Dni nie chcą się zapisywać w dziennikach.

Scena zawsze pusta.
Skąd wiadomo, że to scena?
Wiadomo znikąd,
bo widzów też nie ma.

To jest teatr
od początku do końca świata -
bez świata.

Nie mogę zapomnieć jego oczu.
Ani zapamiętać.
Patrzą poza pamiętaniem i niepamięcią
na moje istnienie. Teraz
nie mogę pamiętać i zapomnieć, że istnieję.

Powietrze zamglone milionami źrenic (Piosenki mojego mistrza).

nie znam języków/nie wiem nawet czym jest mowa/dlatego tłumaczę/sobie wszystko (***).

jestem (...) na ciało obrażony...

Szczęśliwy dzień -
napisałem się.

Nieszczęśliwy dzień,
bo go napisałem.

Kloszard wyrzuca z ust/bluzgi na przechodniów,/a z ręki okruszki dla gołębi.

Nie było, nie ma, nie będzie
różnicy
między było, jest, będzie.