forum Oficjalne Akcje i konkursy

Elegancko  😇

Postprawda (ang. post-truth) – sytuacja, w której fakty są mniej istotne w kształtowaniu opinii publicznej niż odwołania do emocji i osobistych przekonań.

Postprawda to specyficzny stan życia społeczno-politycznego i intelektualnego w wysoko rozwiniętych krajach demokratycznych, który został wykreowany przez media oraz osoby pełniące ważne funkcje publiczne, głównie polityków; efekt rozprzestrzeniania się populizmu, który wypaczył pierwotny sens uprawiania polityki w krajach demokracji parlamentarnej, ponieważ wykorzenił z życia publicznego walkę na argumenty, idee i możliwe do zrealizowania pomysły, a w to miejsce wprowadził grę na emocjach i tanią sensację. W epoce postprawdy podstawowe wartości, tj. prawda w mediach i życiu publicznym, zagrożone są z powodu cynizmu i skrajnego załamania wszelkich cenionych niegdyś wartości, np.: prawdy, uczciwości i rzetelności dziennikarskiej. 

Elegancko  😇

Postprawda (ang. post-truth) – sytuacja, w której fakty są mniej istotne w kształtowaniu opinii publicznej niż odwołania do emocji i osobistych przekonań.

Postprawda to specyficzny stan życia społeczno-politycznego i intelektualnego w wysoko rozwiniętych krajach demokratycznych, który został wykreowany przez media oraz osoby pełniące ważne funkcje publiczne,...

Ja mam sporą nadwagę i nie na wszystkich zdjęciach to widać, a więc pokazałabym całą  swoją postać gdzieś na trasie pociągu albo na jakimś dworcu podczas męczącej podróży w spartańskich warunkach, a komentarz to byłaby relacja z tej wyprawy, bo i otyli mogą podróżować i mieć przygody. A mam wyobraźnię i pomysły, ale i dużo nadmiernych kilogramów.                                                                                     

Ja mam sporą nadwagę i nie na wszystkich zdjęciach to widać, a więc pokazałabym całą  swoją postać gdzieś na trasie pociągu albo na jakimś dworcu podczas męczącej podróży w spartańskich warunkach, a komentarz to byłaby relacja z tej wyprawy, bo i otyli mogą podróżować i mieć przygody. A mam wyobraźnię i pomysły, ale i dużo nadmiernych kilogramów.                           ...

Mój post prawdy: tak naprawdę to nie istnieję

Mój post prawdy: tak naprawdę to nie istnieję

Mój „post prawdy” nie miałby idealnego światła ani przemyślanej kompozycji. Byłby zdjęciem mnie przy biurku o 23:47, w rozciągniętym swetrze, z kubkiem zimnej już herbaty i niedokończoną listą zadań. Podpis brzmiałby: „Nie ogarniam tak często, jak myślicie”.Napisałabym, że czasem zazdroszczę ludziom ich „poukładanego życia”, choć wiem, że oglądam tylko jego wycinek. Że miewam dni, kiedy produktywność jest mitem, a pewność siebie luksusem. Że bywam zmęczona porównywaniem się do innych i że uczę się akceptować tempo, które jest naprawdę moje.Bez filtrów pokazałabym, że rozwój nie jest linią wznoszącą, tylko sinusoidą. Że sukcesy przeplatają się z wątpliwościami. Że czasem największą odwagą jest przyznać: „Nie wiem, ale próbuję”.To byłby post bez udawania, że zawsze jest dobrze. Za to z nadzieją, że ktoś po drugiej stronie ekranu pomyśli: „Ja też tak mam” i poczuje ulgę.

Mój „post prawdy” nie miałby idealnego światła ani przemyślanej kompozycji. Byłby zdjęciem mnie przy biurku o 23:47, w rozciągniętym swetrze, z kubkiem zimnej już herbaty i niedokończoną listą zadań. Podpis brzmiałby: „Nie ogarniam tak często, jak myślicie”.Napisałabym, że czasem zazdroszczę ludziom ich „poukładanego życia”, choć wiem, że oglądam tylko jego wycinek. Że...

Jak wyglądałby mój "post prawdy" w social mediach - bez filtrów i udawania?
Nic prostszego?
A jednak... nie ma mnie na tyle, żeby wyciągnąć na światło dzienne myśli, z którymi się budzę i zasypiam. Aby nazwać to, co codziennie krąży w głowie i nie daje wytchnienia. Wypowiedzianych raz słów nie da się cofnąć, a najbardziej przeraża myśl, że nikt nie uwierzy, nie weźmie na poważnie, zbagatelizuje, przecież mam tak dużo, jak mogę się tym nie cieszyć...

Jak wyglądałby mój "post prawdy" w social mediach - bez filtrów i udawania?
Nic prostszego?
A jednak... nie ma mnie na tyle, żeby wyciągnąć na światło dzienne myśli, z którymi się budzę i zasypiam. Aby nazwać to, co codziennie krąży w głowie i nie daje wytchnienia. Wypowiedzianych raz słów nie da się cofnąć, a najbardziej przeraża myśl, że nikt nie uwierzy, nie weźmie na...

Post prawdy:
Prawdziwe życie to nie pozory, sztuczność i maski , którymi karmią nas socjal media.
Udawanie kogoś kim się nie jest, bo lajki, bo fejm i złudne poczucie bycia kimś wyjątkowym.
Życie to problemy, porażki, ale i szczęście, które przynosi śpiew ptaków o poranku, ciepłe promienie wiosennego słońca , czyjś uśmiech .... Pozwólmy sobie na autentyczność.

Post prawdy:
Prawdziwe życie to nie pozory, sztuczność i maski , którymi karmią nas socjal media.
Udawanie kogoś kim się nie jest, bo lajki, bo fejm i złudne poczucie bycia kimś wyjątkowym.
Życie to problemy, porażki, ale i szczęście, które przynosi śpiew ptaków o poranku, ciepłe promienie wiosennego słońca , czyjś uśmiech .... Pozwólmy sobie na autentyczność.

Moje dni mają rutynę podobną do siebie .Pracuję od poniedziałku do piątku. Staram się dbać o dom i ćwiczyć, ale czasami daje sobie czas na regenerację i cwicze mniej lub w ogóle. 

Moje dni mają rutynę podobną do siebie .Pracuję od poniedziałku do piątku. Staram się dbać o dom i ćwiczyć, ale czasami daje sobie czas na regenerację i cwicze mniej lub w ogóle. 

Czasem myślę, że gdyby zdjąć wszystkie filtry — nie te z aplikacji, tylko te z głowy — to mój „post prawdy” byłby trochę niewygodny.
Byłoby tam: że nie zawsze wiem, co robię, że odkładam rzeczy, które są dla mnie ważne, że czasem udaję spokój, a w środku mam chaos. Ale byłoby też: 
że mimo wszystko próbuję,
że uczę się siebie powoli, kawałek po kawałku,
że mam momenty, kiedy naprawdę czuję, że żyję — i to wystarcza.Bez idealnych kadrów.
Bez mądrych podpisów pod zdjęciem kawy.Po prostu:
„Hej. Jestem. Nieidealnie, ale prawdziwie.”I może właśnie taki post dostałby najmniej lajków —
ale najwięcej sensu 

Czasem myślę, że gdyby zdjąć wszystkie filtry — nie te z aplikacji, tylko te z głowy — to mój „post prawdy” byłby trochę niewygodny.
Byłoby tam: że nie zawsze wiem, co robię, że odkładam rzeczy, które są dla mnie ważne, że czasem udaję spokój, a w środku mam chaos. Ale byłoby też: 
że mimo wszystko próbuję,
że uczę się siebie powoli, kawałek po kawałku,
że mam momenty,...

Brzmi ciekawie. Na pewno przeczytam.

Brzmi ciekawie. Na pewno przeczytam.

Mój post prawdy? To nic innego, jak być autentycznym. Chociaż przyznaję, że tak naprawdę im mniej Ciebie w mediach, tym lepiej. Żadna to przyjemność, kiedy wszyscy śledzą każdy twój krok. Moim zdaniem dzieleniem się każdą aktywnością z folowersami, to jakaś głupota. Jeszcze trochę, a ludziska zaczną robić sobie selfie, jak siedzą w kibelku i czytają gazetę albo jedzą na kibelku, jak Paweł Wilczak w serialu ,,Kasia i Tomek".Moja prawda polegałaby na tym, że nie gonię za popularnością, a realizuje jeden cel, aby świat zostawić ciut lepszym, aby zachęcić do czynienia małych dobrych uczynków. Jestem honorowym dawcą krwi, ale pod właściwym tego słowa znaczeniu. Materializm nie interesuje mnie. Ja, gdybym był tak bardzo popularny, to niczym moja ulubiona aktorka śp. Marzena Kipiel - Sztuka, tak Halinka Kiepska! Wykorzystywałbym popularność w dobrym celu. Cytuję panią Marzenę: jeśli swoją osobą mogę kogoś uszczęśliwić, to to dla mnie największa nagroda.Ja bym pokazał, że nie trzeba drogich ciuchów, nie trzeba robić głupot, aby być kimś. Podobno im głupszy filmik, tym więcej serduszek. Ja bym pokazał, że bycie sobą też jest fajne i może najlepsze. Jak śpiewali z Pudzian Band: po prostu sobą bądź! Nam się udało, teraz Ty! 

Mój post prawdy? To nic innego, jak być autentycznym. Chociaż przyznaję, że tak naprawdę im mniej Ciebie w mediach, tym lepiej. Żadna to przyjemność, kiedy wszyscy śledzą każdy twój krok. Moim zdaniem dzieleniem się każdą aktywnością z folowersami, to jakaś głupota. Jeszcze trochę, a ludziska zaczną robić sobie selfie, jak siedzą w kibelku i czytają gazetę albo jedzą na...

A chętnie sobie czytnę.

A chętnie sobie czytnę.

Prawda?
Często nie jest inspirująca.
Nie jest estetyczna.
Nie zbiera lajków.

Prawda jest taka, że:
- ludzie częściej są zagubieni niż pewni siebie
- większość decyzji to strzały w ciemno, tylko dobrze opowiedziane po fakcie
- „ogarnięci” też się sypią, tylko offline
- spokój to nie stan permanentny, tylko chwilowe okno między jednym chaosem a drugim

I jeszcze jedno:
Nie wszystko musi mieć sens od razu.
Nie wszystko musi być produktywne.
Nie wszystko trzeba naprawiać.

Czasem wystarczy nie kłamać - ani innym, ani sobie.

Prawda?
Często nie jest inspirująca.
Nie jest estetyczna.
Nie zbiera lajków.

Prawda jest taka, że:
- ludzie częściej są zagubieni niż pewni siebie
- większość decyzji to strzały w ciemno, tylko dobrze opowiedziane po fakcie
- „ogarnięci” też się sypią, tylko offline
- spokój to nie stan permanentny, tylko chwilowe okno między jednym chaosem a drugim

I jeszcze jedno:
Nie...

Znam ją z oryginału. Dobrze, że się pojawiła, bo jest nieco otrzeźwiająca dla pokolenia Z, które tylko myśli jak zaistnieć na socjal mediach. I jest to książka, a nie wirtualne wyznanie na TikToku, FB, czy innym portalu. NA jej temat był ciekawie napisany artykuł na Interii.

Znam ją z oryginału. Dobrze, że się pojawiła, bo jest nieco otrzeźwiająca dla pokolenia Z, które tylko myśli jak zaistnieć na socjal mediach. I jest to książka, a nie wirtualne wyznanie na TikToku, FB, czy innym portalu. NA jej temat był ciekawie napisany artykuł na Interii.

Mam w domu stosy książek, które bardziej przypominają wyrzut sumienia niż hobby. Kupuję je z myślą, że „kiedyś będę mieć czas”. Lubię ten moment - nowa historia, zapach papieru, obietnica, że na chwilę zniknę z własnej głowy.
Tylko że prawda jest mniej romantyczna. Czytam po kilka stron, zasypiam, odkładam „na później”. „Później” rośnie szybciej niż ja jestem w stanie nadgonić.
Dlatego dziś przeczytam kilka stron bez presji, że to za mało.
Może pozwolę sobie na chwilę, która niczego nie musi udowadniać.
I może w końcu znów zacznę czytać dla przyjemności, a nie dla bicia swoich własnych rekordów.  

Mam w domu stosy książek, które bardziej przypominają wyrzut sumienia niż hobby. Kupuję je z myślą, że „kiedyś będę mieć czas”. Lubię ten moment - nowa historia, zapach papieru, obietnica, że na chwilę zniknę z własnej głowy.
Tylko że prawda jest mniej romantyczna. Czytam po kilka stron, zasypiam, odkładam „na później”. „Później” rośnie szybciej niż ja jestem w stanie...

Na pewno tego nie przeczytam i nie dam lajka 

Na pewno tego nie przeczytam i nie dam lajka 

 [authorPhoto]300147|Lee Tilghman[/authorPhoto] Lee Tilghman[authorLink]300147|Lee Tilghman[/authorLink]
Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków[bookLink]5232110|Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków[/bookLink]

 [authorPhoto]300147|Lee Tilghman[/authorPhoto] Lee Tilghman[authorLink]300147|Lee Tilghman[/authorLink]
Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków[bookLink]5232110|Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków[/bookLink]

 [bookCover]5232110|Umrę, jeśli tego nie polubisz Wspomnienia influencerki, która żyła dla lajków[/bookCover]