Nikt nas nie nagradza za bycie normalnymi.

To my jesteśmy zbożem. A to jest silos. […] Zboża nie oszaleją. Nigdy. Mają gorsze i lepsze dni, ale to nie ma znaczenia. Kiedy się je zostawi na długo, w końcu robią to, co wszystkie nasiona, porzucone na zbyt długi okres… […] Gnijemy. Wszyscy. Jest z nami coraz gorzej i gnijemy tak bardzo, że przestajemy rosnąć. […] Już nigdy nie wyrośniemy”.

Nowy kolor możemy opisać tylko używając nazw tych odcieni, które już widzieliśmy. Można łączyć rzeczy znane, ale nie można tworzyć nieznanych rzeczy z niczego.

A Lukas poradziłby im, by byli dla siebie dobrzy, bo na świeci jest już niewielu ludzi, a wszystkie książki i wszystkie gwiazdy na niebie nie będą miały żadnego znaczenia, jeśli nikt ich nie przeczyta, nikt nie będzie ich wypatrywał pomiędzy chmurami.

She was just the shuffling present, the cog in the machine, spinning and gnashing its metal teeth until that one gear wore down, until the slivers of her self broke loose and did more damage, until she needed to be pulled, cast off, and replaced with another.

These buildings”—he pointed to what looked like large white cans sitting on the ground—“these are silos. They hold seed for the bad times. For until the times get good again.” He looked up at her. They were just a few feet apart, Juliette and him. She could see the wrinkles around his eyes, could see how much the beard concealed his age. “I’m not sure what you’re trying to say,” she told him. He pointed at her. Pointed at his own chest. “We are the seeds,” he said. “This is a silo. They put us here for the bad times.

Silos nie jest wcale światem. Jest niczym. Ten termin, to słowo, pochodzi z bardzo dawnych czasów, kiedy na zewnątrz jak okiem sięgnąć rosło zboże. […] Wtedy żyło więcej ludzi niż można zliczyć…”.

Doszedł do wniosku, ze nie było warto. Podliczenie zysków i strat zawsze przynosiło taki wynik: nie było warto. Nic nie jest warte aż takich poświęceń.

Jeden odchodzi, zostawiając dar wyżywienia innych, życia. Robi miejsce dla kolejnego pokolenia. My się rodzimy, jesteśmy cieniami, szkolimy własne cienie, a potem odchodzimy. I można mieć jedynie nadzieję na to, że zostanie się zapamiętanym przez dwa kolejne pokolenia.

Co zobaczą Ci, którzy zdecydowali się obserwować jego zagładę?

Mówię o tych dniach, zmieniających się w tygodnie. A te z kolei w miesiące, potem zaś lata. (...) Potem to już tylko zwykła gra. Dwoje ludzi odwracających się od siebie, niechcących się za siebie obejrzeć, bojących się być tym pierwszym, który podejmie ryzyko...

Okropności przykuwają naszą uwagę. Chcemy wiedzieć, czy dzieje się coś, czym powinniśmy się martwić. Ma to stuprocentowy sens: jesteśmy potomkami miliona pokoleń ludzi, małp, ryjówek i jaszczurek, które wolały dmuchać na zimne. W przyrodzie optymiści są smaczni.
Współczesne wyzwanie polega na przezwyciężeniu naszych najniższych instynktów i patrzeniu na świat racjonalnymi oczyma. Albo – co jeszcze trudniejsze – zdobyciu się na odwagę, aby patrzeć z nadzieją.

What god would make so much rock below and air above and just a measly silo between?