[...]
Maurice Nicoll mówi, że cała historia żyje dzisiaj. Nie cieszymy się ani jedną iskierką życia na wielkim, martwym pustkowiu. Zamiast tego istniejemy w pewnym momencie „w rozległym procesie żywych, którzy wciąż myślą i czują, ale są dla nas niewidzialni.

[...]
I will try to be consistent, no longer oscillating like some planet that has lost its way. For, at long last, I have found my sun.