Pluton

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Zarówno film jak książka są cudowne 😍

Zarówno film jak książka są cudowne 😍

Sprawnie napisana, szybko się czyta. Świetnie oddane relacje między żołnierzami. Czuć klimat Wietnamu i lat 70.
Niestety film zaspojlerował cała książkę, ponieważ, o dziwo nakręcony został wiernie z akcją powieści co się dosyć rzadko zdarza. Różnice były kosmetyczne za co chwała panu Stone.

Sprawnie napisana, szybko się czyta. Świetnie oddane relacje między żołnierzami. Czuć klimat Wietnamu i lat 70.
Niestety film zaspojlerował cała książkę, ponieważ, o dziwo nakręcony został wiernie z akcją powieści co się dosyć rzadko zdarza. Różnice były kosmetyczne za co chwała panu Stone.

Film "Pluton" i Charlie Sheen to coś, co przypomina mi dzieciństwo. Dlatego nie mogłem oprzeć się, gdy zobaczyłem tą książkę. Dwa obozy. W jednym się pije whiskey, gra w pokera, natomiast w drugim się tańczy, pije i baa! A raczej buuucha. Książka dodaje kwestii sierżantowi Eliasowi, granego przez Williema Dafoe. Przemowy są antywojenne, odradzające zabijanie, po którym ściska cię jak korkociąg, a już zupełnie odbiegając, wszystkim opada kopara, jak Elias opowiada o plażowym romansie, z mężatką z dziećmi. Te opisy są krwiożerczo fascynujące erotycznie. Wielka postać, niezapomniane kino.

Film "Pluton" i Charlie Sheen to coś, co przypomina mi dzieciństwo. Dlatego nie mogłem oprzeć się, gdy zobaczyłem tą książkę. Dwa obozy. W jednym się pije whiskey, gra w pokera, natomiast w drugim się tańczy, pije i baa! A raczej buuucha. Książka dodaje kwestii sierżantowi Eliasowi, granego przez Williema Dafoe. Przemowy są antywojenne, odradzające zabijanie, po którym...

Przyznam szczerze, że najpierw obejrzałam film, który bardzo mi się podobał. A potem sięgnęłam po książkę, ktòra świetnie pogłębiała i uzupełniała temat wojny w Wietnamie. Jeszcze lepiej oddawała nastroje panujące wśród żołnierzy, ktòrzy musieli walczyć nie tylko z wrogimi oddziałami APW, ale przede wszystkim ze swoimi słabościami, strachem i rezygnacją. Głębiej ukazywała okrucieństwo tej wojny, aż do całkowitej klęski. I to nie tylko klęski militarnej, ale też czysto ludzkiej. Wobec tego co się działo nie każdy pozostawał człowiekiem. Bardzo plastyczne, momentami okrutne opisy bardzo dobrze oddawały grozę wojny. Razem z Chrisem Taylorem zagłębiamy się w dżunglę i mroczną stronę ludzkiej natury. Jak pozostać człowiekiem? Bardzo trudno, głównemu bohaterowi się to udaje, ale płaci za to wysoka cenę. Książka bardzo wciąga nie ma dłużyzn, ale akcja też nie pędzi na łeb na szyję. Wszystko wyważone, uważam że to kawał świetnej wojennej historii.

Przyznam szczerze, że najpierw obejrzałam film, który bardzo mi się podobał. A potem sięgnęłam po książkę, ktòra świetnie pogłębiała i uzupełniała temat wojny w Wietnamie. Jeszcze lepiej oddawała nastroje panujące wśród żołnierzy, ktòrzy musieli walczyć nie tylko z wrogimi oddziałami APW, ale przede wszystkim ze swoimi słabościami, strachem i rezygnacją. Głębiej ukazywała...

Jako wielka fanka filmu "Pluton" po prostu musiałam sięgnąć po tą książkę. Uwielbiam Cię, Eliasie!

Jako wielka fanka filmu "Pluton" po prostu musiałam sięgnąć po tą książkę. Uwielbiam Cię, Eliasie!

Przeczytałem tę książkę jako dzieciak po obejrzeniu 'Plutonu' Olivera Stone. Jest świetna, ale nie dawajcie jej swoim dzieciom do czytania :)

Przeczytałem tę książkę jako dzieciak po obejrzeniu 'Plutonu' Olivera Stone. Jest świetna, ale nie dawajcie jej swoim dzieciom do czytania :)

Oczywiście lepsza od filmu.

Oczywiście lepsza od filmu.

Pluton nie każdemu się spodoba. To książka dziwna, tak samo jak dziwna jest wojna. Prosta, a zarazem bardzo surowa i brutalna. Głównym bohaterem jest żołnierz, szeregowiec Chris Taylor, który zgłosił się do wojska na ochotnika i wyruszył na wojnę napakowany ideałami w poszukiwaniu bohaterskich czynów i odpowiedzi na dręczące go pytania. Jednak już od samego początku, od momentu, kiedy po raz pierwszy znalazł się w Wietnamie, spotykają go same rozczarowania. Wojsko nie ma pachnących mundurów, morale jest niskie. Żołnierze, zamiast walczyć ze wspólnym wrogiem, kłócą się przede wszystkim między sobą, a każdy kombinuje, jakby tu uciec na tyły, żeby przeżyć. Natomiast dowództwo podejmuje decyzje, które wydają się nie mieć sensu. Chris, jako zawodowy żółtodziób próbuje się w tym wszystkim odnaleźć, a przede wszystkim zrozumieć.

Na swojej drodze spotyka paletę bardzo różnych ludzi, którzy odskoczni od wojny szukają w narkotykach. Młodych ludzi, którzy nie powinni umierać
w dżungli, tylko cieszyć się życiem. Żądnych zemsty, pełnych nienawiści
i zobojętnienia wywołanego przez wojnę.

Czy Chrisowi uda się odnaleźć w tym wszystkim właściwą drogę i wygrać swoją „osobistą” wojnę?

Pluton warto przeczytać, gdyż porusza bardzo trudny temat, jakim jest człowieczeństwo w trakcie wojny. Książka napisana jest prostym językiem
i szybko się ją czyta. Ciekawostką jest to, że autor sam uczestniczył w wojnie w Wietnamie i pracował jako konsultant w wielu filmach wojennych. Jednak przede wszystkim warto obejrzeć sam film Olivera Stone`a, który jest przecież klasykiem.

Pluton nie każdemu się spodoba. To książka dziwna, tak samo jak dziwna jest wojna. Prosta, a zarazem bardzo surowa i brutalna. Głównym bohaterem jest żołnierz, szeregowiec Chris Taylor, który zgłosił się do wojska na ochotnika i wyruszył na wojnę napakowany ideałami w poszukiwaniu bohaterskich czynów i odpowiedzi na dręczące go pytania. Jednak już od samego początku, od...

"jak suka mająca cieczkę" ;-)

"jak suka mająca cieczkę" ;-)