(...) Z czasem pogodził się z tym, z czym wszyscy musimy się pogodzić. Ludzie odchodzą, ponieważ mają więcej powodów, żeby odejść niż zostać.

(...) jedyne, co zabieramy ze sobą, gdy umieramy, to ludzie, których życia dotknęliśmy. Wszystko inne to pozory.

Historia dowodzi, że potrzebujemy etykietek, by określić nasze miejsce w świecie. Od setek lat ludzie poniżają innych, by poczuć się lepsi od nich. Kolor skóry, płeć, klasa, religia, fizyczna ułomność, orientacja seksualna i pochodzenie to tylko kilka sposobów na to, żeby dzielić. Na każdą osobę, która uważa się za lepszą, przypada inna, która musi być gorsza. Ale jak to świadczy o nas, ludziach, kiedy umniejszamy wartość innych, żeby spełnić własne zachcianki? Czy robimy to we własnym interesie, aby osiągnąć zamierzony cel, czy też tylko utrwalamy model zachowania, które nam pasuje?
Co by było, gdybyśmy wszyscy uznali, że jesteśmy sobie równi i gdybyśmy poczuli dumę, że tak jest? (...) Może moglibyśmy choć na jeden dzień zapomnieć o różnicach i zjednoczyć się we wspólnocie naszych podobieństw? Choć na jeden dzień moglibyśmy dostrzec, że pomimo odmienności, wszyscy mamy zbliżone nadzieje, marzenia, lęki, mocne strony i słabości. Na jeden dzień moglibyśmy stanąć razem, nie osobno i traktować innych tak, jak chcemy być traktowani.

Nasze odmienności dają nam cel w życiu, ten dobry i ten zły. Niektórzy znajdują w tych różnicach szansę, by zostać tym, kim nie są; inni wykorzystują je, by umniejszyć wartość tych, którzy się boją.

Może życie to szereg decyzji, które narzuca nam przeznaczenie. Może to akceptacja, że to, co wydaje nam się niemożliwe, otwiera inne drzwi. I może oznacza to, że w najtrudniejszych chwilach życia trzeba być najsilniejszym.