- O śmierci myślisz tylko wtedy, gdy umierasz. (...), a to błąd, wielki błąd. Ponieważ to śmierć jest tym, co najprawdopodobniej przytrafi się człowiekowi zamiast wszystkich wymarzonych rzeczy. Właściwie to jedyne, co przytrafi się mu na pewno. Dlatego, Aleksy, nigdy nie postępuj niewłaściwie, tak jakbyś miał jeszcze mnóstwo czasu, żeby naprostować sprawy, bo nie będziesz go miał. Czas, który nadejdzie, przeznaczysz tylko na to, żeby dalej postępować niewłaściwie i żeby umrzeć jeszcze szybciej - powiedziała mama tamtego wieczoru.

Gdyby śmierć brała pod uwagę opinie innych ludzi, umarłoby znacznie więcej właściwych osób.

Lato, gdy mama miała zielone oczy, nigdy się nie skończyło.

Tata powtarzał zawsze, że jeśli grzęźniesz w bagnie, musisz pociągnąć ze sobą jak najwięcej ludzi, bo wtedy łatwiej się z niego wygrzebiesz.

Bo ludzie są chorzy i zgnili i o tym wiedzą, ale udają zdrowych i dobrych - ze strachu, ale też dlatego, że jest łatwiej.

Oczy mamy były pozostałościami mamy pięknej
Oczy mamy płakały do wewnątrz
Oczy mamy były życzeniem ślepej spełnionym przez słońce
Oczy mamy były polami ułamanych łodyg
Oczy mamy były nieopowiedzianymi mi historiami.

Chorzy psychicznie, gdy mają dużo pieniędzy, nazywani są ekscentrykami, a Jim był też sympatyczny. Nie zdziwiłbym się, gdyby odnalazł się kiedyś w polityce.

Z braku dźwięków moje usta stopniowo wypełniły się strachem - gorzkim i porowatym niczym grzyb - który zaczął rosnąć i atakować mnie swoimi fioletowymi korzeniami.

Chorzy psychicznie, gdy mają dużo pieniędzy nazywani są ekscentrykami [...].

Nigdy jej takiej nie widziałem, z tego prostego powodu, że nigdy taka nie była. Mama patrzyła na mnie z miłością. To spojrzenie, na które czekałem, o które żebrałem przez całe dzieciństwo i za które oddałbym wszystkie uciułane oszczędności, dostawałem teraz za darmo. Mama podawała mi je wreszcie na tacy, uśmiechnięta i dobra - przypominała hostessę z dużego sklepu, oferującą naiwniakom produkty po terminie ważności. Chciałem ją zepchnąć nogą z krzesła, tak jak ona odpychała mnie przez tamte siedem miesięcy. Chciałem pięściami wbić jej z powrotem miłość do oczu i powiedzieć, by ją sobie zachowała, może na inny świat, tam, gdzie - jeśli będzie miała szczęście - uda jej się kogoś zwieść tym, że potrafi kochać. Chciałem w tamtej sekundzie wyciągnąć z niej rozżarzonymi obcęgami wszystkie nieopowiedziane historie, wszystkie niezaśpiewane kołysanki, wszystkie zmierzwienia włosów, które mi się należały, a których mi odmawiała jak skąpiradło.

Ale i żyć dalej nie miała jak i po co, bo zmęczyła się niemiłością.

Milczeliśmy oboje, prawie krzycząc, a nasza cisza była cięższa niż jakikolwiek hałas. Miałem świadomość, że cokolwiek wydarzy się później tamtego dnia i tamtego lata, zostanie z nami już na zawsze.

Gdyby istniały targi staroci z ludźmi, mama z tatą wymieniliby mnie na konewkę albo po prostu porzucili pod straganem i uciekli.

Chciałem jednak, że mama choć trochę pamiętała równiez o mnie - swoim drugim dziecku, wypchniętym na świat przez tę samą nieświadomą macicę.

Był to pierwszy raz w życiu, gdy dałem mamie pierwszeństwo przed innymi.

Niedostępność śmierci wtedy, gdy tak mocno jej potrzebowałem, była największą niesprawiedliwością, jaka mi się kiedykolwiek przydarzyła - a przydarzyło mi się ich wiele.

Żart dość głupi, ale nie było mnie stać na inny. Z trudem przychodziło mi żartować z kimś, z kim przez ostatnie osiem lat niemal w ogóle nie rozmawiałem. Z kimś, kto odpychał mnie nogą jak psa, gdy byłem gotów być psem tylko po to, by mnie pogłaskano.

Zrobiło mi się jej żal nie dlatego, że była umierająca i o tym wiedziała; nie dlatego, że już całkiem wychudła i ważyła teraz tyle, ile wypijane przeze mnie w ciągu tygodnia piwo; nie dlatego, że uciekła umrzeć z dala od domu, obok syna, który nie dalej jak miesiąc wcześniej z radością zabiłby ją gołymi rękami. Było mi jej żal, ponieważ nawet w taki dzień jak ten - kiedy udało się jej zrobić makaron oraz opowiedzieć o swoich najlepszych latach (....) - musiała kłamać.

Oczy mamy płakały do wewnątrz.

Wiem jednak, że nie mogę, nie jestem w stanie żyć dalej bez niej. Że jeśli spróbowałbym zapomnieć litery, które składają się na jej imię, wymazać z pamięci jej zapach i kolor, moje życie upodobniłoby się do ubrania zjadanego przez mole.

Pod wie­czór wró­ci­li­śmy do domu: ują­łem drob­ną dłoń mamy i od­pro­wa­dza­ni przez deszcz, szli­śmy tak, trzy­ma­jąc się za ręce, jak­by­śmy wciąż byli po­łą­cze­ni pę­po­wi­ną.

A ja mam się nie bać.

Był to ostatni raz, kiedy jeszcze mógłbym kochać mamę, gdyby mi na to pozwoliła.

Chciałem umrzeć zwyczajnie, wygodnie, szybko. Chciałem mieć śmierć w swojej władzy, by w każdej chwili móc ją przywołać - bez wysiłków i bez kosztów. Wszystko to byłoby możliwe, gdyby śmierć wymyślił ktoś o większym rozeznaniu, ktoś, kto nie chroniłby jej aż tak bardzo, tylko ograniczył ją do prostej funkcji. Wystarczyłoby trzecie oko, trzecia skroń, serce po prawej, które w razie potrzeby arbitralnie odłączałoby bezużyteczne ciała.

Po raz pierwszy odczuwałem zdziwienie, litość, zachwyt - stany, do których, jak sądziłem, nie jestem zdolny i które nigdy na nic mi się nie przydały. Było tak, jakby moje oczy - te prawdziwe, surowe i nagie, z siatkówkami na wierzchu - nareszcie się uwolniły, by odtąd widzieć przez skórę i kości, dostrzegać formy i kolory w ich nieprawdopodobnej jaskrawości, spoglądać na niebo i w głąb ziemi. Wydawało mi się dziwne, że moja pięść przestała się zaciskać. Wydało mi się dziwne, że nie pragnąłem śmierci mamy.

Gdyby śmierć brała pod uwagę opinię innych ludzi, umarłoby znacznie więcej właściwych osób.

Oczy mamy były życzeniem ślepej spełnionym przez słońce.

Byłem niczym, a moje życie stanowiło tylko nagromadzenie niczego. Moje życie, marzenia - ta sama nicość. Za sobą, zamiast śladów, zostawiałem jedynie płytkie wgłębienia wypełnione pustką, i nikt nawet nie mógł zauważyć tych moich śladów, bo nie można zauważyć czegoś, czego nie ma.

A ona chciała lata. Ostatniego lata, które przeżyłaby niczym wściekły rak. Lata, w którym do samej śmierci naprawdę by żyła.

Widok Moiry, który nosiłem przed oczami jak hologram, powoli tracił kontur, aż w końcu zredukował się do jej czarnych i szeleszczących włosów. Pozbawiony pozostałych rysów nie potrafił już utrzymać mnie w stanie zakochania. Złożyłem jej obraz jak chusteczkę i wepchnąłem do szuflady, żeby tkwił obok innych pięknych, lecz bezużytecznych rzeczy z tamtego lata.

Złapałem ważkę i tkwiłem przy niej cały dzień.
Policzyłem ziarna na kolbie kukurydzy.
Napiłem się deszczówki.
Pomogłem urodzić się motylowi.