Francja elegancja, czyli Anglik w podróży kontynentalnej

Trzeba mieć coś do przekąszania w trakcie czytania tej książki, bo ślinka leci często przy opisach dań, które przygotowuje i podaje główny bohater David. I to jest najmocniejszy atut tej książki, w tym 50 stron przepisów na włoskie dania na końcu książki (oprócz tych wplecionych w opowiadaniu). Poza tym piękne opisy włoskiego nadbrzeża, maleńkich i większych miast portowych odwiedzanych podczas rejsu jachtem. Najmniej interesowały mnie elementy pracy na jachcie, ale reszta wynagrodziła przyjemność czytania tej książki.

Jeśli ktoś jest zagorzałym fanem tego filmu i interesuje go, jak powstał od podszewki to będzie to dla niego dobra lektura. Przeniesie się w świat producentów filmowych, scenarzystów, kompozytorów itp. Dla mnie osobiście ta książka jest dobra, ale jakiegoś wielkiego szału nie ma. Ciekawostka jest taka, że tylko tydzień zdjęciowy filmu odbył się w N.Y, a reszta filmu była kręcona w L.A w studiu wytwórni Paramount.

To jest chyba mój ulubiony gatunek książek: podróże + kulinaria. Czytając przepisy aż robi się słodko. Bardzo fajnie opisany Paryż, dokładne adresy miejsc polecanych przez autora i przede wszystkim trafnie opisane życie wśród Francuzów ze wszystkimi ich wadami. Szkoda że takiego Paryża już nie zobaczymy.

Książka napisana przez prawdziwą pasjonatkę Paryża i słodkości. Zadziwiające, jak długą książkę zdołała autorka napisać... nie opowiadając praktycznie żadnej historii. Polecam tę pozycję osobom ciekawskim, bo z pewnością jest to publikacja jedyna w swoim rodzaju. Polecam ją również tym, którzy byli we Francji - z pewnością można przy tej lekturze przypomnieć sobie smaki i zapachy z pobytu w tym kraju. Warto jednak uprzedzić, że znaczną część książki stanowią adresy piekarni i cukierni, nie każdy będzie miał cierpliwość je odczytywać nie znając francuskiego. Warto po prostu je ominąć i czytać opisy frykasów, które autorka opisuje.

Jako (raczej mierna) studentka romanistyki całą serię uwielbiam. Zaczęłam oczywiście od środka, czyli od "Anglika na wsi", którego czystym przypadkiem i niezwykle szczęśliwym zrządzeniem losu dopadłam w Biedronce [sic!], ale potem bardzo szybko dokupiłam dwie pozostałe części i... Wydaje mi się, że nikt nie umie pisać o Francji tak, jak Anglicy. Wygląda na to, że "1000 lat wkurzania Francuzów" pozwoliło im zyskać dystans niezbędny do prawidłowego opisania tego wspaniałego, acz specyficznego narodu, posiadającego drażliwy charakter, wspaniałą kuchnię i dosyć wątpliwe zasady moralne. "Anglik w Paryżu" to doskonała lektura, jednak nie dla wszystkich. Serię docenią przede wszystkim te osoby, które Francję znają i co najmniej lubią, a przy tym mają zacięcie językoznawcze i niestraszne im są wszelkie lingwistyczne dygresje, które młodego romanistę będą cieszyć, a czytelnika "z zewnątrz" zwyczajnie nudzić. Mimo wszystko uważam, że warto dać Sadlerowi szansę. :)

Rzeczywiście ta książka to taka trochę laurka dla Colina Firtha i w niektórych miejscach wylewają się straszne ilości lukru, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało, bo od dawna bardzo lubię i podziwiam talent i wszechstronność tego aktora. O ile jego filmów znam dość dużo, o tyle jakoś bardzo niewiele wiedziałam o nim samym. A dzięki tej książce możemy dowiedzieć się całkiem sporo o jego dzieciństwie naznaczonym ciągłymi przeprowadzkami, o zamiłowaniu do aktorstwa od najmłodszych lat i o konsekwentnym dążeniu do wyznaczonego celu, o początkach jego kariery, przełomowej "Dumie i uprzedzeniu" i prawdziwej darcymanii, oraz o ukoronowaniu jego talentu Oscarem za "Jak zostać królem". Firth daje się poznać jako bardzo rodzinny człowiek, zaangażowany społecznik, ambitny, elegancki, uprzejmy mężczyzna, niepozbawiony poczucia humoru. Książka zawiera sporo ciekawostek dotyczących różnych filmów, jak i samego Colina. Ja uwielbiam go za "Dumę i uprzedzenie", wszystkie 3 części "Bridget Jones", "Dziewczynę z perłą", "Samotnego mężczyznę" i "Jak zostać królem". Warto było sięgnąć po tę książkę i polecam ją serdecznie:) Moja ocena: 5/6 lub 7/10

Wybór książki pt. „Zakochany w Paryżu. Miasto Świateł okiem Paryżanina” był idealnym pomysłem na inaugurację wakacji i urlopu. Lektura ta może być bardzo pomocna i inspirująca przy rozmyślaniu i planowaniu wojaży, jak i w późniejszej fazie ich realizacji. Książka jest zbiorem bardzo dowcipnych i niezwykle interesujących anegdot oraz przemyśleń dotyczących stolicy Francji oraz jej mieszkańców. Rodowity Paryżanin, z przymrużeniem oka i dystansem, dzieli się z czytelnikami swoimi małymi tajemnicami. Są to wyjątkowo cenne wiadomości, gdyż przekazane z pierwszej ręki. Rozdziały są bardzo zróżnicowane tematycznie – dotyczą upodobań, zwyczajów, przyzwyczajeń Paryżan oraz ich stosunku do wielu międzynarodowych zagadnień. Każdy rozdział wzbogacony jest o poradę autora związaną z omawianym tematem i mini słowniczek wskazujący jak o nim „mówić jak Paryżanin”. Generalnie, w książce znajdziemy sporo odnośników w języku francuskim – na szczęście tłumaczonych na język polski. Chociaż dla mnie osobiście zabrakło transkrypcji tych wyrażeń. Ten swoisty przewodnik po Paryżu będzie idealnym uzupełnieniem tradycyjnego bedekera, także w czasie zwiedzania Francji. Dla miłośników francuszczyzny i pasjonatów podróży lubujących się w odkrywaniu obcych kultur lektura obowiązkowa! Mnie oczarowała i ubawiła! Lekka ale pouczająca książka, która nie może się nie podobać!

Biografia "Prada. Obyczajowy fenomen" autorstwa Giana Luigi Paracchini przybliża nam historię znanego Włoskiego domu mody z ponad 100 letnią historią. Autor opowiadam historię z lekkością i humorem, przytaczając anegdoty jak to od malutkiego sklepu, Prada urosła do rangi najlepszych, światowych domów mody. Z zainteresowaniem czytamy jak rozwija się partnerswto Miucci Prady z Patrizio Bartelli. Ta dwojka stworzyła idealny duet w prywatnym życiu jak również w interesach, oddając cząstkę siebie dziedzinie mody, sztuki, architektury i nawet sportu. Zachęcam laików mody i nie tylko do odkrycia tej fascynujacej biografii.

Nie tylko dla fanów francuskiej kuchni. Książka tak smakowita, że rozpala wszystkie zmysły! Napisana cudownym, lekkim piórem. Zachwyciła mnie opisami klimatu paryskich knajpek, ulic, domów, ludzi. Osadzona w szarej rzeczywistości w tle kryzysu powojennego. No i te dania które zachwyciły Julię! Nikt tak pięknie nie opisywał rozkoszy jedzenia jaką doświadczał poznając francuskie smaki!

Książkę polecam głównie osobom, które widziały serial "Mad Men", ze względu na liczne nawiązania do serialu, oraz wszystkim zainteresowanym światem reklamy. Lata 50' i 60' to niezwykły okres w historii Stanów Zjednoczonych. To także okres prawdziwego rozkwitu branży reklamowej. Mad Men'i to spece od reklamy, pracujący głównie na Madison Avenue w Nowym Jorku (tytułowe "mad" pochodzi własnie od Madison Avenue). Dlatego też poprzez tytuł "Mad Women" Jane Mass zwraca uwagę na znaczącą rolę kobiet w tym świecie. Opisując swoje doświadczenia w branży reklamowej ujawnia sekrety, obala mity,po prostu pokazuje ten świat bez zbędnego koloryzowania. P.S. serial jest pełen emocji, rozterek, powrotów do przeszłości. Zatem jeżeli tego szukacie w tej książce, to odradzam. Książka jest dowcipna, autorka ma lekkie pióro, jednak skupia się na faktach. Jest rzeczowa i konkretna.

Książka, którą smakuje się niemal organoleptycznie , z apetytem przyswajając wyrazy i zdania. Autor, jeździ po świecie, zwiedza znane miasta, gdzie każde z nich ma swój klimat i zapach, a on, odkrywa je, podążając za tymi aromatami. Poznajemy je wszystkimi zmysłami, przy czym węch - jest tym najważniejszym. Opisuje je tak wyraziście, że ma się wrażenie przebywania w tym miejscu. Targ w Marakeszu, czy zapach kadzidła w Meksyku - czytając, nabiera się chęci, by doświadczyć tych miejsc osobiście. Cudowna i zmysłowa lektura. Taka jak lubię. ;) **************************************************************************** P.S. Autor czuje miętę do przedstawicieli własnej płci, co dość często ujmuje na kartach tej książki. ***************************************************************************** Jeszcze coś na zachętę: https://www.facebook.com/bookijoany/photos/pcb.1031133327037057/1031130913703965/?type=3&theater

W zasadzie reportaż, chociaż ma już charakter historyczny. Na wzór Fileasa Fogga, bohatera powieści Juliusza Verne’a polski dziennikarz założył się, że w ciągu 80 dni zdobędzie nagrane próbki 80 języków … nie ruszając się z Londynu. Książka opisuje jak do tego dążył, z kim się spotykał i o jakie języki chodziło. Przy okazji autor przekazuje sporo ciekawostek na temat miasta a także nawiązuje do swojego literackiego pierwowzoru, który chociaż zapewne posiadał większe środki, lecz znacznie mniejsze możliwości techniczne potrzebne do wykonania swojego zadania. Czy mu się udało? Warto przeczytać. Moim zdaniem takie zadanie powinno być utrudnione poprzez eliminację pracowników przedstawicielstw dyplomatycznych, handlowych i korespondentów prasowych. Nie są imigrantami, nie płacą za swój pobyt i nie zawsze są w danym mieście lub państwie z wyboru. Jest to także ciekawy zapis momentu historycznego, z czasu krótko przez brexitem. Wielka Brytania nie obarcza jeszcze winą za swoją sytuację Unii Europejskiej i emigrantów z niej. Londyn jest przedstawiony jako modelowe wielokulturowe miasto bez jakiejkolwiek wzmianki, że to tylko największa spośród kilkudziesięciu takich plam w UK w morzu raczej biernej niechęci. Książkę zamyka spis języków i osób, od których autor pobrał próbki. Ostatnia pozycja należy do przedstawiciela języka angielskiego, którym jest … Michael Pallin, jeden z członków grupy Monty Pythona.

Z lekkim niepokojem sięgałam po tę książkę, ponieważ moje doświadczenia z trzecim tomem czyjejkolwiek autobiografii nie były zbyt korzystne. Zwykle są to czytadła na siłę, dorobione na prośbę garstki wiernych fanów lub dla korzyści finansowych; zresztą nie wiem, nie wnikam, ale książki wysokich lotów to najczęściej nie są. A tu miłe zaskoczenie. Dało się przeczytać i nawet było ciekawie :) Jedną z przyczyn była zapewne zmiana scenerii - emerytowane małżeństwo anglików, mieszkających w Hiszpanii, wyrusza na rok do Bahrajnu aby oddać się ostatni raz w życiu nauczaniu nieletnich. Sam opis Bahrajmu, jego mieszkańców, tradycji, kultury dla mnie był niezwykle ciekawy. Szansa bym sama z siebie zaczęła szukać informacji na temat tego maleńkiego państewka - królestwa była właściwie żadna. A tu proszę, dzięki tej książce wiem coś więcej o świecie :) Ciekawe były też dla mnie osobiście doświadczenia autorki i jej męża w muzułmańskiej szkole. Sama param się nauczycielstwem, więc możliwość porównania szkoły polskiej z tamtą dały mi bardzo dużo. Przede wszystkim przekonanie, że z polską młodzieżą wciąż jest jeszcze bardzo dobrze.:) Jak we wszystkich książkach Victorii znajdziemy tu lekki styl, mnóstwo przezabawnych historyjek i przepisów kulinarnych - orientalnych tym razem :).

Mam ochotę od razu się spakować i jechać do Włoch. Odnaleźć Daria i poprosić o natychmiastową wycieczkę po Chianti. Opisy przyrody, obyczajów i smaków doskonałe. Lekki styl sprawia, że lektura jest niezwykle przyjemna i wciągająca. Anegdoty o Amerykanach ... sama nie wiem, czy bardziej śmieszne czy straszne, zwłaszcza, że nie tylko ten naród może się pochwalić ignorantami i gburami. Polecam, zwłaszcza jeśli planujecie wakacje we Włoszech!

Przewodnik, ale taki, jaki lubię. Pokazujący zarówno znane atrakcje Barcelony, jak też miejsca mające dla Autorki znaczenie osobiste. Stanowiący zaproszenie do miasta z jednej strony gorącego, tętniącego życiem, wabiącego zapachami, kolorami. Z drugiej zaś strony pozwalającego zatrzymać się, cieszyć się chwilą, wytchnąć. Miło powspominać własne odkrywanie uroków stolicy Katalonii i wzmacniać chęć powrotu, by poznać więcej i lepiej.

Wbrew tytułowi, zwiedzałem N.Y. z tą książką w garści. Autorce zawdzięczam nie tylko parę miejsc, o których cicho w innych przewodnikach, ale także niezawodny sposób rozpoznawania narodowości pasażerów metra. Ten, kto przygląda się namolnie współpasażerom nieprzyjemnie wrogim spojrzeniem, to niezawodnie rodak…. Od siebie mogę dodać, że na górnym tarasie Empire State Building bez trudu odgadłem, skąd przybył posiadacz eleganckiej zwłaszcza tu kamizelki „wędkarskiej” - zanim jeszcze usłyszałem jego głos

W co grają ludzie? – pytał i odpowiadał w swojej książce pod tym samym tytułem psychiatra Eric Berne. Autorowi z kolei tej książki było mało. Zawęził to pytanie do swoich rodaków, zastanawiając się – W co grają Rosjanie? I równie wnikliwie, niczym wytrawny może nie psychiatra, ale na pewno psycholog społeczny, przeanalizował jeden dzień z życia (a metaforycznie całe życie) Rosjan, dzieląc swoją opowieść, opartą na obserwacji oraz rozmowach i wywiadach z konkretnymi osobami, na cztery części – ranek, dzień, wieczór i noc. Jedna uwaga! Nie tych Rosjan, których poznałam w reportażach Wacława Radziwinowicza „Gogol w czasach Google’a”, ale wyjątkową ich odmianę. Bardzo zróżnicowaną pod każdym względem (pochodzenia, religii, zachowania, hobby),ale posiadającą jedną, wspólną cechę – rezydencję w podmoskiewskiej dzielnicy Rublowka, zaznaczonej na dołączonej do tekstu mapce. Napisać o tak położonej posiadłości – dom, byłoby kłamstwem, bo jak nazwać działkę, na której stoją obok siebie: „więzienie, fiński domek, górska chata i zamek – wszystkie puste, bo gospodarz mieszka w piątym domu, ponieważ jest zbudowany według najnowszej mody?” Jednak to jeszcze nie zrobiło na mnie wrażenia, no bo, co takiego wyjątkowego jest w tych ludziach, że warto o nich pisać? To, że mogą sobie pozwolić na kupno „pierścionka w cenie niewielkiej posiadłości, posiadłość w cenie niewielkiego kraju, łódki w cenie niewielkiego lotniskowca”, to dla mnie za mało. Przecież dzielnice ludzi bardzo bogatych istnieją w każdym mieście łącznie z najbardziej znaną – Manhattanem. Bohaterem wielu powieści i filmów. Daj mi Walerij coś – domagałam się od autora – co mnie zaciekawi poza odpowiedzią na pytania, które sobie postawiłeś – „Co jedzą, co piją, w co wierzą, ku czemu dążą, czego się boją, na co mają nadzieję… I – a niech ich czort! – skąd mają tyle pieniędzy?” Bo ja to wszystko już wiem! Moja ciekawość została wielokrotnie zaspokojona właśnie dzięki książkom do niej się odwołującym. Wypracowałam sobie nawet nieodkrywczy wniosek – w tym zakresie nie różnią się od siebie niczym. Daj mi zatem coś – domagałam się dalej – co wyróżni twoją opowieść spośród innych, niestety monotematycznych i podanych w lekkiej formie. Coś, co udowodni, że zasłużyłeś na pojawienie się w cyklu Reporterzy Dużego Formatu, że nie jesteś „nianią w Nowym Jorku” albo „seksem w wielkim mieście”, a już nie daj młodzieżowym wydaniem „Błękitnokrwistych” – też z Manhattanu! I odpowiedział już we wstępie, pisząc – „przepaść między właścicielami domów a resztą populacji jest nie tylko finansowa, ale i – by tak rzec – kulturowa". O, to już jest coś! – pomyślałam. Historia Rublowki i wyjątkowy charakter tego miejsca, istniejącego od czasów Iwana Groźnego aż do dzisiaj, może zaciekawić na tyle, że miałabym ochotę na obietnicę widniejącą na okładce tytułowej. Jednak to nadal tylko ciekawość. Chciałam… Co tam! Żądałam więcej! Domagałam się wątku, który sprostałby serii, który odkryłby przede mną wiedzę jeszcze mi nieznaną. Może pomógł zrozumieć nowobogackich Rosjan? I nagle dojrzałam to kluczowe słowo w prezentowanej powyżej obietnicy – władza. Kolejny czynnik, obok kulturowego, wyróżniający mieszkańców Rublowki. Nie pieniądze, nie sława, nie wygodne życie (bo ono tam nie jest takim, kiedy Władimir Putin rano jedzie na Kreml i trzeba tkwić w korku prawie godzinę),nie chęć spokojnego życia wśród zieleni na obrzeżach zatłoczonej Moskwy, „nie po to, żeby rozkoszować się luksusem, kochać i być kochaną, wychowywać dzieci, realizować się w pracy, sportowych pasjach, mizdrzyć się w pięknych strojach, smacznie jeść, spacerować na świeżym powietrzu…” Nie! To już nawet nie potrzeba, ale narkotyczny głód władzy, który autor nazywa grą o nazwie „Życie”, a której graczami są wszyscy na Rublowce – „z wyjątkiem dzieci karmionych piersią” – dodaje z charakterystyczny sarkazmem w swoich wywodach autor. To dla konkurencji „Życie” i zwycięstwa w niej, Rosjanie kupują „dom po cenie, za którą można kupić praktycznie każdą willę nad praktycznie każdym morzem, praktycznie każdy górski dom w praktycznie każdych górach, dowolne mieszkanie w Nowym Jorku, Paryżu, Londynie…” Jednak nie, chcą na Rublowce, bo to jedyne miejsce, z którego można wystartować w Grze. I to jest ten wątek, który mnie przekonał do sensu tej publikacji, całkowicie pochłaniając moją uwagę, która domagała się odpowiedzi na to samo pytanie, niedające spokoju autorowi – „Dlaczego dają się wciągnąć w tę Grę?” Grę, która zabiera im 90% czasu (reszta to hobby, z czego 5% na pokaz),by w niej być, wskoczyć na wyższy poziom lub z niej wypaść, niszczyć innych lub samemu być zniszczonym. Krążyłam z autorem po Rublowce, docierając do znanych osób z nazwiskami z pierwszych stron mediów i do tych mniej znanych, ale nie mniej potężnych w grze, zbierając informacje potrzebne do uzyskania odpowiedzi, usilnie dociekając sensu celu i zasad. Zobaczyłam najbardziej wyrafinowaną grę świata o najszerszej skali zniszczenia (przykład jednego z największych przegranych – Michaił Chodorkowski) i najkrwawszych skutkach (morderstwa i samobójstwa). Jedynym graczem, który umarł w sposób naturalny, był Borys Jelcyn. Na Rublowce nie ma śmierci, nie ma więc cmentarzy, bo wszyscy jej mieszkańcy są nieśmiertelni. Ba! Są mocno o tym przekonani i jeszcze mocniej w to wierzą! Jednak najciekawsze było to, że te zniszczenia i skutki oglądam sobie codziennie w mass mediach, nieświadoma roli świadka tej Gry, dziwiąc się, jak to możliwe w państwie, bądź co bądź, demokratycznym, w którym prezydent publicznie każe obniżać ceny w sklepach albo podpisywać zobowiązania „grubym rybom” w obecności kamer niczym car-batiuszka. I to, co dla autora było zaspokojeniem zwykłej ciekawości, bo mechanizmy znał jako Rosjanin, to dla mnie, człowieka z zewnątrz dziwiącemu się absurdom i paradoksom w Rosji i rosyjskiej polityce, było odkryciem pozwalającym te ostatnie zrozumieć. Obnażeniem rosyjskiej polityki ściśle związanej z pieniędzmi i władzą. Swoistą instrukcją do odkodowywania informacji przekazywanych zza granicy moich wschodnich sąsiadów. Swoistą zdradą sekretów Gry kierującą zachowaniami znanych Rosjan, po których ujawnieniu wcale nie jest mi już do śmiechu, widząc Putina na moto lotni przewodzącemu żurawiom czy memy ukazujące w krzywym zwierciadle niebieskie koguty na dachach aut, będących plagą moskiewskich ulic i wcale nie myślę już o postawie patriotycznej Wiktora Wekselberga skupującego jajka Fabergé. Od tej książki widzę Grę (ależ tu idealnie pasuje pojęcie „rosyjskiej ruletki”!),w której nie ma zasad, a właściwie jest jedna – brak zasad. Nie do ogarnięcia, ale paradoksalnie – „co chwilę ulega zmianie". I żebym dobrze zrozumiała jej działanie, autor porównał ją do gry komputerowej, podstawiając pod rodzaje grup nazwy realne warstw rublowskiego społeczeństwa, pod graczy konkretne nazwiska, pod zespoły graczy konkretne grupy lub środowiska, a pod tytuły podrozdziałów nazwy kolejnych jej poziomów. Wprowadził w niej nawet pojecie religii, której gracze-wyznawcy czczą jednego boga – Pieniądze. W której nie ma „seksu w wielkim mieście”, bo „jaki seks można mieć na Rublowce w hotelach, w specjalnie wynajętych albo kupionych do uprawiania niewierności małżeńskiej domach” z przypadłością impotencji, jako skutku ubocznego udziału w Grze. A już na pewno nie w domu z małżonką, bo „wiadomo, że jest jedną z tych dziewcząt, które „wychowywano na sprzedaż”". I zdanie, które mnie najbardziej przeraziło, a które poddaję pod rozwagę wszystkim romantyczkom próbującym zdobyć bogatego Rosjanina – „W Wielkiej Rublowskiej Grze kobiety niezmiennie uważane są za istoty o niższym statusie, pozbawione umiejętności myślenia i mówienia". Pełnią funkcję kolejnego, niezbędnego atrybutu czy relikwii. Tak samo, jak dzieci i wszystko, czym się otacza mężczyzna. Wielka Gra jest najważniejsza. A najbardziej obiecujące w niej jest to, że można ją przejść do końca, wychodząc z niej, a właściwie będąc z niej wyplutym, bo „z Gry się żywym nie wychodzi". Wabi niczym syreni śpiew o milionowej wygranej w totolotka. To nieważne, że udało się to tylko nielicznym i ci nieliczni mówią do Walerego, brzmiąc niczym Kohelet – „Wszystko jest prochem. Kolekcja, firma, dom – wszystko jest prochem. Nie tylko może stać się prochem, ale jest prochem". Nieważne! Liczy się tylko i wyłącznie udział w Wielkiej Grze. A ja sobie siedzę przed telewizorem i obserwują ją niczym Wielki Brat. I wiecie co? Dobrze mi z tym! naostrzuksiazki.pl

Jest to bardziej autobiografia, niż sensacyjny opis romansu autorki z prezydentem Kennedym. Czyta się dobrze, napisana jest ciekawie, ale nie powala na kolana. Nie są dla mnie jasne intencje autorki - dlaczego postanowiła wyjawić swój sekret po 40 latach?

Po ksiązkę sięgnęłam, choć nie jestem wielką fanką monarchii brytyjskiej. Może dlatego, że od kilku lat kraj ten jest dla mnie domem, a mieszkając tutaj, ciężko nie zainteresować się życiem rodziny królewskiej. Ich twarze patrzą na Ciebie z co drugiej okladki brukowców, a także z niezliczonych gadżetów: breloków, kubków, magnesików. landszafcików z ich podobiznami itp. W gąszczu tych odpustowych precjozów bardzo łatwo zapomnieć, że royalsi, to też zwykli ludzie, a nie marmurowe posągi, na jakie zdają się pozować... I jak to ludzie, wcale nie są krystaliczni. Mają mnóstwo tajemnic i niewygodnych sekretów, które ta książka obnaża. Polecam jako lekką lekturkę dla fanów monarchii.

Na początku jesieni trafiłam na niezwykle intrygującą książkę, która bardzo mi się spodobała! Autor - Peter Kerr - to wielokrotnie nagradzany, szkocki autor humorystycznego majorkańskiego pamiętnika podróżniczego pt.: "Pomarańcze w śniegu". To także były muzyk jazzowy, producentem muzycznym i rolnik. Miałam możliwość przeczytać o dobrych ( i nie tylko takich),przygodach jego szkockiej rodziny, która postanawia przeprowadzić się na Majorkę, aby uciec od zima, deszczu i wilgotności. Małżeństwo kupuje farmę i zaczyna, razem z synami, nowe życie, uprawiając pomarańcze na śródziemnomorskiej wyspie. Peter i jego żona nie mogą uwierzyć własnym oczom, gdy Majorka wita ich bielą śniegu i dziwacznym krajobrazem pełnym cytrusowych choinek i pomarańczowych kul śniegowych. Autor pisze o krajobrazie wyspy i samej farmie i robi to z prawdziwą pasją i oryginalnością. "Zatoka Palmy nigdy nie wyglądała wspanialej./.../południowe słońce, złota kula zawieszona na tle błękitnej zasłony, zalewająca blaskiem bezmiar Morza Śródziemnego, na którym skrzyły się cekiny odbitego światła. Śnieg odświeżył krajobraz. Zielone, zalesione wzgórza, które otaczały beżową,okrągłą bryłę zamku Bellver, odbijały przejrzyste światło słoneczne i oferowały subtelne zapachy sosny i mirtu" Dodatkowo czytelnik otrzymuje zabawne anegdoty o żonie pisarza, sąsiadach oraz o tym, jak został oszukany przez poprzedniego właściciela. Większość opisanych interakcji z tubylcami dostarcza mnóstwo momentów śmiechu, głównie z powodu barier językowych, zwyczajów i różnic w stylu życia. Nie muszę dodawać, że nic nie idzie gładko, a kłopoty z językiem hiszpańskim tylko potęgują zamieszanie. Ale pomimo wszystkich nieszczęść - a nawet toalety, która przestaje działać w Boże Narodzenie - opisy widoków, ludzi i ogólnego poczucia joie de vivre ( radości życia) dają czytelnikowi prawdziwe, dobre samopoczucie. Polecam przeczytać tę pełną humoru i ironii książkę , w której głównym bohaterem jest wyspa! Książka bierze udział w wyzwaniu tematycznym-20-ksiazek-na-rok-2024 Pkt 8. Książka, która ma w tytule owoc.