Miał ochotę na ciastko, lecz tłok był za duży. Musiałby z każdym rozmawiać! A może nawet się uśmiechać! Wolnym krokiem, ze względu na oblodzone chodniki, ruszył do domu.

Literatura pokazywała mu mnogość światów i ludzi, ich pragnienia, rozterki i potrzeby. Inne kraje i obyczaje. I złożoność ludzkiej psychiki. Tak wiele czytał, że z łatwością potrafił rozpoznać charakter człowieka.

Nigdy wcześniej nie miał zwierzaka. Pomyślał, że bezwarunkowa, bezinteresowna miłość zwierzęcia to najpiękniejsze, co może się przydarzyć człowiekowi. Cudowna jest miłość między ludźmi, ale to nie to samo. Ludzie bywają rozczarowujący, zwierzęta nigdy. Ludziom uczucie mija, wygasa, zwierzęta kochają wiecznie. Ludzie ranią, zwierzęta pocieszają. I wreszcie, kiedy ludzie odchodzą, zwierzęta trwają, kochając wciąż tak samo.