- Otóż to, Samantho. Książka musi być siekierą.
- Dla zamarzniętego morza wewnątrz nas.

Pizdoloty!!!

...,,prawdziwe trupy", jak nazywa książki. ,,Bo książki są martwe. Nie wiedziałaś, Śpioszku? Bo nie przychodzi tutaj prawie nikt poza tobą.

Z tobą (...) jest jak z literaturą. Nie mam pojęcia, dokąd mnie zawiedziesz. Ale wyczekuję tego z ekscytacją. Moje życie może się odmienić. I nie dokucza mi już samotność.

Nie wiemy, jak długo tak się przytulamy. Ponieważ o tej porze dnia dziękujemy sobie nawzajem za oddychanie. To czas powarsztatowych objęć. Które mają uleczyć każde kuku. Powstające, gdy na zajęciach dzielisz się swoją historią i duszą. Chociaż dzisiaj tego nie potrzebujemy. Dałyśmy genialny popis w Jaskini. Byłyśmy takimi jasnymi, lśniącymi światełkami. Byłyśmy takimi córkami Woolf, że trzeba było nas widzieć. Musiałyśmy nawet założyć nasze okulary przeciwsłoneczne, żeby chronić oczy przed blaskiem własnych gwiazd. Komplementowałyśmy się wzajemnie: „Króliczku, jesteś taka genialna, jesteś taka sławna w tym wyczekiwaniu, że prosimy o twój autograf". Troska natomiast miała do powiedzenia niemiłe rzeczy o naszych pracach.
Zarzuciła nam, że jesteśmy za ładne. Utrzymywała, że musimy być bardziej szorstkie, brutalniejsze. Spojrzała na krwawicę naszego serca w postaci czterech stron.

Pauza tak brzemienna, że doczekuje się rozwiązania, pochłania własne potomstwo, po czym kolejny raz pęcznieje nowym życiem.

Potraficie wywołać eksplozję króliczka połączoną mocą czterech par oczu?
„Pięciu, Króliczku. Twoich również".
A tak w ogóle to takie niesamowite, patrzeć, jak króliczek wybucha. Już nas to prawie wcale nie obrzydza. Teraz palimy papierosy, ignorując wnętrzności zaplątane we włosy, opieramy się o zakrwawione ramię Króliczka i czekamy na pukanie do drzwi. To takie niesamowite, kiedy rozlega się puk, puk. To takie niesamowite, kiedy chłopak z krwi i kości uśmiecha się do nas tam, gdzie dawniej był króliczek. „Cześć, Samantho - mówi. - Opowiedz mi wszystko".
„Pamiętaj, Króliczku, żaden chłopak. Hybryda. Albo Pieszczoszek. Albo Projekt. Wciąż ci to powtarzamy". Przez to czujemy się odrobinę jak Bóg.