- Lubię, kiedy pada... - powiedział w końcu. - To pogoda, która nam, chorym, odpowiada najbardziej. Deszcz, zasnute niebo, zimno... Wtedy wiesz, że cały świat ogranicza się do takiego samego pokoju o czterech ścianach... do takiego samego smutku.

- Są takie chwile, kiedy jest cię "mniej niż samego siebie" i mniej niż czegokolwiek. Mniej niż przedmiotu, na który patrzysz, mniej niż krzesła, niż stołu i niż kawałka drewna. Jesteś pod spodem wszystkich rzeczy, w podziemiach rzeczywistości, pod swoim własnym życiem i pod tym, co się dzieje wokół...Jesteś formą bardziej efemeryczną i bardziej wątłą niż najbardziej elementarna materia nieożywiona.

Kto raz został wyrwany z życia i miał wystarczająco dużo czasu i spokoju, aby zadać sobie to jedno zasadnicze pytanie o jego sens - to jedno jedyne pytanie - pozostanie zatruty już na zawsze... Oczywiście świat będzie istniał dalej, ale ktoś starł już gąbką z rzeczy ich znaczenie...

Coś, na co czeka się zbyt niecierpliwie, nigdy się nie spełnia.