Samotnie

To prawda: Wszechświat jest opowieścią. Wielobarwną, snutą w wielu kierunkach.

Cel, jaki postawił swojemu cyklowi Aegipt pojawia się już w pierwszym tomie i jest imponujący. To ma być wielka księga wtajemniczenia i madrości. Tutaj młody Szekspir i nadworny mag Elżbiety I John Dee spotykają się w zupełnie nieprzewidywalnej przestrzeni. Co łączy duchowe poszukiwania młodego Giordano Bruno z intelektualnym światem wspólczesnego literaturoznawcy Pierce'a Moffeta. Między magią i miłością, gnozą i astrologią, snami i życzeniami pojawia się coś nieuchwytnego. Daję 10 gwiazdek mimo że to dopiero pierwszy tom. Albowiem wspaniale kreuje on mistyczną atmosferę i daje odczuć intrygujący przedsmak tajemnic, ku jakim autor pragnie poprowadzić czytelnika w następnych odsłonach.

To prawda: Wszechświat jest opowieścią. Wielobarwną, snutą w wielu kierunkach.

Cel, jaki postawił swojemu cyklowi Aegipt pojawia się już w pierwszym tomie i jest imponujący. To ma być wielka księga wtajemniczenia i madrości. Tutaj młody Szekspir i nadworny mag Elżbiety I John Dee spotykają się w zupełnie nieprzewidywalnej przestrzeni. Co łączy duchowe poszukiwania młodego...

Hołduje trendom przełomu XIX i XX wieku, tej okultystycznej manii, która ogarnęła Zachód, ale jest o wiele lepiej napisana niż większość historyj ówcześnie spisanych. Oniryczna, tajemnicza, choć nie tworzy zamkniętej historii, więc muszę sięgnąć po następne. No i to nazwisko autora... nomen omen. ;)

Hołduje trendom przełomu XIX i XX wieku, tej okultystycznej manii, która ogarnęła Zachód, ale jest o wiele lepiej napisana niż większość historyj ówcześnie spisanych. Oniryczna, tajemnicza, choć nie tworzy zamkniętej historii, więc muszę sięgnąć po następne. No i to nazwisko autora... nomen omen. ;)

Trzeba mieć ochotę na oniryczną i metafizyczną powieść pełną zdań typu: "Każda z owych mocy, które musiał pokonać, posiadała nazwę, zaś sfery, jakie tworzyły, eony, jakie stanowiły, cierpienie, jakie powodowały, wszystko to było jednym; kiedy Beau przypomni sobie nazwę pierwszej i będzie w stanie wypowiedzieć, wówczas zacznie je przekraczać."

Dla odważnych i cierpliwych.

Trzeba mieć ochotę na oniryczną i metafizyczną powieść pełną zdań typu: "Każda z owych mocy, które musiał pokonać, posiadała nazwę, zaś sfery, jakie tworzyły, eony, jakie stanowiły, cierpienie, jakie powodowały, wszystko to było jednym; kiedy Beau przypomni sobie nazwę pierwszej i będzie w stanie wypowiedzieć, wówczas zacznie je przekraczać."

Dla odważnych i...

Ta książka to żywa Gnoza, zresztą cały cykl, jak i osobna powieść "Małe, Duże" tego samego autora. Dla ludzi pragnących alchemii w literaturze. Encyklopedyczny przykład realizmu magicznego. Polecam

Ta książka to żywa Gnoza, zresztą cały cykl, jak i osobna powieść "Małe, Duże" tego samego autora. Dla ludzi pragnących alchemii w literaturze. Encyklopedyczny przykład realizmu magicznego. Polecam

Wytrzymałem do 330 strony. Z każdą kolejną kartką miałem nadzieję, że może teraz fabuła mnie zainteresuje, ale były to płonne nadzieje. Nie chcę obrażać ani autora ani zachwyconych powieścią czytelników, ale często miałem wrażenie, że czytam jakiś bełkot :( To tylko subiektywna ocena. Książki nie polecam, bo według mnie szkoda czasu, są lepsze pozycje do przeczytania. Jeśli kogoś uraziłem, to przepraszam.

Wytrzymałem do 330 strony. Z każdą kolejną kartką miałem nadzieję, że może teraz fabuła mnie zainteresuje, ale były to płonne nadzieje. Nie chcę obrażać ani autora ani zachwyconych powieścią czytelników, ale często miałem wrażenie, że czytam jakiś bełkot :( To tylko subiektywna ocena. Książki nie polecam, bo według mnie szkoda czasu, są lepsze pozycje do przeczytania. Jeśli...

Ogromne rozczarowanie - tym większe, że jestem miłośnikiem "Małe, duże". "Samotnie" może zyskuje w kontekście pozostałych tomów serii, ale szczerze nie mam ochoty się o tym przekonać. Crowley tym razem leje wodę, zanudza, zmierza donikąd. Żeby chociaż fraza była na tyle ciekawa, że chciałoby się pozostać przy tej książce. Ale nie - zdania sztucznie podkręcone i zawiłe, całe ustępy można by śmiało wyrzucać do kosza, bo ani nie inspirują, ani nie opowiadają żadnej historii. Poetyckość języka Crowleya, którą znam choćby z "Późnego lata" tutaj nie występuje. Brakuje też sygnalizowanego we wstępie przez Sapkowskiego "klimatu" - wbrew temu, co sugeruje opis książki, większość szczątkowej akcji dzieje się w mieście, a nie na "magicznej" prowincji. Ja panu już podziękuję, poszukam tajemnicy gdzieś indziej.

Ogromne rozczarowanie - tym większe, że jestem miłośnikiem "Małe, duże". "Samotnie" może zyskuje w kontekście pozostałych tomów serii, ale szczerze nie mam ochoty się o tym przekonać. Crowley tym razem leje wodę, zanudza, zmierza donikąd. Żeby chociaż fraza była na tyle ciekawa, że chciałoby się pozostać przy tej książce. Ale nie - zdania sztucznie podkręcone i zawiłe, całe...

"Samotnie" to nie jest zamknięta powieść ani nawet część cyklu powieściowego. To 1/4 monumentalnej całości i mocno daje się to odczuć. Dlatego nie będę długo zwlekał i przeczytam wkrótce drugi tom - ale nie od razu. Pod koniec czułem się nieco zmęczony, mimo jednak bardzo ciekawej lektury.
Książka jednoznacznie kojarzy mi się z powieściami Umberto Eco, nie widzę w niej ani fantastyki ani żadnego realizmu magicznego na co zwraca uwagę co druga recenzja. To opowieść o znikomej zawartości dynamiki (ewidentnie wstęp do powieści) i gigantycznej zawartości statyki: wewnętrznych monologów bohaterów, książek-w-książkach i uzasadnień motta książki - "Nie istnieje tylko jedna historia świata". Uzasadnienia obudowanego historią i filozofią, ale nie takimi, które są powszechnie przyjęte za obowiązujące. To historia i filozofia meandrująca po rubieżach gnozy, hermetyzmu, alchemii, ezoteryki, magii i nauk tajemnych.
Crowley wyraźnie podważa słuszność naszego trzymania się racjonalnej metody wyjaśniania tego dlaczego nasz współczesny świat wygląda tak jak wygląda. Historia to nie jest raz ustalony ciąg zdarzeń, to raczej płynna materia, którą teraz oglądamy jako zbiór takich a nie innych slajdów z powodu renesansowej metody nałożenia na nią cugli. Cugli "szkiełka i oka", cugli ściśle naukowej metody, która odrzuca wszystkie niezwykłe i nadnaturalne tłumaczenia zdarzeń historycznych.

"Samotnie" to nie jest zamknięta powieść ani nawet część cyklu powieściowego. To 1/4 monumentalnej całości i mocno daje się to odczuć. Dlatego nie będę długo zwlekał i przeczytam wkrótce drugi tom - ale nie od razu. Pod koniec czułem się nieco zmęczony, mimo jednak bardzo ciekawej lektury.
Książka jednoznacznie kojarzy mi się z powieściami Umberto Eco, nie widzę w niej ani...

ta książka wystawiła na ciężką próbę moją wyobraźnię, umiejętność skupienia się i czytania ze zrozumieniem :) a jednocześnie niesamowicie wciągnęła mnie w opowiadany przez siebie świat gdzie istnieją ze sobą nawzajem mieszające się magia i realizm :)
Niestety wydawca polski OLAŁ POLSKICH CZYTELNIKÓW i postanowił nie wydawać ostatniej - czwartej części tej oto sagi :(

ta książka wystawiła na ciężką próbę moją wyobraźnię, umiejętność skupienia się i czytania ze zrozumieniem :) a jednocześnie niesamowicie wciągnęła mnie w opowiadany przez siebie świat gdzie istnieją ze sobą nawzajem mieszające się magia i realizm :)
Niestety wydawca polski OLAŁ POLSKICH CZYTELNIKÓW i postanowił nie wydawać ostatniej - czwartej części tej oto sagi :(

Książka ta wywołała we mnie mieszane uczucia. Ładnie ubrana w słowa, mistyczny klimat już od pierwszych kartek. Ale przez potok zdań pogubiłam się w niej. Aż do połowy książki nie mogłam się odnaleźć w temacie, musiałam się momentami zmuszać do przebrnięcia dalej. W drugiej połowie zainteresowała mnie na tyle, by dać taką, a ni inną ocenę. Sięgnęłabym po kolejną część mimo wszystko.

Książka ta wywołała we mnie mieszane uczucia. Ładnie ubrana w słowa, mistyczny klimat już od pierwszych kartek. Ale przez potok zdań pogubiłam się w niej. Aż do połowy książki nie mogłam się odnaleźć w temacie, musiałam się momentami zmuszać do przebrnięcia dalej. W drugiej połowie zainteresowała mnie na tyle, by dać taką, a ni inną ocenę. Sięgnęłabym po kolejną część mimo...

Uwielbiam, kocham! Proza. Crowley wszystko tak pieknie ubiera w słowa, że dla samego stylu czytam jego książki. Są tak przesycone magią życia, że aż trudno to pisać.
Samotnie przeczytałem już kilka razy, 5-8 trudno powiedzieć. Tak samo pozostałe części. Kto by pomyślał, że tak się zakocham w jego książkach, samą książkę dostałem od mamy jak miałem z 14 lat. Natychmiast mnie ona odrzuciła, zbyt zawiła, za mało się dzieje, to nie jest odpowiedni wiek na czytanie wolnych, filozoficznych, przesiąkniętych symbolami książek. Ale kiedy tylko dorosłem, miałem z 20 lat, natychmiast ta powieść mnie wciągnęła. Po pierwszym wieczorze, na następny dzień poszedłem kupić Miłość i Sen a później czekałem z wielką niecierpliwością na Demonomanie. Teraz czekam na Rzeczy niedokończone, ale chyba się nie doczekam..
Gorąco zachęcam do przeczytania fragmentu tej powieści i natychmiast będzie się wiedziało, czy to książka dla mnie czy nie.

Uwielbiam, kocham! Proza. Crowley wszystko tak pieknie ubiera w słowa, że dla samego stylu czytam jego książki. Są tak przesycone magią życia, że aż trudno to pisać.
Samotnie przeczytałem już kilka razy, 5-8 trudno powiedzieć. Tak samo pozostałe części. Kto by pomyślał, że tak się zakocham w jego książkach, samą książkę dostałem od mamy jak miałem z 14 lat. Natychmiast...