Technokapłani. Wydanie zbiorcze t. I

Incal to najważniejsze wydarzenie w komiksie francuskim i światowym, spotkanie idealne, dwóch wybitnych artystów, wizjonerskiego scenarzysty Alejandro Jodorowskiego i rysownika potrafiącego portretować niemożliwe do sportretowania światy, wielkiego Moebiusa. Komiks wywarł ogromny wpływ na wizualną i narracyjną wyobraźnie wielu pokoleń i dał początek kontynuacją i różnym spin-offom, poświęconym bohaterom serii. Przed Incalem jest protoplastą tych historii, wydany w Polsce w SCREAM COMICS w pięknej twardej oprawie, ciężki komiks, z równie ciężkimi informacjami skrywającymi się w historii Johna Difoola, detektywa klasy R, bohatera Incala. Tym razem w prequelu, odkrywamy jego trudne dzieciństwo i młodość w Mieście-szyb. Na okładce już nie widnieje nazwisko Moebiusa, ale jego artystycznego klona Zorana Janjetova. Można byłoby pomyśleć, że rysunki są plagiatem twórczości Moebiusa, gdyby nie wyraźne zadeklarowanie, oraz zatwierdzenie ich przez samego mistrza. Jodorowsky spotkał Zorana, któregoś razu, już nie pamiętam gdzie, i zauroczony jego sztuką pokazał te rysunki Moebiusowi. Ten wyraził podziw do jego sztuki i potraktował je jako formę eksperymentalnej zabawy, dając zielone światło do stworzenia przez Jodo nowej historii, którą narysuje Zoran. Recenzje na temat tego prequela są różne, od skrajności po zachwyty, i raczej jestem w tej drugiej grupie osób. Lektura jest nieporównywalnie cięższa, ale jednocześnie znacznie prostsza od Incala. Brakuje w niej metafizyki, której doświadczyłem z każdą kolejną stron. Historia w prequelu jest bardziej przyziemna, ale nie sposób uznać jej za mało atrakcyjną. Wręcz przeciwnie. Odnoszę wrażenie, że Jodo w tej części, odpuścił sobie pewne schematy narracyjne znane z Incala i skupił się bardziej na przedstawieniu wszechogarniającego zepsucia w Mieście-szyb. Miasto-szyb to zresztą fascynująca przestrzeń sama w sobie, pełna kontrastów i paradoksów. Z jednej strony, to miejsce, gdzie technologia osiągnęła niewyobrażalny poziom zaawansowania, a z drugiej - gdzie moralność i etyka upadły na dno. Bohaterowie, z którymi spotykamy się w tej części, są przesiąknięci cynizmem i desperacją, a ich decyzje często wynikają z konieczności przetrwania w brutalnym świecie. Jodorowsky z mistrzowską precyzją pokazuje, jak środowisko może kształtować jednostkę, zmuszając ją do działań, które w innym kontekście byłyby nie do pomyślenia. Styl graficzny Zorana Janjetova idealnie oddaje tę dystopijną atmosferę. Jego rysunki, choć zbliżone do stylu Moebiusa, mają swoją unikalną charakterystykę, która dodaje nowy wymiar opowieści. Szczegółowość i dbałość o detale sprawiają, że każde ujęcie przyciąga wzrok i zachęca do dłuższego zatrzymania się nad poszczególnymi kadrami. To nie tylko ilustracje, ale pełnoprawne elementy narracji, które razem z tekstem tworzą spójną, wielowymiarową historię. Warto również zwrócić uwagę na sposób, w jaki Jodorowsky rozwija postać Johna Difoola. W prequelu widzimy go w zupełnie nowym świetle - jako młodego, zdezorientowanego chłopaka, który dopiero zaczyna rozumieć brutalne realia świata, w którym przyszło mu żyć. Ta ewolucja postaci dodaje głębi całej historii, pokazując, że nawet najbardziej cyniczny i zgorzkniały detektyw miał kiedyś marzenia i nadzieje, które zostały zniszczone przez okrutną rzeczywistość Miasta-szyb. Choć ostatecznie jego walka o odkrycie prawy jest motorem napędowym całej historii. Dla mnie jest to idealne rozszerzenie uniwersum, w szczególności Miasta-szyb z ich mieszkańcami. Nie mógłbym wymarzyć sobie idealniejszego prequela. Tak to powinno wyglądać. Na koniec zadałbym wszystkim pytanie, czy warto czytać Przed Incalem, przed Incalem? Zdecydowanie nie. Według mnie kolejność całego uniwersum powinna wynikać z przeczytania najpierw Incala, Potem można chwycić za Przed Incalem i ostatecznie wrócić do Final Incal. Dla mnie ta kolejność iest idealna. I będzie to doskonały punkt wejść w niezwykły, mroczny świat, którzy stworzyli zarówno Jodo i Moebius ale i inni artyści.

Ponieważ recenzje były skrajne od lat nie mogłem się zdecydować na zakup tej serii. W końcu ostatnio zakupiłem oba integrale i jakże dobra była to decyzja. Wyśmienicie mi się to czytało. Historia kompletnie absurdalna ale jakże pochłaniająca. Rysunki Gimeneza to sztuka sama w sobie. Teraz w pełni rozumiem że dla niektórych to klasyka komiku. Bardzo polecam.

Dziwnie jest powrócić do świata Incala. Twórczość Jodorowsky'ego zawsze określam jako "kwaśną"... w sensie taką jakby została stworzona po LSD. I chyba Jodorowsky nie stronił od tego typu wzmacniaczy wyobraźni. A zatem znowu w świecie Incala i znowu w Alei Samobójców. To swoisty znak rozpoznawczy serii - główny bohater spada do jeziora kwasu... i nie ważne czy na prawdę czy tylko w swoich wizjach. To już standardowy motyw pętli. Chociaż Jodorowsky sięga po już ograne motywy zachodniego dualizmu, trójcy, żywe kontra nieożywione, bio kontra mecha, czarne kontra białe, światło przeciwko jasności... to te zgrane karty wciąż rozdaje w różnych konfiguracjach, wciąż jeszcze są atrakcyjne. Silnym wątkiem jest również przemiana oraz miłość. To szczególnie mi się podobało w tej historii - powraca wspaniała Luz de Garra i tylko moc jej miłości do John'a diFool'a jest w stanie uratować świat. Ktoś może powiedzieć, że to płaskie... być może. Jednak jak to u Jodorowsky'ego nic nie jest proste. Wszystkie motywy są wymieszane i przyprawione ohydą, obrzydliwością. A wszystko na zasadzie silnych kontrastów i dualizmu. Taki jest świat Incala... i w pewnym sensie to jest nasz świat, tylko wykoślawiony do granic możliwości w lustrze umysłu Jodorowsky'ego. Autorzy integrala zastosowali fajny pomysł. Bowiem Jodorowsky i Moebius zaczęli razem pracować nad "Po Incalu"... jednak Moebius musiał porzucić prace nad projektem. Jodorowsky znalazł innego rysownika - José Ladrönn i tak powstał "Final Incal". Czytając "Po Incalu" się nawet cieszę bo seria zyskała na zmianie rysownika. Wiem, wiem, Moebius to legenda... ale "Po Incalu" jest narysowane strasznie niechlujnie, na odwal w porównaniu z Incal'em. Grafiki Ladrönn'a nawiązują do Moebiusa ale mają własny feel... dobrze to się czytało i oglądało. Podsumowując: mogło by nie być "Final Incal' ale fajnie, że jest :)

Gdzieś tak do 2/3 treści bardzo mi się podabał ale potem scenariusz dla mnie skręcił w dziwne rejony. Wielkim plusem są dla mnie szczegóły uwzględnione w kadrach. Rzadko to się zdarza ale najpierw przeczytałem a potem po prostu oglądałem obrazki i szukałem małych detali.

Czy w świecie Druuny istnieje jeszcze ludzki pierwiastek? Czy w tym upadłym krajobrazie ktoś posiada choćby znamiona empatii? Postapokaliptyczna wizja włoskiego ilustratora i scenarzysty Paolo Eleuteri Serpieriego jest jasna. Przetrwanie do następnego dnia jest już sukcesem. Sukcesem jest gdy cię zgwałcą, ale nie zjedzą. Jednak za tą całą brutalną ścianą przemocy stoi dziewczyna, która chyba jako jedyna prezentuje jakieś wartości, walczy o coś, nawet jeżeli teoretycznie może wydawać się to niezrozumiałe. Pełen przemocy album zbiorczy przedstawiający dwa epizody, "Morbus Gravis" i "Delta" przybliża nieco postać Druuny, kobiety która egzystuje na granicy szaleństwa tylko dzięki swojej determinacji. Serpieri, artysta, niczym najlepsi i najwytrwalsi twórcy włoskiego kina gatunkowego kreuje swoje światy osadzając fundamenty na brutalnym podłożu. Nie miałbym problemu by postawić Serpieriego obok Lucio Fulciego, Dario Argento czy Sergio Martiniego. Obok włoskich reżyserów, którzy od wielu lat dostarczają mi filmowej rozrywki dzisiaj stawiam Serpieriego, twórcę powieści graficznej "Druuna". To, piszę to w pełni świadomie, ten sam sort gatunkowy, wywodzący się z podobnych nurtów. Postapokalipsa u Włocha, pełna gwałtu i przemocy, nosi w sobie jednak mocny wątek dramatyczny. Skupiając się jeszcze przez chwilę na samym gatunku to głównymi motywami, które budują tu upiorny klimat są mutanci, potwory, seks, krew, horror, makabra i wszechobecne gore. Przyznacie więc, że fani gatunku zaznają najlepszej kąpieli. Fabuła będzie skupiać się na pięknej Druunie, która... jakoś sobie radzi. Żyje w strefie pośrodku, jest jeszcze miasto na dole i miasto na górze. Prosty podział, za którym idzie też stara jak świat metafora podziału społecznego. W żadnej jednak strefie nie jest kolorowo, jeżeli nie liczyć ilustracji, które mienią się przeważnie w krwistych barwach. Świat pośrodku trzeba odbierać jako formę czyśćca. Ludzie tutaj żyją na granicy obłędu, walczą o serum które powstrzymuje mutacje. Władzę sprawują kapłani obdarzeni jakąś mocą, żołnierze wydają skąpe ilości antidotum, a Druuna potrzebuje go coraz więcej i więcej. Jej walutą jest jej ciało, a serum potrzebuje dla ukochanego Schastara, którego chowa u siebie w domu. Schastar jednak jest już w tak zaawansowanym stadium rozkładu, że niedużo dzieli go od pełnoprawnego mutanta potwora. Ci, którzy są już na pewno objęci mutacją zostają wtrąceni do piekła, miasta na dole. Tam panuje powszechny kanibalizm. Trzeba jeszcze dodać, że w świecie wykreowanym przez włoskiego mistrza rysunkowej makabry kanibalizm jest powszechny. Kanibalizm połączony jest z niepohamowanym pożądaniem, bo mutanci, lub ci którzy mutacji dopiero doświadczają, nie potrafią zapanować nad emocjami. Jest to więc świat bezlitosny, który Serpieri rysuje doskonale. Nie mamy żadnych wątpliwości, co do tego że horror i groza stanowią tu podwaliny całej graficznej struktury. Ale "Druuna" jako komiks to też sci-fi i to to najlepsze. Krajobraz to wprawdzie zgliszcza, ale w mig można rozpoznać, że za tą sferą pełną rozkładu jest warstwa technologicznie zaawansowana. Coś tu było, cywilizacja musiała być na wysokim poziomie. Coś się również stało, a Druuna znajdzie odpowiedzi na kilka pytań. Cały album to walka dziewczyny i jej ciągła ucieczka. Odwiedzi miasto na dole, będzie jej dane również być na górze. Przez wszystkie natomiast strony będziemy mogli podziwiać niewyobrażalny kunszt Serpieriego, który podlewa swoją gatunkową hybrydę piękną erotyką. Druuna jest bowiem ponętną kobietą. Serpieri wie jak ją narysować tak, by przedstawić w jak najlepszej kobiecej odsłonie. Obfite piersi, piękna sylwetka, śliczna aparycja, jest jedynym powabnym elementem na tym barbarzyńskim i podłym tle. To stanowi więc kontrast, ale kontrast potrzebny, by "Morbus Gravis" i "Deltę" przedstawić w tak realistyczny i wiarygodny sposób. Wspaniały jest to album, ma angażującą historię, jest dziełem w pełni świadomym i zdecydowanie dla świadomego czytelnika który zrozumie wiele niuansów. Fantastyka, gore, makabra, macki, seks i kontrowersyjne treści. "Druuna" nosi w sobie to wszystko, ale jest tu również coś pięknego i delikatnego, co stoi w opozycji do tego wszystkiego o czym napisałem. Czytelnik kibicuje tej dziewczynie, która jako jedyna nie dąży ciągle do przemocy i chciałaby po prostu jakoś wytrwać.

Graves zdradził i szykuje się do bitwy. Zresztą nie tylko on. Augustus próbuje zjednać 13 skłóconych rodzin (Trust) i stworzyć wspólny front przeciwko Greves'owi. Nie ma pojęcia, że zdrada byłego pracownika jest dużo głębsza. https://salomonik.eu/blog/przeczytane/2356-100-naboi-tom-2-brian-azzarello-eduardo-risso

Po „Świat Edeny” sięgnąłem po raz pierwszy dopiero w 2026 roku, więc moja ocena nie wynika z sentymentu do tego konkretnego tytułu. A z klasykami przecież bywa różnie - jedne pozostają żywe i ponadczasowe, inne tracą dawny blask i bronią się już głównie wspomnieniem. Tutaj jednak mamy do czynienia z dziełem wyjątkowym. „Świat Edeny” ma w sobie coś trudnego do nazwania: ulotny, ale niezwykle sugestywny klimat science fiction lat 80. i 90., który natychmiast budzi skojarzenia i mocno działa na wyobraźnię. Tak to nadal wspomnienie, ale epoki a nie konkretnego tytułu. To lektura gęsta od emocji, niepokoju i zachwytu. Bohaterowie są przekonujący i pełni życia, a historia - dziwna, zaskakująca, momentami wręcz odrealniona - nie pozwala się od siebie oderwać. To bez wątpienia dzieło wybitne, choć zarazem bardzo specyficzne. Nie każdemu przypadnie do gustu, ale jeśli trafi na podatny grunt, pochłonie bez reszty. Wiem już, że będę do tego komiksu wracał wielokrotnie. Być może wtedy podwyższę jeszcze ocenę.

Bawiłem się świetnie. Komiks porusza wątek długich kosmicznych podróży, kontraktów, po wypełnieniu których wraca się do świata, do którego już się nie przynależy. Szczytowa forma kapitalizmu, w której nikt nawet nie ukrywa, że człowiek to tylko towar. Ciekawie oddano życie i przemyślenia bohatera, który przechodzi przez tę odczłowieczającą maszynkę.

I znów (jak w przypadku drugich "Pasażerów wiatru") OKŁADKA robi robotę, kusi roznegliżowanymi dziewczętami wbrew ich woli i bezkarnymi w tych sytuacjach mężczyznami. Ach średniowiecze, piękne to były czasy, kiedy gwałcić można było do woli i zapłacić za to głową... Czy warto? A sam komiks? Cóż, Francois Bourgeon nigdy nie był Van Hamme/Rosińskim ani Duchateau/Kasprzakiem i tym razem też nie jest. Komiks znów ma rozmach, ale opowiedziany bywa, niezrozumiale (nieczytelne kadry, dziwne punkty widzenia). Na korzyść przemawia znakomite zakończenie - pozbawione złudzeń, nadziei, wszystkiego. A przecież jest to komiks o wierze...

Nietypowa spirytualistyczna fantastyka, po którą pewnie sama bym normalnie nie sięgnęła gdyby okładka nie przykuwała mojego wzroku za każdym gdy odwiedzałam bibliotekę. Pomimo mojego braku zaznajomienia z wiarą buddyjską i kulturą Tybetu to lektura nie sprawiała większych trudności. Widać było że autor poczynił wiele starań by ta tematyka była zrozumiała dla przeciętnego czytelnika. Piękne ilustracje dobrze oddają klimat przedstawianych wydarzeń. Jedyną większą krytyką z mojej strony jest karykaturalne przedstawienie chrześcijaństwa. Potępienie działań misjonarzy i supresji religijnych w Tybecie jak najbardziej ma miejsce w tej opowieści, ba wręcz tego oczekiwałam, jednak mogło być to zrobione w sposób bardziej taktowny. Na szczęście nie jest to duża część fabuły dlatego też nie zmienia mojej oceny.

Ten komiks nie zmienił mojego stosunku do twórczości Tardiego. Uwielbiam soczystą kreskę i spowijającą całość melancholię, ale forma się niestety mocno zestarzała, a gadające głowy męczą bardzo. Dla fanów klasyki, która niekoniecznie wyprzedzała swoje czasy

Od dawna jestem miłośnikiem obrazów Serperiego i nie będę ukrywał, że to właśnie jego rysunki przyciągneły mnie do Druuny. Erotyk w klimatach mrocznego sci-fi, wyrwanego z kultowych dziel, takich jak Alien czy Blade Runner jest intrygującą mieszanką. Największym plusem dzieł Serperiego jest jego kreska. Włoch jest mistrzem realizmu. Misternie wyrzeźbione, pełne krągłości ciało Druuny wręcz kipi erotyzmem, ale autor całkiem sprawnie radzi sobie również w konwencji body-horroru. W Animie Serpieri odszedł od konwencji mrocznego sci-fi. Tym razem motywem głównym jest świat przywodzący na myśl prehistoryczne dzikie dżungle, gdzie roi się od dzikich zwierząt i niebezpiecznych tubylców. Anima jest komiksem, który praktycznie nie ma dialogów. Postacie do samego końca nie wymawiają ani słowa. Mimo to, jako uczestnicy tej przygody nie mamy problemu z nadążeniem za fabułą. Tu ujawnia się geniusz Serpieriego, który potrafi opowiadać historię za pomocą samych paneli. Dużym minusem jest niestety fakt, że anima jest krótka, a brak dialogów jeszcze te historię skraca. Komiks "przeczytamy" w niecałe pół godziny. 6.5/10

"Przybywa z Ziemi, planety z oddali z innego czasu i innego świata. Niesie nam miłość, a wojnę obali i nieprzyjaciół pieszczotą oplata..." Najgorszym grzechem czytelnika w przypadku "Barbarelli" byłoby rozpatrywanie albumu tylko pod kątem fantazji erotycznych. Fantazje owszem, istnieją, ale mają ścisły związek z konwencją i konkretnym czasem. "Barbarella" bowiem to pocisk miłości, kolejny gwóźdź do purytańskiej trumny. Jako wyraz emancypacji jest nie tylko komiksem inteligentnym, ale też świadomym i zabawnym. W tej samoświadomości jest to album również niezwykle uczciwy. Zabawne jest natomiast to, że główna bohaterka wydaje się być ponad tym wszystkim, ponad gatunkiem, w którym umiejscowił ją w 1962 roku Jean‑Claude Forest. "Barbarella" to przede wszystkim dzieło głęboko zakorzenione w swojej epoce. Kamp, era Wodnika, seksualna rewolucja. Barbarella jako emisariuszka wszystkich wolnościowych petycji niesie w sobie niezliczone pokłady uroku. Jej bronią jest naturalny wdzięk i seksapil. Fabularnie to kwintesencja frymuśnej absurdalnej space-opery. Młoda kosmiczna podróżniczka i awanturniczka, najczęściej odziana skąpo (lub nierzadko w ogóle) przemierza galaktykę trafiając na niezwykłe światy i osobliwe cywilizacje. Wplątuje się w lokalne konflikty, polityczne intrygi, doświadcza naukowych eksperymentów. Oprócz tego prowadzi kosmiczny cyrk (delirium, nazwa jak znalazł) i odwiedza coraz bardziej abstrakcyjne światy. Opowiastki mają epizodyczny charakter, co kilka plansz możemy znaleźć się z główną bohaterką w zupełnie innym miejscu i w zupełnie innym czasie. Jean‑Claude Forest doskonale wie jakim materiałem dysponuje. Łączy science fiction, erotykę i surrealistyczny humor. Natomiast ona, emisariuszka tylko pozytywnych wartości, świadoma swojej seksualności, niezależności i kobiecej siły stała się jednym z wielu symboli wyzwolenia. Lekka kreska autora, która wychodzi jasno ze szkicu, fantastycznie kontrastuje z gęsto przedstawionymi światami. Tak, światami, bo ta wspomniana epizodyczna struktura "Barbarelli" to również cały kalejdoskop kosmicznych środowisk. Czegoż tu nie ma! Od razu trzeba zaznaczyć, że Mirosław Birek wspiął się na translatorskie Himalaje kreując wszystkie te nazwy własne. Mniemam, że trudna była to walka, ale każda jedna potyczka wygląda na tą zwycięską. Odważny wizerunek nowoczesnej kobiety, symboliczna kulturowa zmiana i jasny sygnał dla rzeszy innych twórców, że to już jest ten moment, gdy komiks dla dorosłego odbiorcy ma rację bytu. Przetarte szlaki i sygnał dla innych? Jasne, ale "Barbarella" nawet jeżeli nosi znamiona bycia ramotką, to dzielnie przetrwała po dzień dzisiejszy. Mimo upływu kilku dekad wciąż pulsuje energią. Rysunek wciąż potrafi zachwycić, a treść przyprawić o zawrót głowy.

Już prawie zapomniałem, że robiłem taką serię postów - chyba dawno nie nadrabiałem tych Kultowych Komiksów. Cóż, „100 naboi” z pewnością do nich należy. Jest to komiks uznawany za jeden ze sztandarowych tytułów wydanych oryginalnie przez Vertigo, czyli „gałąź” DC komiks odpowiedzialną za komiksy dla dorosłych. Obok „Sandmana”, „Skalpu” i „Kaznodziei” to może być jeden z najgłośniejszych komiksów z tegoż imprintu, toteż sprawdzić go muszę. Pierwszy tom oferuje dokładnie to, czego się spodziewałem. Jest brudno, brutalnie, ponuro i realistycznie. Realistycznie w sensie, że wszyscy są tu mordercami, ćpunami, złodziejami albo brudnymi policjantami. O co w ogóle chodzi? Mamy szereg postaci, które zostają nawiedzone przez tajemniczego gościa: agenta Gravesa. Otrzymują od niego teczkę z bronią i 100 nabojami, które są nienamierzalne, a użycie ich nie będzie miało żadnych prawnych konsekwencji. Otrzymują też informacje o kimś, kto kiedyś ich zdradził. Mogą z tą informacją zrobić co tylko zechcą. A więc zemsta. Zemsta i tajemnica. Dwa solidne filary tej historii. Obawiałem się bardzo tej epizodycznej powtarzalności, jednak już w połowie albumu zaczynamy poznawać kulisy, dodatkowe prawidła rządzące tym światem, poznawać odpowiedzi otwierające drogę do kolejnych zagadek. Historie jednocześnie są odrębne od siebie, jak i mają ze sobą co najmniej jeden punkt styku. Z czasem metodycznie się sumują w całość, ale co ważne - każda z pojedynczych historii doskonale działa jako samodzielna opowieść. Śmiem twierdzić, że chyba nie czytałem jeszcze komiksu który byłby prawie całkowicie epizodyczny, a który tak by mnie wciągnął. Zazwyczaj muszę się zżyć z postaciami, dać im pooddychać swoim powietrzem. Tu jestem w stanie wsiąknąć w każdą kolejną historię błyskawicznie. Póki co - jestem na tak. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

"Filmy, piosenki, boisko, komiksy, cały cholerny przemysł eskapizmu, który pozwala ci marzyć pod warunkiem, że zapłacisz. I trzyma cię przykutego do taśmy montażowej. Piękna ucieczka!" - oto CREDO komiksu Manary, który nie ma złudzeń, co do tego, jaką rolę pełni komiks... i że sam bierze w tym udział. Ratunek w przygodzie, nawet jeśli jest nią przygodny seks. A może zwłaszcza.

Miałem do tego podejść na trzy razy, każdy z tomów z osobna, delektując się i kontemplując, ale wciągnęło i pękło w jeden dłuższy wieczór. Cóż, bywa, nie żałuję, bawiłem się świetnie, trudno, będę pluł prosto. Co tu rzec na gorąco... To taka pozycja, do której może podejść i fan Jodo, i fan Moebiusa, i losowy fan komiksu, i w końcu ktoś totalnie prosto z ulicy, pod warunkiem, że ma otwarty umysł (lub dużo alkoholu),bo bez tego ani rusz. Momentami nasycona mocno przeintelektualizowanymi (na pozór?) dialogami historia, zmierzająca w bardzo nieoczywistym, jak to u Jodo, kierunku. Seks jest, i owszem, ale jeśli ktoś liczy na jakieś podniety to się rozczaruje. Kto czytał Incala (ktoś nie czytał?) to wie, co mam na myśli. Bo, po prawdzie, to taki Incal, tylko na odwrót, bez nie-ludzi, bez super-technologii, wczesne lata '90, ale - uwaga mały spoiler - jakże by inaczej - z androgenicznym zbawicielem - coś gdzieś ring'a'bell? Dobrze się to czyta, jeszcze lepiej gdy ma się świadomość, że to w jakimś stopniu "autobiografia" Jodo (ta, jasne),czy tam inna próba rozliczenia z własnymi demonami. Nie znamy Jodo? (poraz poznać) - też spoko, akcja z dziwnej/powolnej zmienia się w bardzo dziwną/szybką zanim zdążymy dopić pierwsze piwo, a potem jest jeszcze śmiesznej. Tak, śmieszniej - to historia podszyta specyficznym humorem, Jodo bawi się z czytelnikiem, a Moebius mu w tym pomaga - sugeruję powagę zostawić na inne okazje, a tę historie potraktować z przymrużeniem oka. Lub mrugnięciem, ale nadal. Katharsis nie nadchodzi, końcówka może zaskoczyć tylko nieuczęszczających na religię. Ale i tak jest nieźle. Na pewno wrócę do tego dzieła ("dzieła") za jakiś czas, by porównać wrażenia z drugiego czytania z pierwszym. Być może inaczej na nie spojrzę, być może nie, na pewno jednak zostawiam na półce.

POPKulturowy Kociołek: Akcja rozgrywa się w Los Angeles w latach 80. XX wieku. Mieście przepełnionym zbrodnią, narkotykami, prostytucją i wszystkim tym, co najgorsze. W takich realiach musi funkcjonować powracający z odwyku muzyk Cass Polack. Niespodziewanie zostaje on wciągnięty w sam środek przerażającego szaleństwa. Wystarczyła tylko jedna przejażdżka z urodziwą pasażerką, aby jego i tak trudne życie przerodziło się w koszmar wypełniony seksem i śmiercią. Album Black Kiss tom 1 to dzieło mieszające elementy thrillera noir, horroru, komiksu erotycznego (momentami wręcz pornograficznego) i wątków nadprzyrodzonych. Jest to więc mieszanka dość wyrazista, umiejąca przyciągnąć uwagę dojrzałego odbiorcy, mająca jednak również swoje pewne zauważalne niedoskonałości. Scenariusz Chaykina potrafi być bowiem dosyć nierówny. Narracja opierająca się na schematach thrillera noir jest dość skomplikowana (może momentami trochę za bardzo). Duża w tym również zasługa klimatu miasta przepełnionego mrokiem i przemocą. Ten element historii jest więc angażujący i zachęcający czytelnika do przewracania kolejnych stron. Problem pojawia się w momencie wkroczenia na scenę wspomnianych wątków nadprzyrodzonych. Pomysły autora w tej kwestii mocno trącą myszką i są delikatnie pisząc kuriozalne. Na dodatek ma to wyraźny wpływ na całą intrygę, która staje się przewidywalna. Nie jest to co prawda drastyczny spadek jakości komiksu, ale i tak trudno tych niedociągnięć nie zauważyć. Sytuację ratują całkiem nieźle nakreśleni bohaterowie. Nie są to jednak postacie, które można lubić. Nie ma tu klasycznego podziału na dobrych i złych, a tak naprawdę wszyscy skrywają w sobie jakiś mrok, który tylko czeka na uwolnienie. Całkiem nieźle wypadają również dialogi pomiędzy nimi. Są jednak sceny, w których jest ich zdecydowanie za duża ilość i są one niepotrzebnie przegadane. Zdecydowanie najmocniejszą stroną albumu (i jednym z głównych powodów, dla którego warto sięgnąć po tytuł) jest jego oprawa graficzna... https://popkulturowykociolek.pl/black-kiss-tom-1-recenzja-komiksu/

Lubię historie z zawiłą fabułą, jednak czasem z przykrością patrzę jak wielki potencjał jest marnowany przez irytujące postacie. Pal licho gdy są na dalszym planie, jednak kiedy do tego grona zaliczają się tytułowy bohater, czy też w tym wypadku bohaterka, szlag trafia całą przyjemność z lektury. Cyann jest właśnie takim tworem o ogromnym potencjale, ciekawą, choć mocno wtórną główną osią fabularną i kompletnie porąbanymi postaciami, których największym atutem jest świecenie gołym tyłkiem. Rozumiem, że można chcieć pokazać sporo w komiksie oznaczonym znaczkiem "Tylko dla dorosłych", jednak musi mieć to sens. A tu często nie ma go za grosz. Tytułowa bohaterka mieszka na planecie zwanej Olh. Jej lud jest podzielony na kasty i oddaje kult wielkiemu O, którego uosobienie widzi w wodzie. Litera ta jest wyznacznikiem do jakiej kasty się należy, w zależności od jej umiejscowienia w nazwisku jak i wielkości. Cyann może czuć się wybranką losu, gdyż jej ród stanowi niemalże prawo na Olh, a przynajmniej w tej części gdzie mieszka. Przyjaźni się ona z Nacarą, kobieta wywodzącą się z nizin społecznych, jednak aprobowaną przez ojca Cyann. Obie kobiety mają bowiem być pilotami ekspedycji kosmicznej, szykowanej na planetę Ilo, w celu odnalezienia lekarstwa na tajemnicza chorobę, dziesiątkującą populację mężczyzn. Jak się szybko okazuje nie wszystkim to przedsięwzięcie jest na rękę, a rozgrywające się wokół ekspedycji gry polityczne z dnia na dzień robią się coraz bardziej zażarte. Na początku skupmy się na zaletach komiksu, gdyż ten posiada ich całkiem sporo. Pierwszym z nich jest bardzo umiejętne splecenie zawikłanych wątków politycznych, jakie krążą wokół choroby oraz kosmicznej ekspedycji. Mamy tutaj kilka kast, które chcą na wszystkim położyć łapę i przejąć tym samym majątek rodu Olsimar z którego wywodzi się Cyann. Tu na scenę wkracza ojciec dziewczyny, wprawny polityk i naprawdę charyzmatyczna postać. Jest on jednym z najciekawszych bohaterów, skrzętnie skrywającym swe prawdziwe intencje przed czytelnikiem, które ujawnia w odpowiednim momencie. Zmyślnie lawiruje też pośród politycznych obozów, aby zyskać ich przychylność, a jednocześnie napuścić ich wzajemnie na siebie. Niemniej kompletnie nie dogaduje się z córką, zaś ta tylko utrudnia relacje między nimi, zachowując się... cóż, powiedzmy że dość ekscentrycznie. Kolejną zaletą komiksu jest wykreowanie świata na Olh. Jest on bardzo różnorodny, tropikalny, pełen basenów i wodospadów, a jednocześnie cyjanizujący do wielkich miast antycznej Europy czy Azji. Widać też w nim spore odniesienie do kultury Indii, po przez system kast (choć zdecydowanie mniej rygorystyczny) albo wiarę w oczyszczającą moc wody. W interesujący sposób przedstawiono także lokalną kulturę, stroje czy też obyczaje, w czym pomaga słowniczek zamieszczony na końcu albumu. Trzeba tutaj oddać zasłużony pokłon autorowi, który dał pokaz swych umiejętności graficznych, bowiem rysunek to jedna z najmocniejszych stron tej serii. Niestety każda moneta ma dwie strony i Cyann posiada kilka drażniących elementów. Pierwszym oraz najgorszym z nich jest główna bohaterka. Rozpustna, nieodpowiedzialna, zbyt pewna siebie i zwyczajnie arogancka zostaje wybrana jako przywódca całej ekspedycji. Co robi po ogłoszeniu tego publicznie? Nic, a raczej to co zwykle czyli ma wszystko w nosi, uważa że ojciec spycha ją na margines i w ogóle traktuje jak gorszy sort. Do tego całość kwituje plejadą zboczonych docinek o męskich tyłkach, członkach i tym co by z nimi zrobiła, w dość jednoznaczny sposób. Jej mniemanie o swej wyższości jest tak gigantyczne, że ego wszystkich mężczyzn na Ziemi wypada wręcz blado. Nie maco, idealny przywódca ekspedycji mającej uratować ludzkość przed zagładą. Sytuacji nie ratuje jej przyjaciółka Nascara, z którą wymienia kąśliwe uwagi. Obie panie robią to w sposób co najmniej idiotyczny i bardziej przypominają niewyżyte seksualnie gimnazjalistki niż dorosłe kobiety. Teoretycznie Nascara to ta roztropna, jednak jakoś tego nie widać w natłoku głupot Cyann, na które przyjaciółka jej pozwala. Niestety nie lepiej wygląda to na dalszych planach, gdzie co rusz trafia się jakiś napalony młodzik czy dziewoja. Mam wrażenie, że niemal cała populacja planety Olh - zarówno ta cywilizowana, jak i przemysłowa - jest bardzo niewyżyta seksualnie. Gdyby mogli to by uprawiali seks cały dzień. Pierwszy tom Cyann mocno przypomina w wielu punktach serię Aldebaran, choć fabularnie wypada gorzej. Ma niezły początek i naprawdę mocny finał, ale na tle konkurencji wypada ciut niezdarnie. Być może kolejny tom, również zamieszczony w pierwszym wydaniu zbiorczym, rozwinie skrzydła tej ciekawie się zapowiadającej opowieści. Gdyby główna postać była mniej napalona i arogancka, z pewnością lepiej by się to czytało. Choć i tak nie jest źle, zatem fani gatunku mogą zaryzykować i sięgnąć po tą lekturę.

Pięknie zilustrowana opowieść o konflikcie między dwiema społecznościami żyjącymi dotąd w przyjaźni. Gwałt dokonany przez dwóch Indian na białej osadniczce prowadzi do krwawej wojny, w której nie będzie zwycięzców. Wojna ta jest jednak tłem do opowieści o moralności i roli kobiet w ówczesnym świecie. Rzecz dzieje się podczas babiego lata (czyli indiańskiego lata) i ta malownicza pora roku na planszach Manary wygląda prześlicznie - niemal czuć zapach morza, szum traw i trzepot mew. Jest tutaj również erotyka ale nie nachalna, choć niekiedy mam wrażenie wciśnięta na siłę.