Nie ma już żad­nych ro­bot­ni­ków. Są tylko Ser­bo­wie, Chor­waci, Bosz­niacy i resz­ta. Nie ma ro­bot­ni­ków, po­wta­rzam. Ro­bot­nicy uto­nęli w swo­ich na­cjach i po­zo­stali z płu­cami wy­peł­nio­nymi wodą na dnie.

Te­raz ich dzie­ci ucie­kają stąd na łeb, na szyję.

A co za chło­paki gi­nęły za ka­wa­łek wzgó­rza, za ja­kiś pie­przo­ny punkt wy­so­ko­ści, który te­raz jest nic nie­wart, nie ma tam ni­kogo i dla ni­kogo nic nie zna­czy!

Nie ma już żadnych robotników. Są tylko Serbowie, Chorwaci, Boszniacy i reszta. Nie ma robotników, powtarzam. Robotnicy utonęli w swoich nacjach i pozostali z płucami wypełnionymi wodą na dnie.

Pociąg pędził prosto w otchłań, a podróżni wciąż jeszcze spokojnie popijali herbatę w wagonie restauracyjnym, nie chcąc spojrzeć w okno. Aż do końca.

Bo Czerwony Wieżowiec w istocie składal się z dwóch trzynastopiętrowych budynków, które stykały się i tworzyły podwójny drapacz chmur. Ze swoimi 104 mieszkaniami to była"wertykalna wieś"- jak z uporem maniaka nazwał budynek Caka listonosz.

Wertykalna wieś”, gromochronny grobowiec, po ikarowsku wysoko sięgający, z windami niczym labirynt z zamkniętym w środku Minotaurem.

Tak, miałem szczęście - powiedział do zebranych - ja nie zginąłem za ojczyznę. Tylko ona nie miała takiego szczęścia - i zginęła za mnie!

Wojna nada­ła knaj­pom moc i zba­wi­ciel­ski wy­gląd, jakby to były świą­ty­nie. Ra­kija była pod­sta­wo­wym ane­ste­ty­kiem w prze­mia­nie ro­bot­ni­ków w bo­jow­ni­ków, na­cjo­na­li­stów, któ­rzy tak bru­tal­nie zo­staną wy­ko­rzy­stani, że w końcu za­mor­dują wła­sny kraj.

Z kar­tonu.

Ze zlo­do­wa­cia­łego śnie­gu.

Tu­taj ten, kto nie pije – już jest sam. Na­wet nie śpie­wa. Ni­czego też nie ża­łuje. Na­wet oczy ma ja­śniej­sze.