(...) są tylko dwie mądrości, jakie warto po sobie zostawić. Na wszystko, co ważne, musiałam ciężko zapracować. Nic z tego, co ważne, nie kosztowała ani centa.

Problem w tym, że teściowa szalenie łatwo może popełnić błąd. Jest nieskończona lista niepisanych reguł: być zaangażowaną, ale nie dominować, wspierać, ale nie przesadzać, pomagać przy wnukach, ale nie dyrygować, służyć mądrością, ale nie podsuwać rad.

Norah ski­nę­ła na kel­ne­ra, który czaił się w po­bli­żu.

– Czego pani sobie życzy?

– Lo­bo­to­mii – od­par­ła Norah. – Niech bę­dzie po­dwój­na.

Kel­ner uśmiech­nął się zło­śli­wie.

Synowie zawsze widzą w matce to, co najlepsze. Córki widzą ją prawdziwą. Jej wady i słabości. Dostrzegają, kim nie chcą być. Widzą matkę dokładnie taką, jaka jest - i za to ją nienawidzą.

Przecież od tego są rodzice, żeby ich obwiniać za wszystkie życiowe problemy!

Uświadamiam sobie, że tylko teściowa z synową mogą toczyć regularną wojnę, nawet nie podnosząc głosu.

Naj­gor­szą czę­ścią każ­dej rand­ki, jak po­wie­dzia­ła Ne­ilo­wi na ostat­niej sesji – znacz­nie gor­szą niż seks, jeśli do niego do­szło – była roz­mo­wa. Wy­da­wa­ła się nie tylko nudna, ale też bez­ce­lo­wa, zwa­żyw­szy na fakt, że gdyby kie­dyś mieli zo­stać part­ne­ra­mi ży­cio­wy­mi, to naj­praw­do­po­dob­niej spę­dzi­li­by na­stęp­ne trzy­dzie­ści lub czter­dzie­ści lat na ga­pie­niu się w ekran te­le­wi­zo­ra albo ko­mór­ki w przy­ja­ciel­skim mil­cze­niu.

Ży­jesz sobie swoim ży­ciem, po­chło­nię­ta try­wial­ny­mi, co­dzien­ny­mi stre­sa­mi, gdy nagle do­pa­da cię po­tęż­ny, peł­no­wy­mia­ro­wy kry­zys.

Mogłabym napisać dużo, ale są tylko dwie mądrości, jakie warto po sobie zostawić. Na wszystko, co ważne, musiałam ciężko zapracować. Nic z tego, co ważne, nie kosztowało ani centa.

- Złość to maska, za którą kryje się smutek - wyjaśniła mi Janet. - Z moich doświadczeń wynika, że w dziewięciu przypadkach na dziesięć, gdy jest się życzliwym dla rozgniewanych ludzi, to oni się uspokajają i wtedy można się dowiedzieć, o co im naprawdę chodzi.

– Wiemy, że się sta­ra­łaś – po­wie­dzia­ła Norah, wy­stę­pu­jąc na­przód. – Pró­bo­wa­łaś nas izo­lo­wać, upo­ka­rzać, stra­szyć… .

Ad­op­cja osoby do­ro­słej jest nie­zwy­kła, ale się zda­rza.

- Wyglądasz jak żaba lotnik - mówię, po czym zakładam swoje. - A ja?
- Jak tęczowa żaba lotnik.
Uśmiecham się.

Taka dziew­czy­na jak ty za­słu­gu­je co naj­mniej na To­ble­ro­ne.

Chcę czuć, że je­stem warta mi­ło­ści, i nie bać się po­ko­chać kogoś w za­mian.

Nie uwa­ża­ła tego za przy­kry obo­wią­zek. Ru­ty­na sprzą­ta­nia da­wa­ła jej po­czu­cie celu, które trud­no było opi­sać.

Jesz­cze nigdy nie byłam na te­ra­pii, ale chyba nie tak to za­zwy­czaj wy­glą­da. Może to jeden z tych te­ra­peu­tów, któ­rzy sto­su­ją me­to­dy nie­kon­wen­cjo­nal­ne, aby wy­wo­łać okre­ślo­ny re­zul­tat – na przy­kład
nie pro­po­nu­je pa­cjen­to­wi krze­sła, bo uważa, że kiedy czło­wie­ko­wi jest nie­wy­god­nie, to szyb­ciej prze­cho­dzi do rze­czy?

Jeden za wszyst­kich, wszy­scy za jed­ne­go.

W realu nie sto­su­je się prze­mo­cy, żeby ra­dzić sobie z uczu­cia­mi.

– Za­wsze ka­że­cie mi się wy­lu­zo­wać – po­wie­dzia­ła, uru­cha­mia­jąc sa­mo­chód. – A kiedy w końcu to robię, obie świ­ru­je­cie.

Media uwiel­bia­ją ze­sta­wie­nie baj­ko­wej wiej­skiej po­sia­dło­ści z okrop­no­ścia­mi, które się tam wy­da­rzy­ły. Uwiel­bia­ją też wszyst­ko, co do­ty­czy dzie­ci z ro­dzin za­stęp­czych.

Mam wra­że­nie, jak­bym zna­la­zła się w al­ter­na­tyw­nym wszech­świe­cie.

Nie po­szła się bawić, rzecz jasna. Jes­si­ca była dziec­kiem grzecz­nym i uło­żo­nym, ale pod­słu­chi­wać umia­ła rów­nie do­brze jak każde inne.

Myśl o fi­zycz­nej ma­ni­fe­sta­cji jej cier­pie­nia miała w sobie coś per­wer­syj­nie po­cią­ga­ją­ce­go.

Do­ra­sta­jąc w at­mos­fe­rze nie­do­stat­ku, na­bra­ła skłon­no­ści do, na­zwij­my to, oszczęd­ne­go ope­ro­wa­nia środ­ka­mi.

– Lu­bisz dzie­ci? – za­py­tał ją Kevin z wy­raź­nym oży­wie­niem.

– Nie – od­par­ła. – Lubię psy.

– Ten dom to chlew – po­wie­dzia­ła. – Nikt nie pój­dzie spać, do­pó­ki nie bę­dzie wy­pu­co­wa­ny na błysk.

....Są ludzie, którzy rzucają się innym na ratunek, i tacy, co zrobią wszystko, by ocalić siebie....

Przy tamtej okazji coś zrozumiałam. Są ludzie, którzy rzucają się innym na ratunek, i są tacy, co zrobią wszystko, by ocalić siebie. Ollie nie zamierzał utopić Nettie, po prostu zadziałał instynktownie. Podobnie jak ona. Moje dzieci pokazały mi, kim są.

– Czy roz­ma­wiam z panią Ali­cią Con­nel­ly?

– Jeśli jest pani win­dy­ka­to­rem, to nie – od­par­ła Ali­cia. – A jeśli wy­gra­łam na lo­te­rii, to tak.