Podstawowym warunkiem kreatywności jest to, aby źródłem oceny dla jednostki było jej własne wnętrze. Wartość produktu dla jego kreatywnego twórcy nie zależy od pochwał lub krytyki innych ludzi, lecz od niego samego. Czy stworzyłem coś, co zadowala mnie samego? Czy wyraża to część mnie - moje uczucia, myśli, moje cierpienie lub ekstazę? Tylko tego rodzaju pytania mają znaczenie dla człowieka kreatywnego lub kogokolwiek, kto w danym momencie jest kreatywny.

Wierzę, że stało się jasne, dlaczego przymiotniki takie, jak "szczęśliwy", "zadowolony" czy "radosny", nie wydają mi się odpowiednie do opisu procesu, który nazwałem tutaj "dobrym życiem", chociaż osoba uczestnicząca w tym procesie we właściwym czasie doświadczała każdego z tych uczuć. Przymiotnikami bardziej odpowiednimi wydają się tutaj "wzbogacający", "ekscytujący", "przynoszący zadowolenie", "wyzywający", "znaczący". Proces "dobrego życia" nie jest - o czym jestem przekonany - życiem dla osób o słabym sercu. Obejmuje on napięcia i wzrastanie związane z coraz pełniejszym urzeczywistnieniem własnych możliwości. Wymaga on odwagi bycia. Oznacza rzucenie się w strumień życia. Głęboką ekscytującą cechą istot ludzkich jest to, że kiedy są wewnętrznie wolne, wybierają ów proces stawania się jako proces własnego "dobrego życia".

Doświadczenie jest dla mnie najwyższym autorytetem. Probierzem wartości jest moje własne doświadczenie. Żadne idee - cudze ani własne - nie mają takiego znaczenia, jak moje doświadczenie. To do niego muszę ciągle na nowo powracać, aby zbliżać się ku prawdzie w toczącym się we mnie procesie.

Ani Biblia, ani Prorocy, ani Freud, ani badania naukowe, ani objawienie Boga czy człowieka nie mogą stanąć wyżej niż moje doświadczenie.