30 sekund

Książka porusza bardzo ważny temat. Jest też jedną z pierwszych w tym temacie, dlatego nie są tam zawarte wszystkie aspekty żalu matek. Można by było pokusić się o szersze nakreślenie historii kobiet które były cytowane. Można by, ale jedno jest pewne, że kobiety z tej społecznosci chciały też zachować pełną anonimowość. Książke oceniam 6/10, nie za temat lecz za to jakim nieskładnym językiem została napisana. Ciężko sie ją czytało. Wywody autorki to lanie wody ze słownictwem ą ę. Najfajniejsze fragmenty to cytaty kobiet żałujących. Mimo wszystko ksiazke poleciłabym kobietą które planują posiadanie dzieci aby zastanowiły sie czy jest to ich decyzja, a nie męża/społeczeństwa/ znajomych.

Marcin Wójcik w reportażu rozmawia z księżmi i osobami z ich otoczenia, ukazując, że miłość i pożądanie nie omijają duchownych. Jedni radzą sobie z celibatem, inni nie — wchodzą w związki, mają dzieci, a Kościół często przymyka na to oko, co obnaża jego hipokryzję, zwłaszcza wobec głoszonych zasad. Książka porusza też temat relacji homoseksualnych wśród księży oraz zjawisko tzw. sakrofilek. Jednocześnie przypomina, że nie wszyscy duchowni są tacy sami — są też ci, którzy uczciwie żyją zgodnie ze swoimi przekonaniami. Mimo ciekawego tematu rozczarowuje wydanie (zbyt duża czcionka). To jednak reportaż, który pokazuje, że ksiądz jest przede wszystkim człowiekiem — zmagającym się z emocjami i słabościami.

O tym jak Internet umożliwił na niespotykaną dotąd skalę powrót zachowań, które "powszechnie uznano za barbarzyństwo już w XVIII wieku" i jak ze świątyni wolności słowa zmienił się w miejsce, "w którym najłatwiej przetrwać, siedząc cicho". Książka opisuje zjawisko publicznego napiętnowania, ze szczególnym uwzględnieniem roli jaką odgrywają w tym media społecznościowe. Autor analizuje tutaj jakie jest znaczenie wstydu w życiu codziennym, jak można wykorzystywać go w swojej pracy (np. do kompromitowania biegłych sądowych i świadków), co wyzwala w miłych na co dzień ludziach gotowość do linczu i okrucieństwa (ciekawostka: autor dotarł do uczestników eksperymentu więziennego doktora Zimbardo i przy okazji odkrył, że jego efekty nie były do końca takie, jak się powszechnie uważa), dlaczego niektóre afery rozchodzą się po kościach, a inne jeszcze po latach odbijają się czkawką, skąd biorą się internetowe trolle i jak różni się język hejtu w zależności od płci, rasy i pozycji społecznej krytykowanych osób. Autor przytacza tutaj kilka historii ofiar internetowego napiętnowania oraz opisuje konsekwencje jakie wywarło ono na ich późniejszym życiu - a często były one zupełnie niewspółmierne do wykroczenia.

Napisana z perspektywy dziecka. O tym, czego dzieci nie powinny doświadczać. O tym, czego nie rozumieją. A zarazem o tym, jak wiele rozumieją i zauważają. O tym, w jaki sposób potrafią sobie wiele rzeczy tłumaczyć. W jaki sposób widzą świat. A także książka o tym, co jest w życiu ważne 🥺

Jakieś 2/3 lata temu oglądałam dokument związany z tą historią, więc podczas czytania, treść reportażu nie szokowała mnie już tak bardzo. Ogólnie to za bardzo nie ma się czego przyczepić do autora, ale jakoś nie wiem, nie wyróżnia się też specjalnie niczym ta książka od innych reportaży, momentami wręcz się dłużyła. No i minus, że nie było żadnych zdjęć, nawet "poglądowych", albo jakichś archiwalnych z np.: zdjęciem kliniki Karbaata, albo jakiś widoczek z Surinamu (nie mam pojęcia jak tam jest?).

Bardzo dobra książka, z której można wynieść świetne i ciekawe informacje na temat życia intymnego zwierząt. Ciekawym było dowiedzieć się, że u hien odróżnienie płci sprawia kłopoty, ponieważ samice także posiadają ,,penisy" (i rodzą poprzez owe), że ślimak zapładnia poprzez wbicie ,,kolca" w czoło innego ślimaka. Że kaczor ma penisa w kształcie spirali a żółw w kształcie łopatki. Kto by się kiedykolwiek zastanawiał jakie przyrodzenie mają określone zwierzęta i w jaki sposób niektóre gatunki zapładniają się czy rodzą potomstwo? Bardzo ciekawa pozycja dla ludzi otwartych na tego typu tematy.

Niesamowita lektura dla każdego kto chcialby się upewnić,że jako naród jesteśmy dumni,że mamy w sobie upór i wytrwałość.Że nasz kraj pod każdym względem jest szczególnie piękny i niesamowity,że mamy ogromna wiarę w życie,w rodzinę i tradycje. To była dla mnie mentalna podróż w przeróżne zakątki.Warto wiedzieć,że pochodzimy z kraju naprawdę niezwykłego,gdzie zapoczątkowano wiele ideologii które po dzis dzien cieszą się swą użytkowością. Nostalgia przeplywała przeze mnie niemal cały czas.Cos się wspomniało,czegoś nauczylo...

My kobiety mamy słabe ręce, nogi też nie lepsze. Słabo myślimy, zresztą jak już zaczniemy to zawsze spowodujemy jakieś kłopoty. Brak nam "owłosienia geniusza" - czytaj brody. Lepiej w ogóle nie otwierać ust. Stworzono nas byśmy siedziały w domu, możemy szydełkować. Temu jeszcze jesteśmy w stanie podołać. Brzmi strasznie? Tak, niesprawiedliwie i podle, ale tak przez wieki oceniali nas mężczyźni. I o tym jest też książka Kłopot z kobietami. Autorka w dość malutkiej publikacji, za to pełnej rysunków przybliża nam spojrzenie mężczyzn na świat kobiet. Obraz jest przepełniony "mądrymi" myślami mężczyzn, dość znanych - powiedzmy sobie szczerze, to są postacie, które tworzy historię, które były przyczynkiem do zmian dziejących się w świecie. I okazuje się, że jednak i "owłosieni geniusze" mogą się mylić. Książka jest zabawna. Śmiejemy się często, ale przez łzy gdy uświadomimy sobie, że tak wyglądała rzeczywistość. I to my kobiety musiałyśmy złamać te stereotypy, wierzenia i pokazać, że potrafimy, wiemy, i umiemy. Zresztą nadal musimy to robić.

Choć opisywane tu “pokoleniowe doświadczenia” nie są doświadczeniami mojego pokolenia (nigdy nie przeszedłem porzucenia Ich Troje na rzecz Paktofoniki, bo żadnego z tych zespołów nigdy nie słuchałem, a moje porzucenie dotyczyło polskiego rocka lat 80 i 90-tych oraz grunge’u na rzecz jazzu), ale samą ideę “pokoleniowości” rozumiem doskonale: nie tak dawno przypomnieli mi o niej Jakub Nowak i Tomasz Różycki. Lubię natomiast samo pisarstwo Anny Cieplak - zacząłem je już kiedyś poznawać i jakoś przypadło mi do gustu już od pierwszego spotkania. No i jednak pamiętam pokoleniowe doświadczenie z typu “wszyscy wróżbici zapowiadali koniec świata w 2000 roku” - tak było, potwierdzam. Nie ma tu szalonej akcji, nie ma zmierzania do kulminującego oczyszczenia; jest jakiś rodzaj zawieszenia, opowiedzenia, bycia po prostu… Nie brak tu humoru i celnych zjadliwych młodzieńczych obserwacji - dobrze pani Cieplak zapamiętała pewnie siebie licealną. Szczere, prawdziwe i udane. Może się podobać.

Debiut literacki o nastolatkach z prowincji – pełen autentyzmu, współczesnych realiów i zderzeń pokoleniowych. Cieplak trafnie oddaje język młodych ludzi, ich frustracje, emocje i pragnienia. To nie tylko historia o dorastaniu, ale też o społecznych nierównościach i braku komunikacji. Szczera, aktualna i ważna książka. Dla młodzieży i dorosłych — ku zrozumieniu.

Reportaż o germanizowanych dzieciach i ich powojennych losach. To jest ta strona wojennej historii, o której chyba nie mówi się zbyt często, a która wiąże się z naprawdę wielkimi ludzkimi dramatami, nieraz trwającymi do dziś. To opowieść o ludziach pozbawionych tożsamości (niektórzy z nich do dziś nie wiedzą kim naprawdę są, nie znają swoich prawdziwych dat urodzenia), dzieciństwa, rodziny, siłą wydartych ze środowiska (i to dwukrotnie), ludziach, którzy wciąż zastanawiają się kim by byli, gdyby nie zostali zabrani. Bardzo poruszająca książka.

Książka, która przez pryzmat centrów handlowych ukazuje współczesną kobietę. Matkę. Żonę. Pracownicę. Wyjaśnia, dlaczego sklep wielkopowierzchniowy może być przekleństwem i wybawieniem. Co ciekawsze, zakupy są tu najmniej istotnym aspektem. Chodzi o to, co w duszy gra. Oczywiście, trzeba wziąć poprawkę na to, że jest to opis konkretnej kobiety. I jej choroby. Pamiętać o ty, że płeć nie definiuje sposobu myślenia i odczuwania. Że jednak panie się różnią. Lecz mimo wszystko ta powieść daje możliwość zajrzenia do duszy płci pięknej. Podchodziłam do tej prozy z dużą rezerwą, a okazało się, że zrobiła mi dużą niespodziankę. Nie spodziewałam się, że mnie aż tak zainteresuje. Polecam.

Kolejna już książka dotycząca przemysłowej emigracji Żydów polskiego pochodzenia marcowymi roku 1968. Autorka namówiła na rozmowę kilka osób będących przedstawicielami świata nauki i kultury, sztuki, którzy zostali zmuszeni przez władze PRL do opuszczenia kraju i znaleźli miejsce dalszego życia w Szwecji. Każdy z rozmówców mocno podkreśla dramat sytuacji, kiedy dowiedzieli się o wyjeździe – często byli to ludzie młodzi albo bardzo młodzi, którzy ten fakt przeżywali przez emocje swoich rodziców. Musieli zostawić swoje znajomości, koleżeństwa, przyjaźnie, opuszczać kraj, w którym wyrośli, z którym byli bardzo związani, tylko dlatego, że ktoś przypiął im łatkę Żyda. Było to efektem walk frakcyjnych w PZPR i związane z ogólną antysemicką nagonką na szczytach władzy. A ponieważ zmuszeni do wyjazdu byli przede wszystkim intelektualiści – osoby pełne pasji i energii – to wielu z nich bardzo szybko odnalazło się w przysłowiowym raju, skończyli studia, szybko podjęli pracę zawodową, która niejednokrotnie rozwinęła się w piękną karierę. Osiągnęli sukces, o którym opowiadają, wkładając w to mnóstwo pracy i wysiłku, musieli się dostosować do nowego miejsca, nowych ludzi, nowych przestrzeni. Szwecja stała się dla nich azylem, bezpieczną przystanią nie tylko w sensie politycznym, ale także tożsamościowym. Ciekawe są pytania autorki odnośnie stosunku do Polski i odpowiedzi, których udzielają jej rozmówcy – jedni do Polski zaczęli szybko wracać, inni na Polskę się obrazili, niosąc w sobie silne zranienie. Wywiady nie są długie, ale bardzo intensywne, przesycone emocjami; mimo że wiele z ich doświadczeń jest podobnych, to każdy na swój sposób przeżywał trud emigracji, ból wykorzenienia, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, a także to uspokajania się w nowej, znowu rzeczywistości. Wywiady mogą być punktem odniesienia do refleksji na temat emigracji, wykorzenienia kulturowego oraz procesów adaptacyjnych w nowym społeczeństwie. Warto sięgnąć po tę książkę nie tylko dla poznania historii ludzi, ale także by zrozumieć mechanizmy przystosowania i budowania nowej tożsamości po doświadczeniu przymusowej emigracji.

Przygnębiająca lektura opisująca rzeczywistość polskiej służby zdrowia. Książka pisana prawie 10 lat temu, na pewno od tego czasu zarobki zmieniły się...ale czy zmieniły się realia? Na pewno nie. Autor ukazuje że po tylu latach studiów, praktyk i stażów, lekarz nie zarabia wystarczająco, jeśli pracuje tylko w szpitalu. Lekarze chcą zarabiać grubą kasę, i mają na to możliwości: prywatne gabinety, prywatne kliniki, mnóstwo dodatkowych dyżurów... wszystko to jednak kosztem zdrowia i życia rodzinnego. W całej książce znalazłam tylko jedną wypowiedź onkologa dziecięcego, który pozytywnie się wypowiedział o swoim życiu i pracy: "W mojej specjalizacji nie zarabia się dużo. Zawsze dorabiałem jeżdżąc karetką. To moja najukochańsza praca. Gdyby tylko ktoś mi zagwarantował, że nie będę musiał jeździć do pijanych ludzi, tylko do wypadków, mógłbym to robić całe życie. Najpiękniejsza robota, jaka jest." Natomiast z większości rozmów wylewa się niezadowolenie, rozgoryczenie, rozczarowanie, przepracowanie, wyczerpanie i tytułowa znieczulica. Oraz: chęć zysku i zarobku górująca nad chęcią pomocy drugiemu człowiekowi. Automatyzacja.

Dobra książka, jednak myślę, iż zdecydowanie o osób o podobnych poglądach politycznych lub dla tych którzy lubią Pana Roberta Biedronia. Ciekawie opowiedziane dzieciństwo, można się wiele dowiedzieć o przeszłości ze story rodzinnej jak i politycznej. Dużo również wspominek o przeszłych aktywnościach politycznych, wspomnianych imion i dziej które miały wtedy miejsce. Dla osób które nie śledziły wtedy aktywnie politycznej sceny warto poczytać i zawsze pozna się jakaś ciekawostkę. Książka napisana w bardzo fajny sposób, prostym językiem, łatwym do zrozumienia. Dzięki temu, iż był to wywiad czytało się to piorunem. Przyjemna lektura.

Bardzo trudna lektura świadka, który przeżył życie w obozie koncentracyjnym. Uderza zwłaszcza pierwszy rozdział, w którym obóz zostaje porównany do bajkowego królestwa: włada nim król, a komendanci są jego rycerzami...wyjątkowo mocne porównanie, które szokuje i daje do myślenia. Zofia Posmysz opowiada o codziennym życiu w obozie: brudzie, głodzie, strachu, ale i nadziei, przyjaźni i wierze w drugiego człowieka, bo dobre rzeczy również się zdarzały, ale jednocześnie podkreślają całe zło i nienawiść jaką niosła ze sobą katorga. Autorka miała dużo szczęścia w tym piekle, trafiła na odpowiednich ludzi i miejsca pracy pod dachem, ale o niektórych sprawach milczała do samego końca. Świetna rozmowa, mądra, bolesna, ale pelna szacunku dla drugiej strony.

Początkowo trudno mi było przebić się przez specyficzny język autora. Potem melodia tego języka zabiera nas w świat bohaterów. Widzimy jak małe zła doprowadzają do tragedii. Instynkty biorą górę nad rozumem, jeśli zabraknie miłości. Kuczok mistrzowsko pokazuje, jak łatwo brak Boga może doprowadzić do obudzenia drzemiących w człowieku demonów.

Wspomnienia nieludzko trudne... sposób mierzenia się z nimi niesamowity! Wspomnienia niewyobrażalne... sposób pisania piękny i nietuzinkowy... dobór słów... oba te aspekty przenikają się.... ale i zderzają. Autorka miała piękne pióro ... pomimo okrucieństw jakie przyszło Jej doświadczyć. Poprzez życie a potem spisanie wspomnień pokazała prawdziwe człowieczeństwo w piekle obozowego życia!

Zbiór reportaży z podtytułem "Polska kryminalna", podtytuł trochę na wyrost. Owszem większość to sprawy kryminalne, ale nie wszystkie. Przyjemnie się czyta, odświeżając nieco zapomniane historie, a także poznając inne, o których się nie miało pojęcia. Autor dociekliwy, próbuje dojść w sposób obiektywny do sedna sprawy.

[...] – Siadajcie, Dominiak... Przeczytałem wasz raport. Ładnie napisany. Wy jesteście z wykształcenia filozof? – Nie. Filolog dwudziestolecia. Magisterkę Machała z uznaniem kiwał głową. pisałem z literatury– No... filolog. I dobrze o was słyszałem... Mówili: świetnie rozpracowuje, przykłada się, żadnego szczegółu nie przepuści, przenikliwy niczym Sherlock Holmes... [...] – Samiec jest tylko samcem – mawiała. – Czasem można w nim jednak dostrzec zalążki uczuć wyższych, które warto pielęgnować. [...] – Michasia – zaczęła Teresa, ale szybko się poprawiła: znaczy pani doktor Wisłocka jako autorka po wielu dyskusjach zgodziła się, zresztą na moje usilne prośby, znacznie złagodzić wiele sformułowań i używać eufemizmów. Zrezygnowała też z nadmiernych kolokwializmów, ale o seksie, panie dyrektorze, nie można pisać tak, jak przemówienia na plenum, bo wyjdzie z tego groteska – dodała Teresa z powagą. – To musi być lekkie, bezpośrednie i właśnie teraz takie jest. Czy chce pan zmienić tytuł na Sztuka kochania w socjalizmie? A może Zagadnienia miłości w świetle zadań ideowych ostatniego plenum? To by brzmiało jak zapowiedź skeczu w studenckim kabarecie, a nie erotycznego poradnika. Takie jest moje zdanie. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! Przeczytana ponownie po latach, również z przyjemnością teraz wysłuchana w formie słuchowiska w adaptacji i reżyserii: Konrada Szołajskiego; Realizacja akustyczna: Andrzej Brzoska Muzyka: Adam Walicki 𝐖𝐘𝐁𝐎𝐑𝐍𝐀 𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 : Sławomir Pacek – Dominiak Krzysztof Kowalewski – Machała Kamilla Baar-Kochańska – Bożena Patrycja Soliman – Wisłocka Izabela Dąbrowska – Wanda Adam Ferency – Wisłocki Stefan Friedmann – Kądziela Dla niektórych szeroko pojęty temat seksualności to wciąż tabu, więc może "podany" w formie kryminalno-sensacyjnej I ze sporą dozą wyśmienitego humoru, będzie łatwiejszy do przełknięcia. A później to już tylko sięgnąć po "Sztukę kochania" i chłonąć przydatną wiedzę, bo kto wie czym może jeszcze zaskoczyć 👩👍 𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐏 𝐎 𝐋 𝐄 𝐂 𝐀 𝐌 - 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Konrad Szołajski to reżyser i scenarzysta filmowy, autor wielu głośnych utworów fabularnych i dokumentalnych, a prywatnie przyjaciel Michaliny Wisłockiej. W 2001 roku nakręcił film, w którym pani Michalina opowiedziała o swoim barwnym życiu; dzięki temu mogła później powstać biograficzna powieść Szołajskiego. Na kanwie życia Michaliny Wisłockiej powstał film Sztuka kochania. Historia Michaliny Wisłockiej Oprócz książek z dziedziny seksuologii takich jak: Sukces w miłości, Kalejdoskop seksu, Kultura miłości, Sztuka kochania (1978), Sztuka kochania – w 20 lat później (1988), Sztuka kochania – witamina M (1989), była również autorką pamiętników Miłość na całe życie. Wspomnienia z czasów beztroski. Jej popularnonaukowy poradnik z dziedziny seksuologii Sztuka kochania wydany w 1978 stał się bestsellerem (nakład łączny 7 mln egzemplarzy) i zapoczątkował większą otwartość w sprawach seksu i życia seksualnego w Polsce. info. wiki i internet