Isabel Delancey weszła do przegrzanego pokoju i poczuła, jak osiem par oczu przewiercają ją na wskroś. Zobaczyła w tych spojrzeniach, że wiedzą o jej wdowieństwie, że uważają jej ubranie za ekscentryczne i że potępiają jej spóźnienie. Była zdumiona, jak w ciągu ułamka sekundy człowiek może się poczuć osądzony.

Isabel nie wyrażała zniecierpliwienia cmokaniem, jak kobieta stojąca za nią, mimo że padał deszcz, a ona nie wzięła parasola. Życie pokazało jej niedawno, jak łatwo mogą człowieka przerosnąć zadania, które innym wydają się proste.

I jedyną rzeczą, którą wiem na pewno, której nauczyłam się przez ostatni rok, jest to, że człowiek powinien korzystać z każdej okazji do szczęścia.

Życie. Czasami bywa naprawdę koszmarnie, a kiedy myślisz, że tak już będzie zawsze, wszystko się zmienia.

Nie chciał pozwolić, by rozpacz zagłuszyła jego determinację. Wiedział z przeszłości, jak łatwo takie myśli mogą zawładnąć człowiekiem.

Teraz dochodziły go dźwięki wirującej pralki Jan. Pełny żołądek, miękka sofa i perspektywa czystych ubrań. [...] Tak niewiele trzeba było człowiekowi do szczęścia, gdyby się nad tym zastanowić.

Uważa pan, że dom jest w okropnym stanie, prawda? - Nie czekała na odpowiedź. - O Boże, tak, sama wiem, że to kompletna ruina. Tylko pewnie... pewnie kiedy człowiek żyje pośród tego na co dzień, przestaje to zauważać.