Dopiero teraz zrozumiałam, jak niebezpieczny był nasz tryb życia - kiedy domem jest osoba, a nie miejsce, gdy jej zabraknie, nie masz dokąd wrócić. Dom przepada na zawsze.

Może zawsze widziałeś mnie w cieniu mojej siostry, dlatego, że tam chciałeś mnie widzieć.

(...) bez łez żałoba nie prowadzi do oczyszczenia.

Byłyśmy jak ścięte drzewa. Moje korzenie sięgały głębiej, niż ktokolwiek mógł sięgnąć. Nie mogli mnie ich pozbawić.

Już nigdy nie zrobię nic, czego nie będę chciała, nigdy więcej.

To, że coś wydaje się niegroźne, nie znaczy, że nie zmiażdży ci gardła.

Historie, które o nas zasłyszeli, sprawiały, że obawiali się nas. Mieliśmy brązową skórę, dlatego że w każdym z nas siedział
diabel. Umiejętność przewidywania pogody wyssaliśmy z mlekiem leśnych rusałek. A wędrowaliśmy, ponieważ
trudniliśmy się złodziejstwem, i ruszaliśmy w drogę, zanim ktokolwiek mógłby nas złapać. Oczywiście, nic z tego nie było prawdą, ale ludzie zawsze wolą swoje wyjaśnienia niż rzeczywistość.

Drzewa ścięto tuż przy ziemi, ale korzenie były zbyt rozrośnięte żeby je wyrwać, więc pomalowano je smołą. Jednak pod powierzchnią korzenie wciąż się rozwijały, uczepione ziemi, która zawsze należała do nich i będzie należeć, jeszcze długo po tym, gdy ludzie, którzy je ścieli, spoczną w ziemi.