Oddychasz jak zwierzę, ale spójrz na to jak człowiek. Dwanaście razy w ciągu minuty umierasz i znów budzisz się do życia. Czy to nie cud?

To fascynujące obserwować, jak na drodze wiary przechodzi się przez kolejne etapy: stanie przed Bogiem i mówienie, stanie przed Bogiem i mówienie Mu, że chciałoby się milczeć, wreszcie - realne milczenie, gdy człowiek odarty przez życie z dobrego mniemania o sobie, poczucia wszechkontroli i samowystarczalności jedyne, co ma, to możliwość powiedzenia "ufam". Dlatego Bogu łatwiej dobrać się do tych, co wiedzą, że są głodni. I gdzieś w tym miejscu zaczyna się wiara. Wszystko, co wcześniej, to (tylko lub aż) religijność.

Nie wiem, czy Duch Święty na pewno potrzebuje tych wszystkich kapliczek, bereł, koron z gołąbkiem, procesji z chlebami, zarzynanego bydła i paczek żywnościowych dla wszystkich po równo. Z pewnością potrzebują tego ludzie.

Uniwersalny mechanizm zła - ostatnią ofiarą zabójcy jest zawsze on sam.

Bóg używa nas. On ma władzę. Trzeba uświadomić sobie, że czasem cudem jest samo przetrwanie jakiejś trudnej sytuacji

Co bym zrobił, gdyby po powrocie do domu okazało się, że spełnił się sen tak wielu życzliwych mi osób- moi szefowie, widzowie i czytelnicy podziękowali mi za wszystkie rodzaje aktywności. Odpowiedź znam od dawna- chciałbym pracować na lotnisku. Nieważne, czy miałbym odprawiać pasażerów czy przerzucać bagaże. Byleby być w miejscu najbardziej zgodnym z istotą ziemskiej części egzystencji, tam, gdzie człowiek jest w podróży. W drodze, która prędzej czy później, po jednej albo dziesięciu przesiadkach zaprowadzi go przecież do domu.

Bóg cię poprowadzi, czasem bardzo niepozornymi znakami. Gdy usłyszysz, że puka do drzwi, musisz tylko otworzyć, bo klamka jest od wewnątrz, a On nie ma natury włamywacza.