Dziś już znam prawdę: wystarczy niewielu zagorzałych, aby pokonać wielu obojętnych. Z tej drogi nie ma odwrotu.

Żyjemy w przeświadczeniu o niemożliwości zbrodni masowych w naszych czasach, ale cała przeszłość też kiedyś była „naszymi czasami”. Zawsze jacyś ludzie musieli żyć w teraźniejszości, w której to się działo. Wszystkie wojny toczyły się w „naszych czasach”. Każda przeszłość była kiedyś teraźniejsza.

Wszyscy jesteśmy niepoliczalną liczbą statycznych momentów, tych, co przeminęły, i tych, co nadejdą.

Nasza pamięć to nasza przyszłość.

Strach jest po to, żeby cię chronił.

Nie wolno się lękać, kiedy zło nadchodzi, bo wtedy ono zwycięży. Zło żywi się strachem.

Bo przecież liczy się to, co ma przyjść, a nie to co było. Nie da się zmienić tego, co minęło.

(...) korzenie to wymysł, nikt nie ma żadnych korzeni, każdy rodzi się i umiera jako jednostka przypadkiem rzucona w to czy inne miejsce. Korzenie to złudne przekonanie, że stanowimy większy byt niż ten, którym jesteśmy.

Pamięć jest odwrotnością nadziei, z tą różnicą, że już wszystko wiemy. Być może nie potrafilibyśmy żyć, wiedząc wszystko o tym, co nadchodzi, więc nadzieja daje nam pozór sprawczości, że coś możemy, podczas gdy nie możemy niczego. Spoglądanie za siebie jest nieludzko okrutne, to takie okrucieństwo, jakie zadajemy sobie sami, we własnych głowach, zadajemy sobie torturę wspomnień.

Jak żyjesz, to chcesz mieć poczucie bycia częścią czegoś większego, niż sama jesteś.

Ta wojna to... czemu nie możemy wszyscy normalnie żyć i cieszyć się tym, że mamy to życie, tylko musimy się zabijać, wojować, po co to?

Więc cóż, wszystko się powtarza. Nic nowego pod słońcem. I krew, jak się leje, niczym się nie wyróżnia, tak samo wsiąka w piach, nienawiść też ta sama i ten sam strach, i zbrodnia.

Może takie jest prawo świata, że jeśli coś się raz wydarzyło, to wydarzy się ponownie. Może jest w tym ta okrutna konieczność powtarzania się, kolistego ruchu zdarzeń.