W każ­dej sy­tu­acji swo­jego ży­cia mogę pod­jąć de­cy­zję, czy kie­ruję się ku ży­ciu, ja­kim chcę żyć, czy ucie­kam od niego w stro­nę swo­jej wy­gody.

Byliśmy przerażeni, byliśmy smutni, byliśmy źli. Byliśmy szczęśliwi, byliśmy kochani, byliśmy wdzięczni. Wszystko to było możliwe na raz i wszystko było życiem.

Bycie bezbłędnym to nie jest norma, w której potknięcia są odchyleniami. To nieustanna improwizacja jest normą.

A co do mnie należy? Mój stosunek do wszystkiego, co mnie spotyka. Do ludzi, przedmiotów, wydarzeń, ale też do myśli, emocji i wrażeń z ciała.

Ja, ty, oni. Budzimy się rano i dociskamy ślad na życiu innych ludzi.

Jeśli zanadto przywiązuję się do jakiejkolwiek historii, ryzykuję, że stracę kontakt z życiem, które płynie pod nią. Mogę kochać moich synów najbardziej wszystkich istot, ale założyć od początku, że oni do mnie nie przynależą. Są raczej darem, z którym mam zaszczyt i przyjemność obcować, niż powinnością świata wobec mnie.

Wieczorem mogę zapytać siebie: „Czy właśnie tak chciałam zapisać historię tego dnia?". Jeśli nie, trudno, nie zmienię już nic. Co mogę zrobić inaczej jutro?