– Ty mój bied­ny mokry szczur­ku – wes­tchnę­ła Marta.

– Nie taki znowu mokry, bo głowę mam suchą.

– No tak dla gli­nia­rza naj­waż­niej­sza jest głowa.

– A żebyś wie­dzia­ła, w końcu płacą mi za my­śle­nie – przy­po­mniał ko­mi­sarz, zdej­mu­jąc prze­mo­czo­ny strój.

– A ja są­dzi­łam, że za ła­pa­nie ban­dy­tów.

– Ale żeby zła­pać, trze­ba po­my­śleć – zri­po­sto­wał Oczko, wcho­dząc do ła­zien­ki.

– Nie uwa­żasz, że Drzy­mal­scy są jacyś dziw­ni? – za­py­tał, za­trzy­mu­jąc się na skrzy­żo­wa­niu.

– Po­dob­no każdy czło­wiek jest dziw­ny (...).

[...]
-Myślisz, że noc spędzona w celi skłoniła ją do przemyśleń?
-To też, bo jednak twarda prycza zmiękcza ludzi - przyznał Maciek.

[...]
Ona sama nigdy nie marzyła o ślubie jak z bajki.. Choć gdy była nastolatką hurtowo pochłaniała banalne romanse zaczytywała się w powieściach, których fabuły były ta przewidywalne i podobne jakby napisał je ten sam człowiek.

[...]
Niestety dorosłość zaowocowało kilkoma życiowymi rozczarowaniami. A te spowodowały utratę wiary w książkowe szczęści, o którym tyle czytała. A także zduszenie romantycznych odruchów serca.

[...]
Zdaniem Komisarza bieganie jesienią pozwalało na maksymalną kontemplację przyrody. Oczywiście pod warunkiem, że pogoda dopisywała i nikt nie przeszkadzał. Ledwie o tym pomyślał, a jego smartwatch zawibrował, oznajmiając połączenie od Wejmana.
-𝑁𝑜 𝑖 𝑝𝑜 𝑡𝑟𝑒𝑛𝑖𝑛𝑔𝑢. - Mruknął pod nosem, zwalniając.

[...]
-I pomyśleć, że ich wspólna droga tak szybko się skończyła - filozoficznie zauważył Macie, obrzucając spojrzeniem czerwony kabriolet, udekorowany wstążkami i balonami.

– Na to wy­glą­da – przy­tak­nął Oczko, wie­dząc, że cza­sa­mi, aby roz­wi­kłać ta­jem­ni­cę śmier­ci, trze­ba naj­pierw szcze­gó­ło­wo po­znać życie ofia­ry.

[...]
Oczko nie potrafił ukryć zdziwienia. W swojej policyjnej pracy spotkał się już z różnymi przedmiotami, których sprawcy użyli do uduszenia swoich ofiar, ale z czymś podobnym miał do czynienia po raz pierwszy.