autor ma talent do dobrego opisywania koncepcji oraz tego co się dzieje, w prosty i fajny sposób. Pierwsze 80 stron to przedstawienie podstawowych założeń fabularnych a potem zaczyna się czysta rozrywka. Bohater leci do układu, replikuje się, dzięki czemu mamy "więcej" bohaterów, rozwiązuje problemy lub znajduje ciekawe rzeczy i leci/lecą dalej. Jeśli ktoś kojarzy takie gry jak Factorio, Satisfactorio lub Dyson Sphere Program, to ta historia jest konceptualnie tym samym. To jest naprawdę co by było gdybyś miał/ła nieskończoną ilość czasu i moc robienia tego co chcesz w kosmosie, w formie książki ale to nie znaczy że opowieść jest płytka. Autor w jakiś sposób porusza np: czy kopia umysłu człowieka to dalej ta sama osoba i co to znaczy być  człowiekiem. Jest tu także dużo nawiązań do popkultury ale nie aż tak dużo żeby to przeszkadzało w fabule. Po prostu ma to fabularnie sens. Książka naprawdę mi się podobała (przeczytał_m ją w 3 dni) i jest ona moim odkryciem roku. Naprawdę ją polecam.

To jedna z wielu opowieści o statku kosmicznym w jakimś futurystycznym uniwersum, ALE ta wyróżnia się bardzo naturalistycznym podejściem do "wielogatunkowości" i tolerancji wobec inności: kilka ras pracujących na Wędrowcu jest bardzo dobrze opisane wraz z ich problemami i odmiennością, autorka wprowadza nas w ten świat jakby był naturalny - świetnie się czyta, czym dalej tym lepiej. Na pewno sięgnę po następne tomy, polecam fanom dobrej space-opery

To był debiut? DEBIUT?! Dobrze, że nie piszę książek, bo od razu bym się poddała. Oficjalnie Pan Jimenez wchodzi do grona moich ulubionych autorów. Witam. Gratuluję. Mogę panu wysłać ciasto pod wskazany adres. Ta książka jest świetna! Nie spieszy się, ale przedstawia historię ciągnącą się setki lat w zwięzły i angażujący sposób. Bohaterowie są świetni. Jest ich sporo, więc nie dostają jakoś wiele "czasu antenowego", a mimo tego wszyscy są JACYŚ (to serio nie jest w książkach takie oczywiste, ilość kartonowych wycinków zamiast ludzi jest zatrważająca). Nawet nie umiem powiedzieć, który z bohaterów podobał mi się najbardziej. Dzięki temu, że są to postacie tak różne - z odmiennych planet, kultur, momentów w czasie, backgroundów - to nie ma tu momentów nudy. A równocześnie nie ma też czegoś takiego, że czytając czyjeś POV czekasz aż się skończy, bo już jesteś zaangażowany w losy kogoś innego. W niektórych rozdziałach perspektywa skacze niemalże z akapitu na akapit, ale zamiast chaosu mamy tu bardziej spójny wielogłos, który sprawia, że opowieść równomiernie się wypełnia. O fabule niczego wam nie powiem, bo najlepiej jest wejść w historię z zerowym pojęciem o tym, co nas czeka. Zresztą opis książki jest taki, że niczego nie zdradza. Wiedzcie tylko, że na końcu płakuniałam jak bóbr. A teraz czekam na kolejną powieść Jimeneza. Ale niech się nie spieszy. Ja poczekam. Żeby jego kolejne powieści trzymały taki poziom jak te dwie, które przeczytałam.

Do zakupy skusił mnie opis książki jednak po przeczytaniu jej czuję się rozczarowany. Książka pomimo iż zapowiada się z opisu bardzo ciekawie to powieść pisana z perspektywy kilku postaci które coś łączy w jakiś sposób. Samą książkę czyta się całkiem mozolnie w mojej opinii inie uważam aby była ona priorytetem jeśli chodzi i czytanie. Polecam jeśli ktoś oczekuje nieco spowolnienia i większej ilości odpisów otoczenia jednak jeśli masz ochotę na szybką akcję zdecydowanie odradzam.

Dla mnie najpierw był film, a dopiero potem Diuna Franka Herberta – i totalnie nie żałuję tej kolejności. Od początku wiedziałam, że książka i film będą się różnić, ale i tak kilka rzeczy mnie zaskoczyło. Nie chodzi nawet o skrócenie wątków, tylko o to, że niektóre postacie w ogóle zniknęły z ekranizacji. Książka zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Dużo bardziej wciągnęła mnie w ten świat – szczególnie rozwinięcie historii Paula i całej jego przemiany. Bardzo ciekawy był też wątek próby, dzięki której jego matka zostaje Wielebną Matką Bene Gesserit – w filmie jest to pokazane dużo krócej, a w książce cały ten proces ma większą głębię i znaczenie. No i Fremenowie! Ich kultura i zwyczaje są opisane o wiele dokładniej niż w filmie, dzięki czemu wszystko ma więcej sensu i klimatu. Mega imponujące jest też to, że książka powstała już w 1965 roku. Czuć w niej inspiracje różnymi religiami, które budują ten mistyczny klimat, ale mimo tego historia pozostaje spójna i naprawdę wciągająca. Jeśli ktoś zna tylko film, to zdecydowanie warto sięgnąć po książkę – to zupełnie inne doświadczenie.

W odróżnieniu od większości opinii, uważam, że najmocniejszą stroną tej książki są losy Ravny i jej "drużyny". To właśnie ta część historii – rozgrywająca się w przestrzeni kosmicznej – pozwala w pełni docenić wyjątkowość uniwersum stworzonego przez Vinge’a. Autor prezentuje galaktykę podzieloną na strefy, w których obowiązują różne prawa fizyki – pomysł niezwykle oryginalny i mający ogromne znaczenie dla rozwoju cywilizacji. W tej warstwie fabularnej pojawia się wiele interesujących koncepcji oraz wizji ewolucji przyszłych społeczeństw. Niestety, choć tło jest fascynujące, zabrakło mi większej głębi w przedstawieniu samych bohaterów. Ich podróż ma charakter klasycznej space opery z kilkoma momentami pełnymi napięcia. Czytało się to jednak bardzo przyjemnie. Drugim, mniej dla mnie angażującym wątkiem, jest historia dwójki młodych ludzi, którzy przypadkiem trafiają na planetę zamieszkaną przez pso-podobne sfory, żyjące w realiach przypominających średniowiecze. Ta część opowieści zbliża się bardziej do fantasy, co nie do końca trafiło w moje oczekiwania względem literatury science fiction. W moim odczuciu autor zbyt szczegółowo zagłębił się w ten wątek, co momentami nużyło. Ocena: Świat Sfor – 7/10, reszta – 8.5/10. Łącznie – niecałe 8.

W moim odczuciu to "nowa" seria bo ma może z 10 lat. Dla recenzentów i czytelników na pewno będzie ją trudno jakoś zaszufladkować. Określenie "nowość" pasuje tutaj nie tylko do stosunkowo niedawnego wydania ale ścieżki narracyjnej, konceptu, pomysłów i budowania świata. Nie ośmieliłbym się jej porównać do innych książek ale jeśli już to do Fundacji Asimova. Z tym że podczas czytania miałem wrażenie że cała historia pachniała też Starcraftem, Warhammerem i wieloma innymi produkcjami z dość niedawnych czasów. Mimo to cały koncept i przebieg fabuły jest wybitnie orginalny i pomysłowy.

“If you need something to worship, then worship life - all life, every last crawling bit of it! We're all in this beauty together!” W czasie, kiedy oczy znów patrzą w przestrzeń kosmiczną, przeczytanie „Mesjasza Diuny” to czysta przyjemność. Plany ukryte w planach, przewidywanie przyszłości i tragedie. Ale najbardziej zachwyciły mnie opisy. Herbert pokazuje, że brak czegoś może być świetnym tematem. W życiu nie spotkałam autora, który by z taką pasją pisał o wodzie. Nie byłabym sobą, jakbym nie wspomniała, że jestem tu dla kosmosu. Tutaj głównie dla terraformacji i jak zmiana klimatu zaczyna zmieniać kulturę. Paul wskazywał drogę do Zielonego Raju. No, ale nie daje korzyści, no nie? Potrzebna jest pustynia, by stworzyć przyprawę. Wszystkie religijne elementy, hymny, pieśni i wszystko inne stworzone pod wpływem kulturowym Paula. Siła religii na ludzi. Super pozycja i nawet szybko ją skończyłam! 9.3/10

"Ludziom nie zostało w praktyce nic poza bożkiem, jakim jest komputer" - książka Brunnera, wydana po raz pierwszy w 1969 roku, prezentuje naprawdę ciekawą, trafną i mroczną wizję społeczeństwa przyszłości. Wizję naszego świata. Jeśli przyjrzyjmy się bliżej jego obrazom, ukazującym ludzkość rozdartą przez konflikty międzynarodowe i rasowe, kryzys w psychiatrii, powieść "Zygzakowata orbita" będzie niczym zwierciadło przechadzające się po gościńcu przyszłości. Niestety jeśli bohater zbiorowy jest u Brunnera wyjątkowo ciekawy, to poszczególne postacie są niczym pionki na szachownicy, którymi pisarz rozgrywa swoją partię. Partię przemyślaną, lecz pozbawioną większych emocji. Nie żałuję jednak podróży na "Zygzakowatą orbitę". Mimo pewnych mankamentów, takich jak ciężkie początkowe zetknięcie z mnogością dziwnych i niejasnych terminów (takich jak chociażby postać pytonessy),uznaję wyprawę za udaną. Całkiem dobry początek nowego, czytelniczego roku.

Chciałbym dać jej więcej niż siódemkę, choćby ze względu na znakomite, zapadające w pamięć zakończenie, ciekawie łączące się z tym zakończeniem wątki poboczne i dobrze nakreślonych protagonistów, ale wątek "obyczajowy", stanowiący rdzeń tej historii, jest po prostu zbyt rozwleczony. Można by przekazać te same spostrzeżenia i poruszyć te same problemy skracając powieść o dobre kilkadziesiąt stron.

„Siły rynku” („Market Forces”) Richarda Morgana, przełożył Marek Pawelec, Wydawnictwo Mag 2019, kupione w sklepie z tanimi książkami w Cichocinku… Podobał mi się „Modyfikowany węgiel” (książka i serial),chętnie sięgnęłam po inny tekst autora. No i imię głównego bohatera, robiącego karierę w Inwestycjach Konfliktowych tez mnie zachęciło. To fantastyka o mocnym zacięciu krytycznym w stosunku do świata wielkich firm finansowych, jak gdyby ktoś wyobraził sobie, do jakich absurdalnych dla nas dziś sytuacji może dojść w wyniku w sumie logicznego rozwoju form sprawowania kontroli nad światem i zasad awansu w korporacjach. Cóż, to wszystko jest tu takie SZYBKIE i MORDERCZE. A wiele scen to wprawdzie jeszcze może fantazja, ale jakoś niepojąco bliska. Korporacje finansowe władające światem są tak bliskie plutokracji z „Peryferala” Williama Gibsona. Troszkę mnie Morgan przestraszył czymś, co przyjęłam jako rodzaj przesłania. Czy tylko zabijanie, brutalna przemoc mają szansę na zmianę świata? Przemoc to klęska głównego bohatera czy jego szansa na emancypację? Mam wrażenie, że to trochę wywody maluczkiego, który patrzy na świat i widzi tylko zło i spiski. A, jak pisał Sienkiewicz, wieś nie tylko śmierdzi gnojem, pachnie tez sianem. Czyta się nieźle.

Kupiona za grosze i ze świadomością, że to gorsza z ostatnio wydanych powieści autora - podszedłem do niej bez większego entuzjazmu i oczekiwań. Bardzo pozytywnie zaskoczyło mnie swiatotworstwo. Widać, że autor spędził nad nim masę czasu. Odkrywanie go sprawiało mi wiele przyjemności. Na początku historia dosyć prosta, ale ze względu na wszystkie tajemnice i niedopowiedzenia, była bardzo satysfakcjonująca. Parę głupot też się trafiło i nie do końca przekonywały mnie ich wyjaśnienia. Chętnie sięgałem po książę aż do momentu, gdzie wyjaśnia się dokładnie dlaczego bohaterowie zmierzają do swojego celu... I meh... Nic ciekawego. Niestety książka kuleje fabularnie. Żadna z postaci nie zapadnie mi na dłużej w pamięć. Do żadnej się specjalnie nie przywiązałem. Ich los był mi do końca obojętny a przecież miały dużo miejsca w powiesci. Możliwe, że to właśnie powoduje u mnie małe zaangażowanie w wydarzenia. Również finał mnie nie przekonał. Autor chyba za wiele inspiracji chciał zmieścić w książce i finalnie to nie działa. Szkoda bo do momentu "przeciągania liny" w pewnym mieście - zapowiadało się na solidne 8. Szkoda.

Nie czytuję literatury fantastycznej, ale tu zrobiłam wyjątek po obejrzeniu "problemu trzech ciał". Cóż za niesamowita fantazja, rozmach i nieograniczona pomysłowość Autora! Nie jest łatwo nie trzymać się naszych przyzwyczajeń, schematów i ograniczeń pojęciowych, a ten autor "zaszalał" na całego! Jedynym minusem całej trylogii jest... jej objętość. Każda część to strasznie grube tomisko, a czasu jakby ciągle mało ;)

Zdecydowanie najlepsza część trylogii. Pozostałe dwie to jeden, wielki eksperyment myślowy. Cała koncepcja sprawia że chcesz doczytać do końca. Sprawdzić jak zostanie prowadzona historia choć gdzieś podskórnie czujesz dyskomfort? Dlaczego? W mojej opinii pomysł to jedyne co wyróżnia tę opowieść. Sam opis, język, bohaterowie są wyplaszczeni. Poza jednym czy dwoma, którzy zasługują na uwagę swoją złożonością. Czasami czułem że czytam nie opowieść SF a... reportaż. Przedstawienie faktów. A może to tylko kulturalny efekt uboczny braku powiązania chińskich nazwisk z wydarzeniami i postaciami?