- Legendarna Arboria. Kraj po Drugiej Stronie Świata, gdzie rezerwa jest cnotą, prawdziwy mężczyzna musi umieć zadbać o siebie sam, a gwałtowne pasje nie usprawiedliwiają czynów - cedził powoli słowa. - Kraj, gdzie pracę przedkłada się nad przyjemność. Wielcy zaś nie noszą złota, jedynie odzież równie skromną jak użyteczną. Arboria. Zimna, nudna i zabójcza jak stal. Żelazna pięść w rękawiczce z gronostajowej skórki.

Staliśmy we czwórkę przed bazyliką – młodociany smok, fałszywa czarodziejka, mag inwalida i kapitan najemników – i zastanawiałem się, czy mamy najmniejsze szanse w spotkaniu z wiekowym, paranoicznym Magiem Pustki w ciele tysiącletniego smoka po odnowie Źródła.

Podejrzewałem – nie, byłem całkiem pewien – że w zapisywanej właśnie kronice trzy rachityczne sadzonki osiągnęły co najmniej mój wzrost i niewątpliwie już kwitły. Zapewne skryba zastanawiał się nad odpowiednio pompatycznym imieniem dla nich. Jeśli zwiędną w tym upale, ktoś cichaczem posadzi nowe i będzie udawał, że nic się nie stało.