Na podstawie przytoczonych opisów można odnieść wrażenie, że czas w naszej rzeczywistości jest zmienną pozorną, konstrukcją myślową, która przystosowuje nas do życia w czasoprzestrzeni. W innym wypadku tego rodzaju anomalie nie mogłyby mieć miejsca. Sugerują one jednak również, że i przestrzeń może mieć dokładnie ten sam charakter. Byłaby wtedy tworem mentalnym, któremu wyłącznie świadomość wielu obserwatorów nadawałaby pozór stabilności. Nasz ruch w tej przestrzeni byłby więc też złudzeniem, podobnie jak i przeskoki w czasie.

Dotąd nauka nie dopuszczała możliwości istnienia duchowego komponentu w ludzkim ciele, zatem nie zajmowała się też energią, z której korzysta. W rezultacie niewiele wiemy o zasobach, które człowiek może spożytkować przy użyciu własnej psychiki.

...modulując subtelne energie pól fizycznych w ramach regulacji procesów zachodzących w naszym organizmie, możemy stopniowo przejść do modulowania i kontroli procesów przebiegających poza naszym organizmem.