- Chciałbym, żeby wreszcie wydarzyło się w twoim życiu coś, co sprawi, że przestaniesz być taka cholernie smutna.
- Rzecz w tym, że nie ma ludzi szczęśliwych i smutnych, Harry. Przeżywamy po prostu smutne i szczęśliwe momenty, ale one nas nie definiują.

Bo ja byłam twoim pięknym bólem, a ty moim okrutnym szczęściem.

- Nigdy nie wierzyłem w miłość od pierwszego wejrzenia. Mimo że czytałem książki o wielkich miłościach uderzających w dwoje ludzi jak grom z jasnego nieba, to żyłem w przekonaniu, że aby kogoś pokochać, trzeba znać go bardzo długo. Moje podejście zmieniło się, gdy pierwszy raz cię zobaczyłem. Wymieniliśmy ze sobą kilka słów i wypaliliśmy paczkę fajek, ale już wtedy wiedziałem, że jeśli mi uciekniesz, spędzę resztę życia na odnalezieniu cię.

— Za piękne było, żeby trwać.

— Masz w tym wprawę.
— Byłam na kursie — odpowiedziała, unosząc lekko kącik ust.
— Tak. Na jakim?
— Jak opatrzyć idiotę, który bezustannie pakuje się w kłopoty.