Dzieci gubią się na tle życia, podobnie jak zwierzęta i starzy ludzie.

Wycięli mu taki kawał mózgu,że mógłby zostać politykiem.

Nie można bawić się w Boga, nie zadając się z szatanem.

Czasami lepiej nie być najbystrzejszym w grupie. Niektórzy ludzie boją się bystrych osób. Jeżeli zniżysz się do ich poziomu, zaakceptują cię. Życie jest łatwiejsze, kiedy wtapiasz się w tłum. Nie trzeba jednak zachowywać takich pozorów w towarzystwie swojego staruszka lub uroczej sąsiadki. Co to za życie, jeżeli nie możesz być sobą w obecności przyjaciół i rodziny?

Bez dzielenia się wiedzą nie byłoby postępu.

Kobiety zdawały się mieć bezkresne zasoby łez. Zalewały się łzami z taką łatwością, pod wpływem najsłabszej emocji. Z mężczyznami tak nie było. Rzadko płakali, przynajmniej z powodu emocji. W ich wypadku wyzwalaczem był ból; to on odkręcał kurek do końca. Kobiety doskonale radziły sobie z bólem, ale nie z emocjami. Mężczyźni radzili sobie z emocjami, ale nie z bólem. Różnice były niekiedy subtelne, niemniej istniały.

Czasami najprostsze odpowiedzi są najlepsze, bo jeżeli kłamiesz i zabrniesz w rozmowie za daleko, kłamstwo jak lina okręca Ci się wokół szyi i odcina dopływ powietrza.

Nawet kiedy ży­je­my, nie­zba­dane są wy­ro­ki bo­skie, ale po śmier­ci to już w ogóle szko­da gadać. Gość na górze za­czy­na total­nie świ­ro­wać.

Mu­sisz prze­bić wzro­kiem wszyst­kie kłam­stwa, któ­ry­mi się kar­mi­łeś, i od­na­leźć praw­dę. Jest w two­jej gło­wie, za­grze­ba­na gdzieś z tyłu pod war­stwa­mi kurzu. Mo­żesz za­ko­pać coś złego, ale złe rze­czy mają ten­den­cję wy­grze­by­wać się pa­zu­ra­mi spod ziemi.

Nawet się nie oszu­kuj, że go­tów­ka w kie­szeni w jakim­kol­wiek stop­niu pod­wyż­sza twój sta­tus. Nie wierz w to ani przez chwi­lę. Po­rząd­niej­sze ubra­nia nie zmie­nią tego, jaki je­steś na­praw­dę. Mogą tylko za­kryć smród uwię­ziony pod po­wierzch­nią. Jak płach­ta zakry­wa­jąca ster­tę gnoju zosta­wioną na słoń­cu.

Wspo­mnie­nia są płyn­ne, jak woda. Mogą wy­ciec przez naj­drob­niej­sze pęk­nię­cie w ścia­nie, kro­pla po kro­pli, ale nigdy zu­peł­nie nie zni­ka­ją, gniją w ciem­nym kącie, po­kry­wa­ją się ple­śnią, puch­ną, aż w końcu prze­sta­ją się mie­ścić, i wtedy znaj­du­ją sobie wyj­ście, się­ga­ją ku świa­tłu.

Praw­dziwi nowo­jor­czycy nie noszą nowo­jor­skich ubrań ani nie czują po­trze­by pstry­ka­nia ty­się­cy zdjęć holu.

Czasami najprostsze odpowiedzi są najlepsze, bo jeżeli kłamiesz i zabrniesz w rozmowie za daleko, kłamstwo jak lina okręca ci się wokół szyi i odcina dopływ powietrza.

Kiedy facet daje mi numer tele­fonu, dener­wuję się jak trzy­na­sto­latka w szko­le śred­niej, z błysz­czą­cym apa­ra­tem do pro­sto­wa­nia zębów i trą­dzi­kiem, który współ­za­wod­ni­czy z pie­gami.

W dzi­siej­szych cza­sach na­le­ży być kre­atyw­nym.

Ro­dzi­na to cenna rzecz, nie sądzisz? Cenna i kru­cha jak delikatne szkło pod­czas burzy.

Witaj, Przyjacielu, jestem złodziejem, zabójcą, porywaczem. [...] Najprawdopodobniej znasz mnie pod pseudonimem Zabójcy Czwartej Małpy. [...] Świetnie się zabawimy, Ty i ja.

Każdy problem ma przynajmniej trzy rozwiązania, a nawet jeśli wydaje ci się, że znasz idealne, powinieneś poświęcić trochę czasu na ustalenie kolejnych dwóch, żeby zestawić je wszystkie ze sobą. Czasem to najłatwiejsze albo najbardziej ewidentne wcale nie jest tym najtrafniejszym, a najtrafniejsze nie jest łatwe ani oczywiste.

(...) powi­nie­neś się na­uczyć żyć chwi­lą. Prze­szłość mi­nę­ła, a przy­szłość jest za­wsze odro­binę poza na­szym zasię­giem. Liczy się tylko tu i teraz.

Zasłu­żyła na cier­pie­nie.
Zasłu­żyła na cier­pie­nie za wszystko, co zro­biła.

Nawet w wiel­kim lesie można się czuć jak w po­trza­sku, pod­czas gdy inni znaj­dują wol­ność w wię­zien­nej celi.

Mia­łem w sobie pust­kę, która wypeł­niała się, kiedy ona była bli­sko – to miej­sce w sercu nale­żące wy­łącz­nie do niej, pokój, do któ­rego tylko ona miała wstęp.

(...) nic na świe­cie nie boli tak jak śmierć osoby, którą ko­chasz.

Cza­sem do­brze jest przy­po­mi­nać sobie cięż­kie czasy. Dzię­ki temu inne pro­ble­my nie wy­da­ją się takie strasz­ne.

(..) w szczę­śli­wych wspo­mnie­niach niebo jest za­wsze błę­kit­ne.

Są takie chwi­le w życiu, kiedy wy­da­je się nam, że wiemy, co na­stą­pi póź­niej. Przy­padki prze­wi­dy­wal­no­ści, iden­tycz­no­ści. Kiedy ko­lej­ny krok jest nam rów­nie do­brze znany jak po­przed­ni, więc idzie­my pew­nie, świa­domi, że nie czai się na nas nic strasz­nego. Kro­czymy wtedy przed sie­bie, jak­by­śmy prze­czy­tali ostat­nią stro­nę książ­ki i mogli teraz wró­cić do po­cząt­ku, abso­lut­nie pewni, jak poto­czy się histo­ria, i cie­szyć się prze­wi­dy­walną po­dró­żą.

(...) moi ro­dzi­ce nie żyją. Odwie­dza­łem ich groby. Roz­ma­wia­łem z nimi na cmen­ta­rzu. Modli­łem się za nich. Za­wsze nale­żeli do prze­szło­ści. Zna­łem ich twa­rze tylko ze sta­rych foto­gra­fii i snów, a dźwięk ich gło­sów był nie­uchwyt­ny ni­czym woda w by­strym stru­mie­niu. Pogo­dzi­łem się ze śmier­cią rodzi­ców na długo przed­tem, zanim zro­zu­mia­łem, co to wła­ści­wie ozna­cza. Kiedy traci się rodzi­ców w tak mło­dym wieku, to tak po pro­stu jest. Nie zna się innej sytu­acji.

Nie­na­wi­dzi­łem jej za to, że ukry­wała przede mną praw­dę, a jed­no­cze­śnie kocha­łem ją za to, że mnie chro­niła, a oba te uczu­cia wyda­wały się jed­nym.

Py­ta­nia sta­no­wią fun­da­ment wie­dzy, ucze­nia się, od­kry­wa­nia i od­kry­wa­nia na nowo. Do­cie­kli­wy umysł nie ma ze­wnętrz­nych ścian.

Każdy pragnie tego, co nieosiągalne.