– Destiny myliła wdzięczność z miłością, dopóki nie spotkała ciebie.

Myślałam, że nie ma nic gorszego niż kłamstwo, jednak cisza okazała się dużo gorsza.

To był jeden z tych pocałunków, które składa się na pożegnanie, tych, które przesiąknięte są tęsknotą, które pamiętają wszystkie kłótnie, łzy i każdy uśmiech.

Ten pocałunek był wszystkim.

Naszym początkiem i końcem. Pojedynkiem i pojednaniem. Zgubą i odrodzeniem.

Wszystkim.

Destiny Joyce była moim jedynym, niezaprzeczalnym i nieodłącznym elementem.

Moim ukochanym chaosem.

Moim domem.

Miłością mojego życia.