Oględziny zwłok i miejsca ich znalezienia

To moja druga, a w zasadzie trzecia książka Wrońskiego jeżeli można uznać, że do jego twórczości jako oddzielną pozycję, można zaliczyć jeden rozdział, którego był autorem w książce "Seryjni mordercy". Poprzednie były bardzo dobre i świetnie się je czytało. Ta również jest bardzo dobra ale ma kilka niedociągnięć. Książka składa się z trzech części. Pierwsza to głównie krótki rys historyczny oraz zagadnienia wstępne z tematyki seryjnych morderców. Drugi, dotyczy stricte działalności seryjnych morderców, ich typologi, analizy osobowości, zaburzeń emocjonalnych oraz cech charakterystycznych danym przestępcom. Trzeci, poświęcono w pełni profilowaniu psychologicznym i profilowaniu psycho-geohraficznemu, który nota bene jest bardzo ciekawy. Czytając książkę odniosłem wrażenie, że jest trochę chaotyczna. Opisy morderców i ich czynów są raczej skrótowe, mało rozbudowane i często się powtarzają. Mimo tego większość z nich jest relatywnie ciekawa. Autor podpiera się również danymi statystycznym i te w istocie są nudne. Mimo że, Wroński nie stosuje przepisów albo robi to w sposób niedbały to na końcu książki podaje szczegółową bibliografię, którą można wykorzystać do dalszego zgłębiania wiedzy. Ciekawa książka.

Dopiero poznaję literaturę opartą na aktach sądowych, więc pewnie moja ocena nie będzie obiektywna. Jednak faktem jest, że to Andrzej Gawliński rozbudził we mnie zainteresowanie kryminologią właśnie dzięki temu, że jego książki są pełne zapisków z prawdziwych dokumentów, z protokołów przesłuchań, z aktów oskarżenia. Tak, jak większość kryminałów zazwyczaj uważałam za stratę czasu, tak historie poświęcone prawdziwym zbrodniom, połączone z analizą akt, z odniesieniami do konkretnych artykułów kodeksu karnego, z cytowanymi opiniami biegłych psychiatrów i psychologów, uważam za wartościowe pod względem prawniczym oraz psychologicznym i wzbogacające edukację w tych obszarach. W książce "Namowa, pomoc czy upozorowanie samobójstwa" Gawliński analizuje przestępstwa z artykułu 151 kk. Jak łatwo można się domyślić ciemna liczba przestępstw tego typu jest wysoka, co wynika z nadzwyczajnych trudności w samym wykryciu, ale i udowodnieniu takiego przestępstwa - czyli namowy bądź pomocy w dokonaniu samobójstwa. Każda ze spraw kończy się podsumowaniem, włącznie z określeniem jaki był sprawca - współpracujący czy bezwzględny. Bardzo ciekawie opracowany od strony prawnej temat samobójstw. Polecam.

Bardzo dobra książka, chociaż zgadzam się z wcześniejszymi opiniami - korekta zdecydowanie szwankuje. No i nie najlepiej wygląda powoływanie się na książkę "Zbrodnia niedoskonała", bo, jakkolwiek interesująca, jednak nie jest to książka naukowa. Jeszcze gorzej wygląda wyraźna sugestia, że homoseksualność to zaburzenie (s. 231). Trzeba jednak przyznać, że autor powołuje się na wiele ciekawych badań, z którymi warto się zapoznać, jak np. badania nad przydatnością profilowania prowadzone w IES. No i plusem jest też rozdział o podpalaczach, bo to chyba rzadko poruszany temat w polskojęzycznej literaturze. A przede wszystkim - bardzo wartościowym elementem są przykłady opinii stworzonych przez autora, co sprawia, że książka jest bardzo przydatna dla osób zainteresowanych psychologią sądową i śledczą.

Książka na pewno nie dla każdego. Jednak dla wielbicieli tematyki true-crime - smakowity kąsek. Ponieważ i ja się do nich zaliczam, większość z 14 spraw, które przybliża nam autor znałam przed lekturą. Mimo to nie żałuję, że ją przeczytałam, a wręcz przeciwnie, poznałam mnóstwo nieznanych mi przedtem szczegółów. Nie mogę nie wspomnieć o zawartych w książce fragmentach wywiadu autora z Karolem Kotem, które pozwoliły mi wyrobić lepiej uświadomić sobie, co działo się w głowie tego człowieka. Takiej pozycji jak: ,,Kto zabija człowieka... Najgłośniejsze procesy w powojennej Polsce'' ze świecą szukać i należy bardzo ją doceniać, bo niewiele takich na polskim podwórku niestety.

Wydanie drugie poprawione i poszerzone 2017 Jest to kompletnie różna książka od pierwszego wydania z 2008 roku, o czym świadczy również ilość stron -- 300 wobec 152. Chciałem ją wprowadzić na LC jako nowość, ale nie umiałem. Jan Gołębiowski (ur. 1976) jest psychologiem kryminalnym, biegłym sądowym, wykładowcą oraz autorem licznych publikacji na temat profilowania nieznanych sprawców przestępstw. Fakt, że jest moim stryjecznym bratankiem nie ma żadnego wpływu na niniejszą opinię, a ujawniam to z własnej próżności. Zacząłem oczywiście od „Prologu - Wywiadu z Wampirem”, a że autor zagrał ze mną w ciuciubabkę i wiedział, a nie powiedział, jaki „wampir” był, zajrzałem do „Epilogu” (ha! ha! - dedukcja) i dowiedziałem się, że moje zastrzeżenia były częściowo słuszne. Autor, przewyższający o epokę Sherlocka Holmesa, popadł według mnie w drobną sprzeczność. Otóż na stronie 12 wnioskuje, że „Wampir” ma „zdolności.. ..językowe.. co najmniej na poziomie skończonej szkoły średniej,,”, a na stronie 13 przytacza „...Braci arabów”. W pierwszym momencie pomyślałem, że różne nasze zapatrywania na ortografię, wynikają z różnicy pokoleniowej, czytaj obniżonych obecnie wymagań wobec maturzystów, lecz epilog usunął moje zastrzeżenia, bo Gołębiowski wyjaśnił (s. 275): „...miał pozycję inżyniera przypominającą Karwowskiego z „Czterdziestolatka”. Obecnie wykonywał częściej obowiązki typowe dla pracownika fizycznego..” Mimo, że jestem inżynierem muszę przyznać rację bratankowi, że durniów w mojej profesji nie brakuje. Koniec z fabułami i przechodzimy do teorii. A tu kiepsko, bo profesjonalista G. zamknął mnie dziób. Czuję się identycznie jak przy „Ontologii” Stróżewskiego, do której zaglądam czasem, ale nigdy nie komentuję, bo w obu przypadkach mam do czynienia z podręcznikami ., a z podręcznikami się nie dyskutuje; można sięgnąć po inne, lecz dyskutować nie przystoi. Co ja w tej sytuacji mogę powiedzieć ? Że ta praca jest ciekawa, rzetelna, solidna i wymagała dużo pracy, bo samych przypisów jest 582, a w bibliografii 148 pozycji. Ponadto wyraźnie wyczuwa się emocjonalne zaangażowanie autora w swoją pracę. O fachowości nie mówię, bo to „widać, słychać i czuć”. Temat ciekawy, wykonanie świetne, lecz przeciętny czytelnik nie czytuje podręczników i dlatego dla zachęty wynotowałem strony „sensacyjne”: 9-17; 37-38, 41-42, 67-68, 81, 87-88, przypis 218 na s. 96, przypis 220 na s.97, s.104-105, 107, 120-123, 127-128, 184-187, 195, 201, 207, 209, 217, 246, 251-264. Może i dużo tego wyszło, lecz Gołębiowski nawiązuje do wszystkich najstraszniejszych zbrodni na świecie, więc jest to również zestaw ciekawostek kryminalnych. Lektura okazała się fascynująca, skończyłem ją z wypiekami na twarzy i pytaniem: jak taki miły człowiek, jak mój bratanek godzi życie prywatne z takimi makabrami w życiu zawodowym? Żebym nie został posądzony o kumoterstwo stawiam tylko 8 gwiazdek. I gorąco polecam !

Książkę przeczytałem z "ciekawości", chciałem otrzymać odpowiedź na pytanie: "Co trzeba mieć w głowie, by zabijać dzieci, czasami własne?". Książka napisana bardzo sprawnie, ogromny ciężar tematyczny został zbalansowany przez analizy psychologa policyjnego, który tworzy profile psychologiczne morderców, dzięki czemu możemy częściowo zrozumieć impuls do zabójstwa. Książka przeznaczona dla czytelników silnych emocjonalnie, bo opis niektórych zbrodni potrafi poruszyć nawet głaz emocjonalny. Warto przed przeczytaniem mieć świadomość jak trudna to pozycja.

Jak się okazuje, życie to nie "Dexter" i pozbycie się zwłok, tak by nikt ich nie znalazł a zwłaszcza nie powiązał z Tobą nie jest takie proste. Zatem tytuł powinien raczej brzmieć "jak nieumiejętnie pozbyć się zwłok" ;) Czego autor dowodzi bardzo licznymi, choć krótkimi przykładami.

„Zatrute jedzenie i napoje da się wysłać pocztą, niewykluczone jednak, że wzbudzi to podejrzenie”. Czasy do których się przenosimy czytając tę książkę to czasy wiktoriańskie w Anglii. Autorka opisuje trucicieli, którzy znajdowali się wśród zwykłego społeczeństwa. Arszenik jest to główny składni, którym dysponowali truciciele. Zbrodnie opisane były bardzo spektakularnie. Służące, które chciały zemścić się na swoich pracodawcach, dodawały substancje do jedzenia. Potrafiły nawet przyjąć odrobinę arszeniku, aby odsunąć od siebie podejrzenia. Kolejnej przypadkiem była kobieta, która stopniowo truła swojego męża. Za trucicielami niósł się bardzo głośny proces, który śledziła lokalna społeczność. Czasami taki proces kończył się najsurowszą karą, czyli karą śmierci. W tej książce przedstawiony został spryt ludzi tamtych czasów, ale też proces rozwoju badań, które wykrywały ślady trucizny w organizmie.

"Morderca za ścianą" Davida Bussa to fascynujące studium ludzkich instynktów i psychologicznych mechanizmów prowadzących do przemocy. Autor wnikliwie analizuje ewolucyjne źródła zachowań agresywnych, co rzuca nowe światło na motywacje przestępców. Książka jest pełna przykładów prawdziwych spraw kryminalnych, co czyni ją niezwykle wciągającą lekturą. Polecam ją szczególnie studentom psychologii sądowej – pozwala spojrzeć na przemoc z perspektywy naukowej, wzbogacając wiedzę o mechanizmach działania ludzkiej natury.

Szybko się czyta, to zdecydowany plus. Sama narracja... cóż, dopóki nie natrafiłam na rozdział z wybitnie rażącymi literówkami, myślałam, że to wina autora (choć i tego nie wykluczam). Mnóstwo błędów, literówek. Część postaci opisana dość szczegółowo, inne z kolei potraktowane, niesłusznie, po macoszemu. Obawiam się tylko, że część o najgorszych ludziach świata będzie słabsza.

Książka napisana lekko co jest na pewno plusem tego tytułu. Jeśli ktoś interesuje się takimi tematami to jest w stanie wyciągnąć z tej książki kilka ciekawych informacji. Niestety minusem jest to, że nie są opisane aż tak szczegółowo jak mogłyby być, co moim zdaniem zabiera trochę książkę, gdyż szczegóły w kryminalistyce są najciekawsze. Duży minus także za mylenie kryminologii z kryminalistyką, gdyż są to dwie różne dyscypliny naukowe chociaż obie związane z pracą nad przestępstwami.

Porządna pozycja ,niestety nic więcej. Kolokwialny , prosty język. Nie podobała mi się też konstrukcja książki. Niektórzy seryjni opisywani są przez kilkadziesiąt stron z głęboka analizą innym poświęca się ledwie krótkie wzmianki. Niemniej jest to pozycja dobra i warta przyjrzenia.

Dodając opinie staram się zawsze przeanalizować książkę z każdej widzianej przeze mnie strony. Lekkie pióro, płynne przejścia pomiędzy naukowymi faktami a własnymi komentarzami i historiami, jednak z niewiadomych przyczyn czytało mi się ją bardzo ciężko i monotonnie. Plus za obrazki, które pozwalają lepiej zrozumieć co i jak, medyczne słownictwo na dość wysokim poziomie, ale zabrakło mi efektu "wow". Lubię tego typu książki i doceniam twórców, ale oczekiwałam czego innego.

Co to jest empatia? Które rejony w mózgu odpowiadają za empatię? Jakie zagrożenie nosi ze sobą brak empatii? Kto jest zero negatywną a kto zero pozytywną? Czy brak empatii to już zło czy jeszcze nie...? Na te wszystkie pytania znajdziecie Państwo odpowiedź w książce "Teoria zła".

Jaka to jest dobra książka! Taka jakie najbardziej lubię! Czyli dużo mądrej psychologii, a do tego wyjątkowo ciekawy temat. Czyta/słucha się tak, że się o całym świecie zapomina, no a przynajmniej ja tak mam ;) I zostaje też w głowie, i się myśli o niej, a to też dla mnie znak, że warto było przeczytać. Najlepiej będzie jak przytoczę trochę cytatów i do niektórych może coś dopowiem: "Kiedy chcemy sobie pozwolić na zbyt wiele, w mózgu uaktywnia się układ kary, który wywołuje strach i hamuje EUO (endogenny układ opioidowy),ostrzega nas, gdy szukając zaspokojenia popędu, możemy się narazić, ograniczając prawa innych ludzi. Dzięki temu, dążąc do osiągnięcia pełni szczęścia, nie naruszamy zasad, praw i tabu. Rozsądek, umiejscowiony prawdopodobnie w płacie czołowym (neuroanatomowie nie zajęli jednoznacznego stanowiska),umożliwia nam zastanawianie się nad bardzo złożonymi procesami. Tutaj rozstrzyga się na przykład to, czy mężczyzna podda się potrzebom zgłaszanym przez układ nagrody i będzie uprawiał seks z ładną sąsiadką, czy też posłucha układu kary, by uniknąć ewentualnych kłopotów z własną żoną i mężem sąsiadki." (pdf.str.43) - a jak tu coś nie działa tak jak powinno (a może być wadliwe na kilka sposobów),to niekiedy człowiek nie jest zdolny do "posłuchania układu kary"... Niektórzy ludzie nie mordują, gwałcą czy torturują, bo tak sobie wymyślili, że mogą, a raczej dlatego, że nie są zdolni do takiego procesu myślowego, który by im podsunął wniosek, że tak nie przejdzie... (lub ten układ kary jest znacznie słabszy niż układ nagrody). Np.: "Dla EUO charakterystyczne jest to, że dąży on nieustannie do bezpośredniego zaspokojenia. Nie toleruje zwłoki. Dlatego osobowości dyssocjalne chcą zawsze obejmować wszystko w posiadanie natychmiast i bez zbędnych ceregieli. Zamiast pracować latami na motocykl BMW, kradną go z parkingu przy stadionie. Zamiast zadawać sobie trud zabiegania o dziewczynę listami miłosnymi, głębokimi rozmowami albo zaproszeniami do kina, gwałcą ją za szopą. Jeżeli biorą narkotyki, to najchętniej o błyskawicznym działaniu euforycznym – heroinę albo kokainę. Wszystko to przemawia za tym, że o podstawowej symptomatyce antyspołecznego zaburzenia osobowości decyduje pociąg do szybkiego zaspokojenia EUO." (pdf.str.49-50) Dlaczego niektórzy ludzie się tną (okaleczają) - jak u kogoś EUO działa poprawnie, to będzie głównie odczuwał ból, ale jak nie działa, to może głównie odczuwać naturalną morfinę (endorfiny). Ma to sens, przyznaję, bo przecież kto chciałby czuć ból (u każdego ból może się wyłączyć w momencie poważnego wypadku, tak to powinno działać żeby człowiek był w stanie to w ogóle znieść i zdołać poszukać ratunku, ale u niektórych ten układ aktywuje już mniejsze zranienie jak np. to cięcie się żyletką). Naturalnie można mieć też uszkodzony jakiś ośrodek w mózgu... "Zleciłem przeprowadzenie tomografii komputerowej. Kiedy spojrzałem na obraz, przeraziłem się: w rejonie czołowym brakowało części mózgu wielkości jabłka. Zadałem sobie pytanie, jak ten mężczyzna w ogóle mógł żyć, jak mógł wykonywać zawód mechanika samochodowego. Wszystko stało się dla mnie jasne: w czaszce szesnastoletniego Reinholda K. utworzył się rozległy krwiak. Ponieważ w tamtych czasach nie było jeszcze tomografii komputerowej, krwiaka nie rozpoznano, w przeciwnym razie otwarto by czaszkę i odessano krew. W większości przypadków tak potężny uraz oznacza śmierć. Dlatego że krwotok wyparł część mózgu, która nie była ważna dla przeżycia, pacjent cudem przetrwał. W dodatku nie zaobserwowano żadnych porażeń ani nie stwierdzono wyraźnej utraty zdolności umysłowych, co lekarze natychmiast rozpoznaliby jako konsekwencje wypadku – sprawiał wrażenie zupełnie normalnego. Jednak krew zgniotła olbrzymią część mózgu odpowiedzialną za moralność. Najwyraźniej brakowało mu obszarów mózgu mówiących, iż nie zabija się żony, bo nie zakręciła tubki z pastą do zębów." (pdf.str.58-59) Opisana jest też ciekawie w ogóle psychiatria sądowa i kwestia zagadnień kiedy ktoś trafia do więzienia, a kiedy uznany za niepoczytalnego do zakładu psychiatrycznego (i co to tak naprawdę oznacza),ale za dużo by cytować (to po prostu dobra książka - czytać całą! ;) ). "Pewien młody asystent w klinice psychiatrii sądowej sporządził opinię o oskarżonym, który spowodował uszkodzenia ciała. Rozpoznał ograniczoną poczytalność z powodu zaburzenia osobowości. – Gdyby to zależało od pana – wybuchnął sędzia – należałoby wszystkich przestępców uznać za chorych i kierować do zamkniętego zakładu psychiatrycznego. – Słusznie – odparł lekarz – wśród groźnych przestępców trudno znaleźć choć jednego zdrowego psychicznie." (pdf.str.63) Natomiast u osób z fobią społeczną układ kary jest zbyt wrażliwy... No to przynajmniej taki plus - raczej nie zostanę przestępcą, bo u mnie raczej w przeciwnym kierunku :D (choć z drugiej strony każdemu może się przytrafić uszkodzenie mózgu...). "Spośród wszystkich działań przestępczych uwagę opinii publicznej skupiają na sobie przeważnie przestępstwa seksualne, zwłaszcza zakończone śmiercią dzieci. Na podstawie doniesień prasowych można by przypuszczać, że takie zdarzenia są coraz częstsze, ale na szczęście te odrażające zbrodnie zdarzają się naprawdę rzadko. Chociaż ostatnimi laty w środkach masowego przekazu liczba informacji o wykorzystywaniu seksualnym uległa potrojeniu, liczba przypadków w rzeczywistości zmalała – w Niemczech w latach 1993–2010 zanotowano spadek na poziomie dwudziestu jeden procent. (pdf.str.72) - zawsze lubię sobie podkreślić, że liczba drastycznych przestępstw spada (a nie że "kiedyś to tego nie było"). Albo, że kara nie odstrasza: "Nie bierze się pod uwagę, że zwiększenie wymiaru kary – postulowane zwłaszcza przez polityków niemających rozeznania w uwarunkowaniach ekonomicznych – w żaden sposób nie odstrasza przestępcy seksualnego od popełniania kolejnych występków. Pewien seryjny gwałciciel, którym opiekowałem się jako psychoterapeuta, powiedział: – Kiedy gwałciłem swoje ofiary, nie myślałem o karach. Nawet gdyby mi zagrożono torturami albo kastracją, odcinaniem palca po palcu nożycami do cięcia drutu albo amputacją ramion piłą łańcuchową – kiedy widzę dziewczynę, wszystko się wyłącza, pragnę jednego. Dopiero następnego dnia mam świadomość, na co się zdecydowałem. (...) Oczekiwanie, że gwałciciel rozważaniami moralnymi pohamuje popęd seksualny w chwili pokusy, to jak oczekiwanie, że ogień przed rozprzestrzenieniem się zechce włączyć alarm przeciwpożarowy." (pdf.str.72-73) Tak samo wyjaśnienie syndromu sztokholmskiego jest ciekawe: bije, gwałci i torturuje? Ale przynosi jedzenie! i mógł przecież zabić...: "(...) odbierane przez nas jako nielogiczne określone zachowania zakładników można lepiej wyjaśnić, odwołując się do animalistycznych obszarów mózgu. Zakładnik podejmuje podróż w czasie do bardzo wczesnego stadium życia: do wieku niemowlęcego, w którym dziecko było całkowicie zależne od żywiącej go matki i znajdowało się pod jej pełną kontrolą. Organizm przestawia się na „tryb przeżycia”. Całkowitą utratę samostanowienia dziecko akceptuje lepiej lub gorzej, aby w zamian być odżywianym, ponieważ dotyczy to elementarnej potrzeby człowieka. Wygląda to na stworzony przez naturę program włączony w plan życia. Mówi on: „Kochaj istotę żywiącą cię, niezależnie od tego, jak jest brutalna”. Podobnie jak pasażerowie samolotu rozbitego w leśnej dziczy odrzucają wszelkie normy etyczne i, aby przeżyć, pożerają swoich współtowarzyszy, tak i u ofiar syndromu sztokholmskiego zostają wyeliminowane wyższe, społeczne i etyczne, funkcje mózgu. Wszystkie systemy dostosowują się do „mózgu gadów”, co powoduje bezwarunkowe oddanie się żywicielowi. Kiedy dwoje ludzi jest zakochanych albo małe dziecko ubóstwia matkę, w mózgu aktywizują się takie hormony jak beta-endorfina, dopamina, oksytocyna i wazopresyna. Gdy wszechmocna chemia miłości zdominuje mózg, aspekty krytyczne zostają wyeliminowane. Wydaje się, że podobny stan występuje u zakładnika, który po uwolnieniu nadal odczuwa niezrozumiałą sympatię i życzliwość dla porywacza." (pdf.str.128-129) I jeszcze: "Wydaje się więc możliwe, że zjawisko syndromu sztokholmskiego stanowi efekt uboczny ciągłego i przemożnego strachu przed śmiercią, aktywizującego u zakładników tryb przeżycia i przez wydzielające się przy tym endorfiny wyzwalającego u nich niewyjaśnioną sympatię do sprawców. Jednocześnie więź emocjonalna ze sprawcą łagodzi cierpienie zadawane dzieciom przez ich gwałcenie i bicie – ponieważ endorfiny są naturalnymi środkami przeciwbólowymi organizmu. (…) Człowiek posiada pewną hierarchię potrzeb. Najważniejsze są potrzeby najbardziej podstawowe (niższego rzędu) – pożywienie, napoje, sen i ciepło. Aby je zaspokoić, rezygnuje się często z zaspokajania potrzeb dotyczących bezpieczeństwa, przynależności czy szacunku (wyższego rzędu),takich jak wolność, wolność seksualna, sprawiedliwość i moralność. A to wykorzystują bezlitośnie porywacze." (pdf.str.130) A teraz dlaczego ludzie idą za guru sekt: "Stymulacja EUO poprzez silną wiarę może pozytywnie oddziaływać na stan zdrowia. Jak wykazali naukowcy, osoby religijne rzadziej cierpią z powodu chorób fizycznych i psychicznych. Szybciej regenerują się po operacjach oraz chemioterapii i zasadniczo żyją dłużej. Wynikający z działania endorfiny efekt placebo pod postacią wpływu wierzeń religijnych na wzmocnienie regeneracyjnych możliwości ciała nie jest żadną niespodzianką. System immunologiczny może zdziałać cuda, jeśli wspiera go optymalnie stymulowany układ nagrody." (pdf.str.156) Oczywiście jest tam szerzej to opisane, ale nie będę cytować, bo i tak mi już długi opis wyszedł :D Jeszcze coś o terrorystach: "Badania wykazały, że zamachowcy samobójcy są stanu wolnego, często mają niewiele ponad dwadzieścia lat. Z reguły nie są mniej intelektualnie rozwinięci i wysyłani na misję, mamieni przez pozbawionych skrupułów szefów grup terrorystycznych pobytem w raju w otoczeniu siedemdziesięciu dwóch dziewic – ale nawet ponadprzeciętnie inteligentni. Większość to nie osoby ubogie, bez pracy, pogrążone w depresji, niemające nic do stracenia. Ideologia, kultura i religia odgrywają często podrzędną rolę. Wielu zostaje terrorystami z powodu ciężkich zaburzeń osobowości." (pdf.str.176-177) Tylko książka skłoniła mnie do takich przemyśleń, że jeśli wszystko to tylko kwestia chemii w mózgu, to ile tak naprawdę jest człowieka w człowieku? Czy jest nas w ogóle coś więcej? (czytana/słuchana: 4-5.12.2024) 5/5 [9/10]

Życiem naszym rządzą stereotypy. Pokutuje w nas utwierdzany przez lata pogląd ,iż historia człowieka , jego rozwój i człowieczeństwo rozpoczyna się wraz z chrześcijaństwem i wkroczeniem Kościoła, jego uczonych mnichów oraz przede wszystkim ideologii jedynie słusznej miłości bliźniego. Wcześniej człowiek co najwyżej mógł kopać w ziemi kością z biodra bawołu i dziwić się ,że ktoś obok niego umiera z niewiadomych przyczyn. Philippe Charlier , znakomity francuski patolog detektyw w krótkich esejach – obrazach przedstawia nam wyniki badań przypadków , do których oceny został wezwany. Są wśród nich i efekty obdukcji szczątków zmarłych z czasów prehistorycznych jak i znanych nam z historii postaci historycznych jak Robespierre , Agnieszka Sorel , Ryszard Lwie Serce czy Joanna D’arc i jej rzekome szczątki pieczołowicie przechowywane w formie relikwii. Obrazki utrwalone nam przez filmy w typie „ Walka o ogień” pokazują dość prymitywne klany ludzi usuwające ze swoich gron istoty np. słabsze, zdeformowane i chore. Patolog wyraźnie wskazuje ,że nawet w takich społecznościach udawało się przetrwać i przeżyć osobnikom po np. trepanacji ( udanej) czaszki! Żyły i cieszyły się opieką osoby z zespołem Downa! Czy deformacjami kończyn. Czyż nie zmienia to naszej optyki ? Ciekawe wnioski wysuwa tez patolog na podstawie badanych nekropolii różnych izolowanych i zamkniętych społeczności – np. wyspiarskich , zdziesiątkowanych przez np. epidemię świnki czy ospy. Wiele dla mnie osobiście ciekawych informacji wyniosłam z przeczytania analizy badań kości oraz maski pośmiertnej Robespierra- wyniki podzieliły Francuzów z których część zarzuciła autorowi celowe podkreślenie brzydoty Wielkiego Nieprzekupnego z powodów ideologicznych ( brzydota charakteru wyrysowana na twarzy ) – a przecież istniejące pomniki i wizerunki tego nie pokazują. Dla patologa choroba sarkoidalna jednak była wyraźna i niezaprzeczalnie odciskająca zmiany na twarzy polityka. Lektura znakomita. Czyta się jednym tchem. Bez zbędnych upiększeń- czyste badanie, argumenty , wnioski.

Mroczne odcienie nas samych. Ale też nie każda myśl, że mamy ochotę kogoś udusić, przekładana jest w czyn. Co jest złem, co do niego prowadzi, ale też nie każde kulturowo "grzeszne" czyny są złe. Jak definiujemy zło, czy wypieranie się swoich własnych mikroagresji, gniewu etc. jest zasadne, jak te emocje w nas powstają czemu służą i w jakich sytuacjach rzeczywiście przekształcają się w przestępstwa.

To książka popularno-naukowa napisana przez badacza zjawiska psychopatii, który publikuje także artykułu stricte naukowe. Książka stanowi kompendium wiedzy o psychopatach i psychopatkach (ich zrachowaniach, praktykach, strategiach radzenia sobie, sposobach diagnozowania, itp). Autor przedstawił wiele przykładów przypadków psychopatii oraz części wywiadów z psychopatami. Bardzo dobra pozycja.

Sięgając po tę pozycję spodziewałam się trochę czegoś innego, ale zupełnie nie jestem zawiedziona. Szukałam czegoś co w ciekawy sposób wprowadzi mnie trochę w tematy antropologii sądowej - i rzeczywiście tak było, ale w dużej mierze to historie z życia antropologa sądowego, opisy wielkich tragedii i identyfikacji ich ofiar oraz opis sposobu, w jaki antropolodzy mogą żyć normalnie, obcując codziennie ze śmiercią. Brzmi ciężko, ale jest napisane tak lekko i z dozą dobrze wysmakowanego humoru, że byłam w szoku, że coś tak ciężkiego może się tak dobrze czytać!

Może dziwnie to zabrzmi, ale czytając "Niezbity dowód" czułem się podobnie jak podczas lektury "Świata Wiedzy" w dzieciństwie... tyle, że zamiast zdjęć i ciekawostek dotyczących zwierząt, piramid i innych roślinek są tu fotografie ukazujące zwłoki, miejsca zbrodni, obrażenia ofiar, itp. a w ramkach "czy wiesz, że..." znajdują się m. in. historie znanych seryjnych morderców. Książka jest bardzo treściwa i bogato ilustrowana. Autor starał się przynajmniej pobieżnie opisać każdą dziedzinę kryminalistyki i w efekcie pozycja ta traktuje o wszystkim i o niczym. Czasami autor wrzuca jakieś ciekawe konkrety w stylu "jeśli gardło jest poderżnięte równomiernie na obu końcach to doszło do morderstwa, a jeśli nierównomiernie to do samobójstwa" albo "jeśli ciało po upadku leży 3 metry od budynku a nie 2 to wskazuje czy osoba sama skoczyła czy ktoś jej pomógł" (luźne parafrazy)- jednak specjalista potraktowałby te wskazówki z przymrużeniem oka. Na pewno "Niezbity dowód" stanowi świetne wprowadzenie do świata kryminalistyki, swoisty spis treści "co się z czym je". Polecam sięgnąć po niego przed "Stuleciami/godzinami detektywów" by lepiej zobrazować i poukładać sobie w głowie poszczególne zagadnienia.