Tak to w życiu bywa, że szczęście jednych podyktowane jest nieszczęściem drugich, a życie nie patrzy na to, jakie mamy plany, tylko samo pcha nas tam, gdzie chce. Tak, czasami możemy nim kierować, ale ono i tak da nam to, co chce. Raz jesteśmy zwycięzcami, a raz przegranymi.

Wiecie, co to jest miłość? Ja myślałam, że wiem, ale doświadczyłam jej i zrozumiałam dopiero wtedy, gdy wszystko straciłam.

Wiecie, co to jest radość? Ja dopiero się jej uczę. Uczę się tego uczucia i zaczynam wierzyć w to, że jednak można być szczęśliwym i cieszyć się z małych rzeczy. Z tego, że masz dom, rodziców i pracę. To takie drobnostki, z których składa się życie.

Czasami cienie idą z tobą krok w krok w blasku dnia, a ty nawet o tym nie wiesz. Jeśli wkładasz rękę w ogień, to musisz liczyć się z tym, że się poparzysz. Coś się zaczyna, a ty jesteś w samym centrum. Jeśli przyspieszysz i posuniesz się za daleko - spłoniesz. Jeśli przystopujesz za bardzo - stracisz władzę. Całą i być może swoje życie też.

Wiecie, co to jest nadzieja? Ta prawdziwa, która trzyma cię przy życiu i powoduje, że tylko dzięki niej wstajesz z łóżka i idziesz dalej? To coś tak wielkiego, że nie jesteście w stanie dostrzec jej krańców, coś, co przepełnia cię bezgranicznie i utrzymuje twoją duszę i ciało w przekonaniu, że stanie się cud i odmieni twoje życie. To wiara w dobro tak silne i wszechogarniające, że nawet największe przeszkody tego świata nie potrafią zgasić tlącego się w tobie światełka. Ono gaśnie dopiero na końcu, razem z twoim oddechem.