Wystarczy zaczerpnąć powietrza, żeby popłynął czas.

- [...] Nie będziemy chyba robić z tego historii.
- Dlaczego nie? Nie miałbym nic przeciwko temu, żeby ją przeczytać.

Wydaje mi się, że szukanie tematu rozmowy to dobry temat rozmowy.

Kobiety o imieniu Nathalie często maja wyraźną skłonność do nostalgii".

Do najważniejszych spotkań dochodzi na obrzeżach naszych chęci. Wiedząc o tym, powinniśmy zawsze robić nie to, co sobie zaplanowaliśmy.

Żyjemy w czasach dyktatury szczęścia innych. Albo przynajmniej pozornego szczęścia...

Nie ma nic gorszego, niż siedzieć obok kobiety, na którą chciałoby się przez cały czas patrzeć.

Im bardziej się od niego oddalała, tym mocniej starał się do niej zbliżyć. Męczył ją tym jednak; potrzebowała samotności. Już go nie kochała. Spierali się o drobnostki, które sama prowokowała. Potrzebowała znaleźć formę dla swojej niemiłości.

Okoliczności nie miały w sobie nic niezwykłego, a często właśnie to jest najlepszym sposobem, aby coś niezwykłego nas spotkało.

(...)spotkanie z Alice było jak ozdrowienie. Ozdrowienie po okresie bez niej. Nic nie będzie już takie samo.

Czy nie powinienem był wymyślać szczegółów z własnego życia, tworzyć iluzji dla innych, jakbym chciał się bronić przed zbaczaniem z toru, przed brutalnym i absurdalnym życiem? Czy nie powinienem był się zmienić, zabarykadować w marzeniach, przekształcić w jednego z tych wyśnionych w dzieciństwie bohaterów? Gdybym miał najmniejszą szansę, żeby zmienić przeszłość, jaką drogę bym wybrał? Z pewnością drogę złudzeń.

Co dziwne: starając się znaleźć słowa, które by ją uspokoiły, sam się uspokoiłem. Może to sposób na ukojenie naszych lęków: zawsze mieć koło siebie kogoś, kto jest delikatniejszy.

To dziwne, że coś można najpierw uwielbiać, a potem nienawidzić.

Będziemy nieszczęśliwi osobno, a może będziemy odczuwać smutek w tych samych momentach, jakbyśmy byli zjednoczeni w tym, co przeżywaliśmy z dala od siebie.

Wiecznie te podstawowe pytania: Czy można mieć wszystko? Czy nie płaci się zawsze za to, co się zdobywa?

Le Larousse s’arrête là où le coeur commence.

A więc to jest szczęście, stan całkowitego zadowolenia. Stan krągły, bez najmniejszej szczeliny. Czy człowiek ma prawo być szczęśliwy bez całkowitego zadowolenia? (...)istnieje tyle słów, których nie wolno definiować. Szczęścia nie zamyka się w czymś, przeżywa się je w nieograniczonej przestrzeni.

Może zostaniemy przyjaciółmi? Obrzeża nieszczęścia oferują wszelkie warunki pozwalające na zawieranie najważniejszych znajomości w życiu.

Czekała na mnie przeszłość i to była najbardziej przerażająca wizja przyszłości.

Czy nie powinno się wierzyć przyjaciołom? Może to jedyna rozsądna wiara.

Nie wiem dlaczego, ale poczułem się okropnie, leżąc tam, koło tej kobiety, której niemal nie znałem i która była taka cudowna. Nie mogłem zdefiniować swojego lęku, ale zrozumiałem o pierwszym brzasku, że to wszystko będzie dla mnie niemożliwe. Że nigdy nie będę w stanie udawać i że moje serce schnie dalej w deszczu. Wyszedłem nawet nie zostawiwszy kartki.

Miło używać innego języka.
Zwłaszcza gdy język ojczysty się wykoślawił.

Wezmę jakiś sok...
-...?
-Chyba morelowy".
Spojrzał na nią, jakby nagle włamała się do rzeczywistości.

Książka byłaby doskonała, to prosty, uspokajający podarunek, który budzi zaufanie, prezent osobisty, ale niezbyt inwazyjny.

Owocem miłości - mawia się często; zapominając, że owoc je się na deser i rzadko jest się jeszcze po nim głodnym.

Chciałem walczyć z pogorszeniem naszych relacji. Mowy nie było, żebym się poddał. Nade wszystko bałem się kolejnego niepowodzenia. Wielokrotnie próbowałem tchnąć życie w nasz związek w obliczu pochłaniającej nas katastrofy. Dodawałem papryki do makaronu, kupowałem codziennie róże, śmiałem się prymitywnie, byłem z pewnością dosyć żałosny. Trzeba wiele miłości, żeby przywdziać strój nowoczesnego superbohatera usiłującego ocalić z codzienności bicie serca.

Ce qui est violent dans l'échec , c'est d'avoir perdu la maîtrise de son destin. C'est la soumission à la décision de l'autre.

Życie może być piękne, kiedy się jest świadomym niedogodności narodzin.

Larousse zatrzymuje się tam, gdzie zaczyna przemawiać serce.

Niezależnie od tego, gdzie jesteśmy, zawsze toczy się walka o miejsce w hierarchii.