(…) Chrystus nie jest tylko jednym ze środków życia duchowego, On jest całym naszym życiem duchowym.

(…) brak pogłębienia pierwszych zasad pociągnie za sobą brak gruntowności w dalszych rozwinięciach, choćby się wydały błyszczącymi, jak również brak pewności w ostatecznych wynikach, a zastosowania praktyczne okażą się ryzykowne.

Wolność jest konieczna do zasługi, gdyż tylko czyn wolny i odpowiedzialny zasługuje na pochwałę i nagrodę. Gdzie nie ma wolności, tam nie ma zasługi (…).

(…) prześladować dusze, które wyznają Jezusa Chrystusa, to prześladować samego Chrystusa.

(…) prześladować dusze, które wyznają Jezusa Chrystusa, to prześladować samego Chrystusa.

Prawie we wszystkich tekstach, w których św. Paweł wykłada odwieczne myśli Boga o naszym nadprzyrodzonym przybraniu, wszędzie gdzie mówi o łasce, o Kościele, mówi również o Duchu Bożym, o Duchu Chrystusa, o Duchu Jezusa: „Posłał Bóg Ducha Syna swego do serc waszych, wołającego: Abba, Ojcze”(Gal 4,6). „Nie wiecie, że świątynią Boga jesteście, i Duch Boży mieszka w was?” (1 Kor 3,16) „Czy nie wiecie, że członki wasze są świątynią Ducha Świętego, który w was jest?” (por. 1 Kor 6,19) Na Chrystusie „jako na kamieniu węgielnym, wznosi się wszelkie dobrze spojone budowanie i staje się świątynią w Panu. Na Nim też i wy staliście się budową przez Ducha Świętego na mieszkanie Bogu. A jak tworzycie jedno ciało w Chrystusie, tak też jesteście ożywieni jednym Duchem. Jedno ciało i jeden Duch” (por. Ef 2,21, 22; 4,4) Obecność w nas tego Ducha jest tak konieczna, że św. Paweł powieada: „Jeśli zaś, kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie należy do niego” (Rz 8,9).

(…) nikt nie przychodzi do Chrystusa, jak tylko przez Kościół. Nie należymy do Chrystusa, jeśli nie należy rzeczywiście, lub pragnieniem do Kościoła. Nie żyjemy życiem Chrystusa, jak tylko w łączności z Kościołem.