Zgłębiając temat głupoty w Biblii, ksiądz Adam Słomiński nawiązał do przypowieści o pannach roztropnych i nieroztropnych. Swoją drogą, w czasach mojej młodości, była to przypowieść o pannach mądrych i głupich, co z resztą sugerują tłumaczenia z oryginału. Ksiądz Słomiński zwrócił uwagę, że cały ten fragment mówi właśnie o głupocie. „Te panny co im oliwy zabrakło, to one spokojnie w pierwszej dziesiątce najgłupszych ludzi w Biblii się łapią”. Ubawiło mnie to kolokwialne sformułowanie ale po chwili i ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, dotarło do mnie, że to stwierdzenie bardzo realnie dotyczy mojego życia!

Dlaczego książkę poświęconą samotności, rozpoczynam od wynurzeń na temat głupoty? To proste. Kilka lat temu uzmysłowiłam sobie, że chociaż trudno się do tego przyznać, byłam taką biblijną głupią panną. Praktycznie całe dorosłe życie sądziłam, że powinnam zrobić wszystko aby uniknąć samotności i nie zostać starą panną. Nie wpadłam na to, że największym życiowym dramatem nie jest staropanieństwo lecz głupota! I to ta konkretna czyli głupota człowieka, który posiada skarb ale o tym nie wie, a często nie chce o tym wiedzieć. Nie zna swojego skarbu i co najgorsze, nie chce go nawet poznać. Wręcz przeciwnie. Tego, czego w swojej ignorancji i głupocie, za skarb nie uznaje, pragnie pozbyć się za wszelką cenę i to jak najszybciej. Moja życiowa przygoda, po wielu latach poszukiwań, ostatecznie zakończyła się odkryciem drogocennego skarbu. Jest nim „perła nie z tej ziemi za skarby tej ziemi” nabyta. Niecierpliwym czytelnikom zdradzę, iż tytułowa samotność jest polem, na którym ukryty jest nasz skarb! Jaki to skarb, co jest tą ukrytą perłą? O tym także napiszę w tej książce. Teraz jednak pragnę zwrócić uwagę na fakt, że ziemia skrywająca tak cenną perłę nie może być przecież bezwartościowa!