Barry Trotter i niepotrzebna kontynuacja

okładka odblokowała jakieś 3GB wspomnień z dzieciństwa... Ksiażka nie niesie żadnej odkrywczeh merytoryki, to moje pierwsze wydanie jest naprawdę urokliwe i stymulujące dziecięcy umysł. Pamiętam, jak przyjemnie wyobrażałem sobie każdy temat z niej, że istnieje naprawdę i do dzisiaj pamietam wygląd poszczególnych stron.

Kompendium archetypów i toposów wykorzystanych w cyklu o Harrym Potterze. Niestety hasła często są uproszczone, a tytuły rozdziałów "clikbaitowe", np. w rozdziale "Dlaczego las koło Hogwartu jest "zakazany"?", nie ma odpowiedzi na to pytanie. Czyta się jednak przyjemnie, choć dla osoby zorientowanej w mitologii i fantastyce nie ma tu wiele odkrywczych treści. Sporą wadą jest to, że książka została napisana po czwartym tomie cyklu o Harrym Potterze, więc jest trochę niedosytu i nietrafionych przewidywań. Natomiast rozdział dotyczący Dumbledore'a jest trafiony w punkt. Myślę, że fani Harry'ego powinni przeczytać.

Po tą powieść sięgnęłam tylko po to by się odmóżdzyć i akurat pod tym względem się nie zawiodłam ponieważ już po przeczytaniu kilkunastu pierwszych stron mój mózg wyłączył myślenie. Nie często sięgam po parodię ale nie żałuję że ją przeczytałam, to było nawet ciekawe doświadczenie dla mnie jako wieloletniej fanki Harrego Pottera.

Dość wciągająca i intrygująca książka. Raczej nie wybitna; na okładce obiecują horror i humor, jednak tych nie odnalazłem specjalnie dużo. Niemniej lekka i łatwa w odbiorze książka, przyjemny, odprężający odmóżdżacz świetny na wieczór po pracy. Jednak udało się autorowi zamieścić kilka na prawdę ciekawych wizji, szczególnie w niektórych snach głównego bohatera. Jedna rzecz, którą zapisuję zdecydowanie na minus to zbyt szeroki opis narzekania naszego Dawida i użalania się nad swoim losem- szczególnie w tomie drugim, który poza tym trzyma ten sam poziom więc nie będę go opisywał osobno. Mimo to jednak polecam, bardziej jako sensowne dzieło popkulturowe i przyjemny zabijacz czasu, nie zaś jako głębokie i metafizyczne doznanie.

W sumie wysoka ocena, a i ta, i druga część już mnie dość mało bawiła, ale jakoś dalej uważam ten humor za, w pewnym sensie, wdzięczny. Lord Vielokont ukrywający się pod płaszczykiem psychiatry, który osobiście sugeruje zabicie się, banalność pomysłu jest już prawie ponad skalę, ale jakoś to wychodzi (jedynie tyle, że rzeczywiście, efekt śmiania się co chwilę miałam przy pierwszej części, ale jak już się przyzwyczaić do konceptów to aż tak to nie oddziaływało na kolejne części...). W sumie jestem bardzo zaskoczona tak niskimi ocenami, wydaje mi się, że osobom lubiącym kicz i jakiś taki perfidny, lekko w szyderę, czy przesadę, parodie, humor, mogłoby to dość mocno podejść.

Po pierwszej części przygód Kościanego Przyjemniaczka kwestia czasu było sięgnięcie po kolejny tom przygód znanych nam z poprzedniej książki bohaterów. Znów spotykamy Samanthę znaną jako Walkirie Kain i Kościanego Przyjemniaczka nie tracącego głowy w przenośni i na prawdę w nowej odsłonie przygód. Z zainteresowaniem zabrałem się do czytania. Po poprzednich przygodach oraz pokonaniu głównego czarnego charakteru nastał spokój i świat został uratowany. Niestety nie na długo. Z więzienia ucieka Baron Mściwiec mający swoje plany dotyczące zawładnięcia światem. Walkiria Kain i Kościany Przyjemniaczek zostają wplątani w sprawę powstrzymania Barona i zapobiegnięcia realizacji ich planów. Początkowy rozdział to tylko przystawka przed główną historią, która zabiera nas w niesamowity świat z niezwykłymi bohaterami. Po poprzedniej przygodzie Samanthy zwana Walkirią Kain nadal zajmuje się wraz z Kościanym Przyjemniaczkiem sprawami detektywistycznymi pomagając mu w śledztwach. W świecie, gdzie magia i osobliwe postacie są na porządku dziennym. Wszystko zmienia się, gdy dowiadują się o ucieczce Barona Mściwca z więzienia. Wtedy sama historia nabiera tempa i muszę przyznać, że kolejny przeciwnik robi dosyć ponure i przerażające wrażenie, ale wraz ze swoimi sługami zdają się nie do pokonania. Historia staje się mroczniejsza niż w poprzedniej części, gdzie znaleźliśmy elementy humorystyczne rozładowującą atmosferę. Tutaj występuje znikoma ich ilość, bo postawił Autor na stworzeniem opowieści grozy skierowanej do młodzieży. Samantha z poprzedniej części przybrała miano Walkirii Kain i jej postać trochę ewoluowała od czasu pierwszej części. Stała się pewniejsza siebie, odważniejsza i trochę bardziej odpowiedzialną. Jej talent się rozwinął od poprzedniego spotkania. Jako postać wypada świetnie pod względem psychologicznym i jej zachowanie mnie nie irytowało. Zawsze trzymałem kciuki, aby wyszła cało z kłopotów i wypadła sympatycznie. Można było ją polubić i co za tym idzie przygody, jakie przeżywała śledziłem z przyjemnością. Kościany Przyjemniaczek (Stracił głowę i teraz ma nową. Taki urok szkieletu) powraca w najnowszej odsłonie przygód ze swoją zgryźliwością. Jest potężnym magiem, ale najbardziej podobały mi się jego komentarze do zaistniałych sytuacji podszyte ironią. Jego sylwetkę Autor znakomicie nakreślił pod względem psychologicznym i nawet jego zachowanie nie przeszkadza mi. Odważny, twardy i zaprzysięgły wróg wszystkiego co złe nie cofający się przez niczym, aby powstrzymać czarne charaktery. Swoim sposobem bycia sprawiał wrażenie sympatycznego i nie sposób go było nie polubić. Na pewno interesujący bohater książkowy, jaki został stworzony. Jeżeli chodzi o czarne charaktery to głównym jest Baron Mściwiec i jego słudzy, którzy jak przystało na taką rolę wypadły przerażająco. Jednak najbardziej z nich mający więcej mroku oraz będący przerażającą postacią był Baron i jego uczynki sprawiły, że nie można go było polubić. Był godnym przeciwnikiem głównych bohaterów. Spotykamy też kilka postaci znanych nam z poprzedniej części. Tanithę Niż i Chinę Smętek, Pana Błogiego, którzy pomagają bohaterom w walce z siłami zła. Jeżeli chodzi o pozostałe postacie drugoplanowe wypadają dobrze, ale nie oszałamiająco. Mają swoją rolę do odegrania w całej historii, ale nie można nic im zarzucić. Do samych relacji poszczególnych bohaterów i dialogów nie sposób się w większym stopniu przyczepić. Wypadają dobrze. Książka posiada błyskawiczną akcję, które leci na złamanie karku. Wydarzenia toczą się w szybkim tempie i nie ma jakiś dłużyzn podczas czytania. Dlatego nudzić się nie sposób. Sama historia wydawała mi się bardziej mroczniejsza niż poprzednia za sprawą zmniejszenia rozładowującego sytuacje humoru i właśnie brakowało mi nieraz większej dawki humoru podczas czytania. Tym razem dostajemy opowieść w większości bardziej poważną, przesyconą grozą skierowaną do młodzieży. Niektóre rozdziały były krótkie i mające jak przypuszczam tylko popychać historie do przodu. Pomimo takich niuansów nie narzekam, że przeczytałem. Przygody pełne niebezpieczeństw bohaterów śledzi się z przyjemnością i nie ukrywam kibicowałem im, żeby wyszli cało z opresji. Znajdziemy też zastosowane zwroty akcji mające na celu przykuć uwagę czytającego. Samo zakończenie mi się podobało, a w finale jak zwykle Autor zostawił sobie pewna furtkę do kontynuacji. Kościany Przyjemniaczek to książka dostarczająca pewnych emocji podczas czytania. Same postacie są barwne i niezwykłe. Podział na dobre i złe niekiedy się zaciera, ale pewna granica w większości wciąż jest obecna. Świat wykreowany na potrzeby książki znajduje się, gdzieś obok zwykłego, w którym mieszkają czarodzieje i magia. Po pierwszej części, przy której bawiłem się znakomicie tym razem Autor zaserwował bardziej mroczną historię i też wciągająca. Moje oczekiwania po lekturze Kościanego Przyjemniaczka były takie, aby otrzymać również interesującą następną część. Przyznaje, że udała się taka sztuka Autorowi. Znów jestem zadowolony z lektury, chociaż otrzymałem pełna grozy opowieść z ciekawymi bohaterami. Ta książka to czysta rozrywka, po którą warto sięgnąć. Szkoda tylko, że dalszych tomów do tej pory nikt nie wydał, ale mnie to nie dziwi za bardzo, bo z takim podejściem spotykam się nie pierwszy raz. Jeżeli kiedyś wznowią lub wydadzą po polsku kolejne części chętnie sięgnę po nie. Ze swej strony polecam wszystkim bez wyjątku.

Harry Potter stał sie produktem kultury masowej i jako produkt podlega wszystkim jej oddziaływaniom. Nie wystraczy więc tylko sama ksiązka, która jako źródło przyciaga uwagę, trzeba Harrego otoczyć wszystkimi gadżetami, które są jego udziałem w świecie magii i czarów i przenieść je na rynek realny. Nasza wyobraźnia potrzebuje jednak nie tylko słowa ale i obrazu, naturalnym więc stało się, że po książce następnym krokiem było powstanie filmu będącego wierną adaptacją powieści. Żyjemy więc, choć bez magii, trochę tak, jakbyśmy byli w świecie magii, oto w naszych rękach może znleżć sie prawdziwa różdżka i peleryna niewidka i możemy przejrzeć sie w zwierciadle Ain. Wystarczy mieć żywą i barwną wyobrażnię. Możemu natomiast pojechać w miejsca realne, w których toczy się akcja książki i filmu, co ciekawe możemu realnie spotkać się z głównymi odtwórcami ról w filmie i choć wiemy, że to to tylko kawałek świata fantazji, to już sam fakt, że go dotykamy jest dla nas bardzo ważny. O tym, co dla poznania fenomenu Harrego Pottera ważne, o tej, która Harrego Pottera stworzyła, o wielkim i boagatym świecie magii i czarów opowada ta książka, trochę katalog sklepowy, trochę encyklopedia a tak naprawdę zaproszenie dla wszystkich, którzy chcą pozostać w świecie wyobraźni.

Trzy młode dziewczyny Jade, Opal i Ambre, pochodzące z różnych środowisk, w dniu swych czternastych urodzin dowiadują się, że były adoptowane. Starodawne proroctwo zmusza je do porzucenia domów rodzinnych, by mogły wypełnić pewną misję w dalekim Królestwie. Książka ok, ale średnio napisana. Polecam dla trochę młodszych czytelników dla których ta lektura może być ciekawa.

G.P. Taylor był policjantem, zapalonym motocyklistą, członkiem ekipy technicznej zespołów rockowych. Współpracował z takimi formacjami jak The Stranglers, Sex Pistols, Elvis Costello czy Adam and the Ants. Fascynował się okultyzmem i, jak sam wspomina, „nie był zbyt pobożnym człowiekiem”. Dopiero w latach osiemdziesiątych zaangażował się w ruchy chrześcijańskie i został wikariuszem kościoła anglikańskiego. Po czterdziestce zaczął pisać. Jego debiutancki Zaklinacz cieni odniósł w Wielkiej Brytanii spory sukces finansowy. To alegoryczno-religijna powieść fantasy w duchu Kronik Narnii, odpowiedź na ateistyczne lektury spod znaku Harry’ego Pottera i Mrocznych materii. Rzecz dzieje się w przeszłości w magicznej wersji naszego średniowiecza. Lokalny pastor z rejonu Whitby, a zarazem czarnoksiężnik, niejaki Demurral, zdobywa potężny artefakt rodem z dalekiej Afryki. Potrzebuje drugiego, by wraz z wygnanym z raju bożkiem Pyratheonem przejąć władzę nad światem. Opór stawia mu miejscowy trzynastolatek wraz z koleżanką oraz ich rówieśnik, przybyły z Egiptu Rafael. Ekipa ta może jednak liczyć na pomoc wszystkich ludzi dobrej woli, a także Riathamusa, jedynego prawdziwego boga na świecie. Rafael mimo anielskiego imienia nie jest aniołem, jednak anioły się w książce pojawiają. Podobnie jak ożywione trupy, zabójcze potwory i potężne zaklęcia zdolne wywołać sztorm na morzu. Od klasycznych powieści fantasty Zaklinacz cieni różni się tym, że bohaterowie mają boskiego sprzymierzeńca. Modlitwa nieraz pomaga Rafaelowi wydostać się z matni; ponadto w życiu kieruje się chrześcijańskimi zasadami miłości i współczucia. Tym samym zupełnie nie przypomina swoich przyjaciół czy postaci z innych książek gatunku. Nie wszystkim to się spodoba. Zaklinacz cieni jest co prawda powieścią dla młodzieży, jednak nawet młodzież może być zniesmaczona takim nietypowym i chyba nieco infantylnym wizerunkiem bohatera. Całość jest jednak zgrabnie napisana, przyzwoicie przetłumaczona i niezbyt długa. Czyta się ją szybko i – to ważne dla rodziców – jest dosyć „bezpieczną” lekturą. Może niepozbawioną przemocy, ale wolną od przekleństw, seksu czy choćby czarnego humoru. Starszym czytelnikom jednak Zaklinacza cieni odradzam. Są lepsze książki dla nas. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Książka "Jak powstał Harry Potter. Wywiad z J.K. Rowling" to raczej przeciętna lektura. Ot, taki sobie wywiad z autorką, w którym znajdziemy trochę historii z jej życia, ale nic, co by szczególnie zaskakiwało. Dla fanów J.K. Rowling może być ciekawa ze względu na osobiste wątki, jednak jeśli ktoś liczy na głębsze spojrzenie na świat Harry'ego Pottera, to może się rozczarować. Z punktu widzenia fana serii, książka nie wnosi wiele do uniwersum. Brakuje tu nowych, interesujących szczegółów dotyczących samej fabuły czy zakulisowych decyzji związanych z powstawaniem powieści. Ogólnie rzecz biorąc, to bardziej ciekawostka niż pozycja obowiązkowa dla miłośników Pottera.

Zbiór artykułów znajdujących się w książce, opisuje rzeczy, które podczas oglądania serialu są dla widza niezauważalne. Ponadto jest też kilka ciekawostek na temat samego powstawania serialu, czyli jak to House miał być najpierw hydraulikiem czy telemarketerem (!) Opisani są również inni serialowi bohaterowie i ciekawe spostrzeżenie czy dr Wilson istniał naprawdę czy był tylko wyobrażeniem w głowie House’a? Szkoda, że artykuły odnoszą się tylko do trzech pierwszych sezonów. Chętnie poznałabym analizę późniejszych odcinków.

Trudno mi ocenić, jako że nie znam oryginału, nie czytałem żadnych Zmierzchów, nie widziałem nawet filmów, ekranizacji. Jednak w miarę orientuję się o czym są te "arcydzieła". Tu doceniam absurdalny humor sytuacyjny, skojarzył mi się z humorem z Nagiej broni, czy Strasznych filmów.

Książka jest bardzo dobrze napisana z opisami Pragi których nie jest za dużo i to jest,według mnie,duży plus.Akcja wartka i dobrze rozwinięta. "-Kochasz to miasto,prawda? -A ty nie kochasz Berlina? -Nie aż tak.Ty je kochasz,uwielbiasz,kochasz każdy kamień na rynku;ja tak nie potrafię. -Bo masz mamę-wyjaśniam mu spokojnie. -Co? -Mamę.Gothel jest twoim domem i zawsze nim była,wciąż chowasz się pod jej spódnicą.Ja nie mam nikogo,tylko to miasto." Ta książka jest kryminałem i fantastyką w jednym i dzięki tej powieści przekonałam się że takie połączenia mogą być bardzo interesujące a nawet rewelacyjne.Szczerze mówiąc nie przepadam za kryminałami ale po taką książkę jak ta,mam nadzieję,sięgnę jeszcze nie raz.Główna bohaterka przypadła mi do gustu i od razu ją polubiłam.Co prawda nie wiem po co ten tekst z tyłu książki ale i tak mi on nie przeszkadza. Kristina Salo,czyli nasza główna bohaterka,dostaje sprawę morderstwa dwóch osób(oczywiście zamordowanych później przybędzie). Podejrzane są inne wampiry i Tina musi się dowiedzieć kto jest sprawcą.Gdy ma czas pożywia się krwią a potem dalej pracuje.Przydzielony jej zostaje do pomocy niejaki Kay, zabójca wampirów.Z początku są oni aroganccy wobec siebie ale po jakimś czasie się do siebie przyzwyczajają(mieszkali pod jednym dachem więc z drugiej strony nie mieli wyboru). Zdarzały im się jakieś wpadki np.Kristina trochę podpiekła Kaya na słońcu ale ogółem jakoś się dogadywali.Na końcu książki jest trochę emocji a sprawa zostaje już ostatecznie zakończona i cała ta historia się kończy.Z chęcią przeczytałabym dalsze części jakby takie były ale co zrobić jak ich nie ma.Mogę tylko wyobrażać sobie dalsze losy naszych bohaterów.Polecam tę powieść dla miłośników fantastyki z wątkiem kryminalnym.

Typowy przykład książki poszerzającej horyzonty. Nazwiska autorów poszczególnych rozdziałów brzmią obco i na pewno nic nie zmusiłoby mnie do zgłębiania ich wywodów filozoficznych, bo z takimi mamy tutaj do czynienia. House jednak dokonał tego cudu, kolejnego w swoim życiu. Nie potrafię określić, czy książka jest równie genialna, jak postać. o której rozprawia, ale na pewno jest równie wnikliwa. I co jest dla mnie zaskoczeniem, można polubić filozofię, oczywiście o ile zostanie przedstawiona w sposób przystępny. Mój podziw nad twórcami postaci doktora jeszcze się zwiększył. Jestem absolutnie zaskoczona, iż po gruntownej analizie zachowań i poglądów Housa doszukać się można inspiracji ze świata najwybitniejszych filozofów wszech czasów. Przeczytałam z ciekawością i niemałą fascynacją. Co znaczy prosty przekaz i sławna postać na okładce.

Jestem zdziwiona,że książka ma tak dużo niskich ocen. Nie jest to może lektura na najwyższym poziomie,ale świetnie się bawiłam czytając. Czasami fajnie się rozerwać przy czymś tak prostym. Polecam,bo naprawdę odpręża mózgownicę,a dla wiecznie zestresowanych ludzi to potrzebne

Książka "Tajny raport o świecie Pandory. Avatar Jamesa Camerona" jest gratką dla fanów filmów, i zdecydowanie jest tu trochę ciekawostek! Całość napisana jest jakby w formie przewodnika bądź podręcznika pisanego przez osobę żyjącą w świecie z filmu. Książka składa się z sekcji o astronomii u geologii Pandory, życiu Na'vi, faunie, florze, a kończy się spisem technologii używanej przez ludzi. Początek był ciekawy. Chociaż mocno naukowy, rozjaśnił wiele rzeczy. Wyjaśnili trochę kwestię Unobtanium i jego dość kiczowatej nazwy, a do tego dowiedziałam się w końcu po tylu latach, że Pandora znajduje się przy Alfa Centuri. Wiem też teraz, że ta rajska kraina jest jednym z księżyców Polifema. Część o faunie bardzo mi się podobała, w końcu poznałam nazwy różnych stworzeń z filmu a do tego różne interesujące ciekawostki 😁💫 Mam też wrażenie, że niektóre z omawianych zwierząt pojawiły się w filmie na bardzo krótko, a tu tyle można o nich powiedzieć. Jeśli chodzi o florę, te rozdziały pokazują, jak przemyślana jest roślinność Pandory i że za tym wszystkim kryje się coś więcej niż ładne liście i oczarowująca na ekranie bioluminescencja. Sekcja o technologii i broni była dla mnie akurat nudna, ale na pewno wiele osób zainteresuje jak przystosowana jest ludzka technologia do rzeczywistości z Pandory, gdzie jest mniejsza grawitacja i większy magnetyzm. Podsumowując, choć może niektóre sekcje są ciekawsze od innych, nie żałuję że przeczytałam tę książkę i jeśli ktoś bardzo lubi świat Pandory warto ją chociażby przejrzeć, by zobaczyć ile myśli zostało włożone w starzenie tego świata i dowiedzieć się różnych drobnych rzeczy, o których w filmie nie mówią ^^

NIESAMOWITA! Książka praktycznie niedostępna, ale jeśli uda się ją gdzieś zdobyć - bierzcie w ciemno. Nie wiem, ile razy czytałam całość, bardzo lubiłam do niej wracać. Uwielbiam bohaterów, ten świat i mega żałuję, że nie jest o niej głośniej, bo naprawdę warta uwagi!

Chcielibyście na chwilę wrócić do liceum? Tych czasów, kiedy można było bezkarnie grać do rana na konsoli, spotykać się z przyjaciółmi i pić wino? To czym prędzej sięgnijcie po tę książkę. Co prawda wizja zaproponowana przez autora ociera się niejednokrotnie o surrealizm, lecz to niewiele przeszkadza. Dla mnie największym atutem powieści jest niebanalny język, te metafory - takie świeże i nieoczywiste. Ot choćby ta o hodowli entropii, która stanowi odpowiedź na zarzuty o bałagan. Przeczytałam z dużą przyjemnością, chociaż początek nie rokował. Ale okazało się, że obserwowanie jak się objawia opętanie przez ducha rock and rolla jest wyjątkowo zabawną czynnością. Nie mówiąc już o ataku kosmitów na szkołę. Czy napaści zombie. Tak... Ci młodzi ludzie naprawdę mają przygody. Przez duże P. Polecam. 

Książka została wydana w 2007r. a ja dopiero po 18 latach ją przeczytałem. Powiem szczerze, że byłem zaskoczony tym, że autor w kilku słowach dał rade napisać książkę tak, żeby była krótka i prosta. Chociaż osobiście uważam, że książka z całą pewnością nie jest dla dzieci, bo znajduje się w niej przemoc i uśmiercanie postaci. To mogę ją z czystym sumieniem polecić młodemu lub młodej osobie przechodzącej w stan nastolatka/ki. Ale również jestem rozczarowany tym, że wydawnictwo Amber nie wydało kolejnych książek, a myślę, że byłoby warto wydać już całą serie Skulduggery Pleasant skoro ktoś podjął się wydania pierwszego i drugiego tomu. Mogę jeszcze pod sam koniec dodać, że przełożenie książki na język polski oraz "korekta" wyszły źle, gdyż niektóre imiona lub nazwy miejsc nazywane są po angielsku, tak np. imiona/ksywki niektórych postać są pisane po polsku.