Jego gabinet wyglądał dokładnie tak jak w pierwszym dniu pracy. Pokój sprawiał wrażenie posępnego i klaustrofobicznego. Gdyby Love był cynikiem, powiedziałby, ze przez te siedem lat nic wielkiego się tu nie wydarzyło.

W końcu wyrywam się z odrętwienia, odkładam instrument i chwytam Ingara za ręce. Próbuję oderwać je od jego twarzy, ale nagle to on zaczyna mnie ciągnąć. Robi to tak mocno, że się przewracamy na podłogę.

Stos książek na podłodze robił się coraz wyższy. Martinsson co jakiś czas unosił wzrok i oglądał program z udziałem Qvidinga. Pisarz siedział w fotelu i patrzył w kamerę. Dłońmi podpierał swoją rudowłosą głowę.