Pora od­dzie­lić prze­szłość grubą kre­ską. Chcę, że­byś była szczę­śliwa i brała z ży­cia wszyst­ko, co naj­lep­sze. Za­słu­gu­jesz na mi­łość.

Kiedy żyło się w Pełni wy­star­cza­jąco długo i uważ­nie słu­chało roz­mów lu­dzi, wie­działo się o nich różne rze­czy (...).

– Czy Ja­kub był ak­tywny w me­diach spo­łecz­no­ścio­wych?

– Pew­nie tak, te­raz pra­wie każdy tam sie­dzi.

Mo­nika do­brze wie­dzia­ła – że prze­moc sama się nie skoń­czy, po­nie­waż jej sto­so­wa­nie jest dla spraw­cy na­gra­dza­jące. I że Mo­nika musi odejść od Wojt­ka, za­nim pew­nego dnia on ją za­bije i za­nim Nela uzna, że krzyw­dze­nie w związ­ku jest normą.

– Kry­cie męża nie spo­wo­duje, że on prze­sta­nie pod­no­sić na pa­nią rękę. Prze­moc ni­gdy sama się nie koń­czy. Bi­jąc pa­nią, mąż roz­ła­do­wuje na­pię­cie i za­spo­kaja swoją po­trze­bę wła­dzy. Karmi się pani stra­chem, tym, że nie może pani za­znać spo­koju i żyje w cią­głym stre­sie. To mąż kon­tro­luje sy­tu­ację, a pani ni­gdy nie wie, kiedy i z ja­kiego po­wodu on wpad­nie we wście­kłość.

– Teść prze­sa­dza, ni­gdy nie mógł zro­zu­mieć, że te­raz dzie­ci wy­cho­wuje się ina­czej niż za jego cza­sów.
– Fun­da­ment po­wi­nien za­wsze być taki sam, bez wzglę­du na epokę – zri­po­sto­wał męż­czy­zna. – Sza­cu­nek. Od­po­wie­dzial­ność. Ho­nor. Uczci­wość. Kul­tura.

Na początku odrzucił prawdę, ponieważ była przerażająca i przez to niemożliwa do przyjęcia.

Było ciepło, pięknie i cicho, jeśli nie liczyć dźwięków wydawanych przez ptaki buszujące w listowiu. Niebo poróżowiało, słońce pięło się po nieboskłonie, ogrzewając ziemię.

Za kilka dni miały minąć dwa lata od dnia, gdy się przeprowadziły z Warszawy do Pełni po tragicznych zdarzeniach, które stały się ich udziałem.

Wydarzenia minionych lat pokazały, jak kruchy może być spokój, i Gniewosz nie miała pewności, czy znów nie przyjdzie jej o niego walczyć.

Idąc niespiesznie wijącą się ścieżką, spoglądała na pokryte kwiatami krzewy oraz runo białe od skupisk konwalii, gwiazdnicy i czosnku niedźwiedziego, wciągała w nozdrza woń żywicy, słuchała świergotu ptaków.

Od lat miała nawyk lustrowania otoczenia, w którym przebywała, obserwowania ludzi znajdujących się w pobliżu, by zyskać pewność, że wszystko jest w porządku.

Coraz więcej ludzi ma problem z psychiką, nie wytrzymuje presji, pośpiechu, dyktatury nowości i porównywania się z innymi. A jak komuś odbija, wszystkie zasady idą się walić.

Mam nadzieję, że wczoraj wreszcie zaszłaś w ciążę, bo jeśli nie, uznam, że jesteś jałowa, i wymienię cię na pełnowartościowy model.

Moi rodzice, kurwa, chcą mieć wnuka.

Po zakończeniu przemocowego związku długo dochodziła do równowagi i leczyła rany na duszy. A kiedy stanęła na nogi, chciała jedynie spokoju.

- Teść przesadza, nigdy nie mógł zrozumieć, że teraz dzieci wychowuje się inaczej niż za jego czasów.
- Fundament powinien zawsze być taki sam, bez względu na epokę - zripostował mężczyzna. - Szacunek. Odpowiedzialność. Honor. Uczciwość. Kultura.

Był przewrażliwiony na swoim punkcie, wszystko przyjmował do siebie, wybuchał złością. Dzieciaki, jak to dzieciaki, wykorzystywały to i robiły sobie z niego jaja, żeby go wkurzyć i mieć zabawę.

Mam jeszcze wiele do zrobienia. Chcę mieć faceta, który będzie mnie kochać, dwoje dzieci i dom z ogródkiem. W moim pokoju na półce leży stos książek, których jeszcze nie przeczytałam, a w szufladzie lista filmów do obejrzenia.

Każdy z nas ma na koncie zachowania, którymi po latach wolałby się nie chwalić.

Idąc rynkiem i spoglądając na witryny zamkniętych sklepów, myślała o tym, że powinna była zostawić męża, gdy pierwszy raz podniósł na nią rękę. Ale tego nie zrobiła. Jak wiele kobiet w takiej sytuacji zdecydowała się zostać, bo go kochała.

Była sama.
Zdana na łaskę i niełaskę Wiktora. Pozbawiona wpływu na swoje życie. Przekonana, że cokolwiek zrobi, i tak nie przyniesie to spodziewanego efektu, nie zmieni jej sytuacji na lepsze.

Ile jeszcze takich dramatów rozgrywa się w zaciszu czterech ścian i nikt o nich nie wie...

Monika wciągnęła w nozdrza woń kwitnących drzew. Zewsząd dobiegały buczenie owadów i świergot ptaków, na rosnącym nieopodal krzewie trzepotały skrzydłami motyle...

Miał świa­do­mość, że gdy Le­nar­to­wicz wyda z sie­bie ostat­nie tchnie­nie, on wcale nie po­czuje się do­brze, że cier­pie­nie mą­cące mu zmy­sły sta­nie się jesz­cze trud­niej­sze do znie­sie­nia. I na­wet je­śli zdoła z bie­giem czasu nad nim za­pa­no­wać, ono bę­dzie mu to­wa­rzy­szyć w każ­dej mi­nu­cie resz­ty ży­cia. Mimo to ni­czego nie ża­ło­wał.