Zawsze to samo: w życiu liczyło się to, gdzie się urodziłeś i w jakiej rodzinie.

Jakież to niewłaściwe, jakie śmieszne: sądzić, że nie może być z kimś z innego środowiska, że inni są od ciebie lepsi, bo mają pieniądze.

W swoich myslach Laura wciąż miała dwadzieścia pięć lat. Często przyglądała się innym kobietom, zadziwiona tym, zę wkraczają w wiek średni, i dopiero po chwili odcierało do niej, że należy do tego samego pokolenia. Bawiło ją, że ugrzęzła w swoistej amnezji wiekowej; jeszcze bardzeiej bawiło ją każde spojrzenie w lustro, potwierdzające, że choć wygląda dobrze jak na swój wiek, z całą pewnością nie ma dwudziestu pięciu lat.

Laura nie pamietała momentu podjęcia decyzji. Właśnie to wzbudzało w niej grozę. Po nocach nękaly ją koszmary. Nieustannie myslała o tym, jak dotarła do tego mrocznego miejsca. I kim jest.
Nigdy nie zapomni. Może kiedyś nauczy się z tym żyć.

Od powrotu z urlopu miała problem z wejściem w tryb pracy, z ponownym przyjęciem osobowości, którą dla siebie sfabrykowała. Z trudem znosiła pracę, stanowiącą środek do celu. to ciągłe wrażenie, żę siedzi jak na szpilakch, było niebezpieczne, musiała wziąć się w garść. Nie mogła sobie pozwolić na błąd teraz, gdy chyba znalazła człowieka, który mógł na zawsze wyrwać ją z tego monotonnego życia.