Każdy dzień jest zwyczajny (...). Do czasu.

Jakże przewrotna musi być wiara piętnująca wszelkie uciechy mianem grzechu.

Chrystus choć przykuty do krzyża w jednej ręce dzierży bat a w drugiej uzdę.

Zdaje się, że ów złowieszczy Pan nie trudni się niczym innym prócz ustalania surowych prawideł niewolących ludzi i przymuszających ich do ślepego posłuszeństwa.

Całą tą wyzutą z radości życia brać sług kościelnych, których jedynym pragnieniem było piętnowanie bliźnich.

Nie będziesz zabijał nakazują swym owieczkom duszpasterze,
co nie przeszkadza im nawoływać wojowników do zabijania pogan. Nie będziesz kradł głoszą miodouści klerycy, a potem podrabiają królewskie nadania by zawłaszczyć ziemie bliźnich.
Nie będziesz cudzołożył mówią wreszcie, a chędożą połowice swych wiernych z zapamiętaniem godnym otumanionych królików w rui.

Nie trzeba obnosić się z nękającą nas boleścią.