- Chciałabym mieć kiedyś inne serduszko - mówiła dalej uśmiechając się do swej lali. - Może ktoś mi kiedyś takie kupi. Nie potrzebuję więcej lalek.
- Chyba nie można kupić serca. - Zawahałem się. [...] Jak chcesz, to podzielę się z tobą swoim sercem - zaproponowałem tak jakoś bez namysłu, bo zrobiło mi się jej bardzo żal i chciałem ją podnieść na duchu.
- Tak po prostu? - wytrzeszczyła na mnie oczy, patrząc jak na wariata.
- Czemu nie? Tata ciągle mi powtarza, że mam wielkie serce więc chyba wystarczy dla nas dwojga. Trochę dla ciebie, trochę dla mnie.

Jak marni jesteśmy wobec świata! Każdego z nas czeka śmierć, każdy z nas odejdzie i zostawi po sobie pusty pokój, kilka sztuk ubrań, uśmiech na czarno-białym zdjęciu.

Być twoim przyjacielem, to zaszczyt, to więź na całe życie.

Gdzieś za małymi plecami mury kruszą się i upadają, dorośli przejmują się swoimi sprawami, ludzie rodzą się i umierają. I tylko czas płynie tak samo, choć dla każdego inaczej.

Ależ tu pięknie! – zachwyciła się Amelia, kiedy w końcu dotarli na skraj klifu. – Że też nigdy wcześniej nie pojechaliśmy nad morze! W życiu trzeba podróżować, poznawać nowe miejsca, pochłaniać świat! Czyż nie jest on piękny?!

Wiele razy zastanawiałam się, co powinnam jej powiedzieć, jeśli kiedyś ogarnie ją strach – odezwała się cicho i odwróciwszy twarz w stronę Rzeskiego, uśmiechnęła się lekko. – Teraz już wiem. Nie muszę nic mówić. Wystarczy, że będę.

-Jak ona może być tak radosna? Jak ona to robi, że potraf i cieszyć się każdą chwilą? Przecież wie, co ją czeka, wie, że nie ma dla niej nadziei…

– I może to czyni ją mądrzejszą od nas? – zauważył rozsądnie Stanisław. – Może w tym właśnie tkwi prawda o szczęściu. Szczęścia nie ma w przeszłości, do której nie możemy wrócić, nie może nam go podarować też niepewna przyszłość.
Szczęście jest tylko tu i teraz.

Nie oponowała. Potrzebowała bliskości drugiego człowieka. W życiu nie ma chyba nic gorszego niż samotna rozpacz.

Jej wola była jak rzeka zrywająca wszelkie tamy. Znałem ją zbyt dobrze, by tego nie zrozumieć.

Narodziłem się w mieście stworzonym przez znój tysięcy zwykłych ludzi, zbudowanym od podstaw w ciągu tych niespełna dwudziestu lat pokoju, jakie dane nam było przeżyć między dwiema wielkimi wojnami.

To, co czyni człowieka wielkim, jest w sercu, w jego duszy. Istnieje wielu malarzy, którzy są w stanie odtworzyć choćby najtrudniejsze detale rzeczywistości, jednak kiedy próbują namalować coś własnego… cóż, okazuje się, że są zaledwie przeciętni, a świat niczego bardziej nie znosi od miernot.

Nic dwa razy się nie zdarza, żadne z uczuć nie powróci, żadna chwila się nie powtórzy.