Koniec końców to przecież jedyne, za czym tęsknimy. Ciepło człowieka u naszego boku.

W ramionach tego kogo kochasz, jesteś bardziej samotny niż gdybyś siedział na księżycu. (…) Nigdy nie można być bardziej samotnym niż wtedy, gdy kocha się tego kto zasnął jako pierwszy.

Ludzka dusza to rzecz mająca znaczenie tylko dla tego, kto sam duszę posiada.

Wróciła do opowieści, wydobywając ją na powrót z głębi świata własnych myśli. (71).

(...) najciekawsze w historii jest to, co może nam ona powiedzieć o naszych własnych czasach...

(...) dwoje ludzi nigdy nie może być jednością – a już na pewno nie pod przymusem.

... szczęście to po prostu wolność od cierpienia, co sprawia ból. Wolność od tęsknoty i wolność od cierpienia, tym właśnie jest szczęście. I wolność od lęku (81).

Mówi się często, że czas szybko płynie i brakuje go, gdy człowiek jest szczęśliwy. (89).

(...) mówi się, że ludzki charakter to ludzki los. Ale można by do tego dodać: charakterem jest środowisko.

Powiedział mi: Nic nie rośnie w blasku księżyca.(…) za bardzo się boimy, że palący promień słońca padnie prosto na nas. Tęsknimy za słońcem, ale najbezpieczniej czujemy się w księżycowym blasku.

Słyszałeś kiedyś, że ostatnim, do kogo lgnie człowiek, jest jego kat? Czego od niego chcemy? Cóż, ja nie wiem. Może trochę człowieczeństwa, trochę współ-człowieczeństwa.

Moje więzienie nie ma drzwi.

A on stał w tym deszczu na przystani i do dzisiaj nie wiem, czy byli tam inni ludzie na brzegu i na promie, bo ja widziałam tylko jego oczy migoczące w deszczu. Byliśmy tam tylko we dwoje, ale chyba promem przypłynęli też inni, bo trwało to całą wieczność. Zanim zeszłam na ląd i cały czas patrzyłam w jego oczy. Przez całą wieczność tęsknoty i niecierpliwość widziałam jego oczy i jego znoszony płaszcz, to na mnie czekał.

Dlatego później myślałam sobie, że szczęście to po prostu wolność od wszystkiego co sprawia ból. Wolność od tęsknoty i wolność od cierpienia. Tym właśnie jest szczęści i wolność od leku.