W życiu chi­rur­ga nie ma przerw ani prze­sto­jów – zwłasz­cza kiedy czło­wiek stara się jed­no­cze­śnie jakoś utrzy­mać na po­wierzch­ni w po­zo­sta­łych sfe­rach życia.

Nie wi­dzia­łam ja­sne­go ob­ra­zu przy­szło­ści. Mu­sia­łam przez cały czas upra­wiać ży­cio­wą żon­gler­kę.

Moje za­kwa­li­fi­ko­wa­nie się do pro­gra­mu szko­le­nia z chi­rur­gii ogól­nej ozna­cza­ło sto­sun­ko­wą sta­bi­li­za­cję i bez­pie­czeń­stwo, tak długo, do­pó­ki po­tra­fi­łam przeć na­przód.

Lo­gi­ka i wraż­li­wość na po­trze­by in­nych nie za­wsze były ewi­dent­ne, ale jeśli było się wy­trzy­ma­łym, można było jakoś zna­leźć swoją drogę w sys­te­mie.

Moja zdol­ność do cięż­kiej pracy jest nie­wąt­pli­wie darem od matki.

Od­czu­wa­łam gniew ojca, kiedy się śmia­łam albo gdy od­wie­dza­li mnie w domu chłop­cy.

Jest to opo­wieść o dobru, złu i obłę­dzie – i jed­no­cze­śnie świa­dec­two od­wa­gi pa­cjen­tów i tego, co po­tra­fią znieść.

Za­sta­na­wia­łam się, czy ter­min „wy­czer­pa­nie bo­jo­we” jest sto­so­wa­ny wy­łącz­nie w od­nie­sie­niu do żoł­nie­rzy.

Pa­ra­no­icz­ny strach, że nie od­bio­rę ja­kie­goś po­łą­cze­nia, prze­wa­ża nad zmę­cze­niem, a lata prak­ty­ki zna­ko­mi­cie wy­tre­no­wa­ły moje uszy, więc chwy­ci­łam za słu­chaw­kę, zanim dzwo­nek ode­zwał się po­now­nie.