Jesteś świeczką, której nie da się zdmuchnąć, a teraz widzą cię najmroczniejsze części tego świata. A one nie tolerują światła.

Mogę zaczekać dwa lata (...) Mogę na niego zaczekać dwa lata, a nawet dłużej jeśli byłoby to konieczne. Gdyby miał mnie w końcu pokochać, skłonna bym była czekać całe życie.

Słowa stanowiły niewielką pociechę. Były niczym cienki podziurawiony koc, który miałby ją ochronić przed zimową zamiecią. Bez względu na to, jak ciasno się nim owijała, dziury pozostawały dziurami.