Ale to przecież normalne. Wcześniej tworzysz w głowie jakiś obraz, a później się okazuje, że rzeczywistość nie jest taka, jak ją sobie wyobrażałaś.

Śmierć nie ma szacunku dla tych, których zabrała.

Freya miała wrażenie, że każdy fragment tej sprawy jest jak stara blizna na ciele kraju — ukryty, ale wciąż pulsujący. Niektóre historie nigdy nie chcą odejść, a traumy, które próbujemy zakopać, mają zwyczaj wracać nocą — jeszcze silniejsze niż za dnia.

Kiedy policjanci stali pod wyboistym niebem Gálgahraun, ciężkie powietrze zdawało się ściskać im gardła. Zwłoki wisiały nieruchomo — nie jak znak popełnionej zbrodni, ale jak ostatni okrzyk rozpaczy miejsca, gdzie ludzie niegdyś kończyli życie na własnych warunkach.

Chłopiec patrzył na dorosłych z niedowierzaniem, jakby słowa były dla niego ciężarem nie do uniesienia. Jego milczenie mówiło więcej niż wszelkie wyjaśnienia — było echem tego, czego nikt nie chciał przyjąć do wiadomości.

Huldar czuł, że prowadzenie sprawy ciąży mu niczym kamień w kieszeni. Każde nowe odkrycie rodziło pytanie: czy człowiek rodzi się z naturą zła, czy to świat go tak kształtuje?