Jam się nie­raz zga­dy­wać pra­gnął a gdy zga­dłem,
Żem zło wi­nien uczy­nić — jam do­brze uczy­nił —
Prze­to pra­wym po­stęp­kiem w prze­wi­nę po­pa­dłem...
Nie­raz zła za­nie­chaw­szy, jam Panu za­wi­nił.

Bo zna­czo­na jest dro­ga tak róży, jak cier­ni,
Bez mej woli prze­zem­nie Chry­stus czy­ni w tłu­mie.
Byli grzesz­ni, co winą Panu byli wier­ni...
Szczę­sny, kto się zga­dy­wać nie chce i nie umie!...

Nie wszyst­ko po­tę­pio­ne, nad czem mrok się sro­ży
I nie każ­dy prze­klę­ty, czy­ja dłoń ska­la­na...
Był czło­wiek, co nie mo­dlił się, jed­nak był boży,
Bo nie­zba­da­ne dro­gi są i mą­drość Pana.

Treść ziar­na łu­ską złu­dy skry­ta jest przed zgra­ją...
Nie wszyst­ko jest snem, o czem duch nocą ma­ja­czy...
Znam mro­ki, w któ­rych świa­tła prze­dziw­ne się tają...
Nie tłu­macz­cie, bo tyl­ko sny czło­wiek tłu­ma­czy...

Moc zbudziła w nim butę i dumy gniew wraży,
Iż nie ścierpiał nad sobą dłoni bóstw ciemięskiej,
Wchodzi w świątynię w sile swej potęgi męskiej,
By tych, co nad nim władną, postrącać z ołtarzy.

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurem, na piersi zwieszonem szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
...

A szczyt twórczości to tworzenie siebie.

Bo potrzeba kolosu na me dzieło dumne,
Bo sen mój chodzi w świetnej, królewskiej purpurze!

I niech wiersz, co ze strun się toczy będzie, przybrawszy rytm i dźwięki, tak jasny jak spojrzenie w oczy i prosty jak podanie ręki.

[...] Bowiem to, czego się nie widzi, istnieje przecie przede wszystkiem. [...] Rzeczywistością jest jedynie to, co po wszystkim pozostaje.

Gdzie prawdą wszystko, jak u nas, tam prawdą
Nie jest nic.

Bogi zmarły... Powraca ku drzwiom świętokradca / I lęk go zdjął, że kiedy otworzy wierzeje, / Ujrzy świat przerażony... bo tam skonał Władca! /
Przestwór w rozpacznym szale zgrozy skamienieje!... / Rozchyla drzwi... otwiera oczy trwogą mętne... / Patrzy: Wszystko, jak było... zimne... obojętne...