Jeśli interpretuję otwarte drzwi namalowane w stylu iluzjonistycznym jako prawdziwe i idę naprzód, by przez nie przejść, fakt w postaci nieprzenikalnej ściany unieważni moją interpretację. Musi istnieć sposób, w jaki rzeczy się mają - i dowodem tego jest nie tylko to, że wszyscy ludzie są śmiertelni, lecz także to, że jeśli próbuję przejść przez ścianę, łamię sobie przegrodę nosową. Śmierć i owa ściana są jedyną formą absolutu, o której istnieniu nie możemy wątpić. Oczywistość tej ściany, która mówi nam "nie", gdy chcemy ją interpretować, jakby jej nie było, być może będzie kryterium prawdy niezmiernie skromnym dla strażników absolutu, ale, by sparafrazować Keatsa, "tyle wiedzieć wam dane i nie trzeba więcej".

W każdej chwili pewien kształt dłoni lub twarzy osiąga doskonałość, pewien odcień wzgórz lub morza okazuje się bardziej wyszukany od innych, pewien odcień namiętności, intuicja lub pewnego rodzaju intelektualne podniecenie stają się dla nas nieodparcie rzeczywiste i pociągające, jednak tylko w tej jednej chwili.

Wszystko płonie! Co płonie? Oko płonie. Forma płonie. Świadomość wzroku płonie. Postrzeganie form płonie. I cokolwiek jest, co powstaje w zależności od kontaktu wzrokowego - doświadczane jako przyjemność, ból lub ani przyjemność, ani ból - to także płonie. Czym płonie? Płonie ogniem namiętności(...)płonie, mówię wam, narodzinami, starością i śmiercią, smutkiem, lamentem, bólem, zmartwieniem i rozpaczą. Ucho płonie. Dźwięk płonie.(...)Nos płonie. Zapach płonie (...)język płonie. Smak płonie(...)ciało płonie. Dotyk płonie(...)Umysł płonie. Myśl płonie(...) Oto, co rzekł Błogosławiony. Uradowani mnisi rozkoszowali się słowami Błogosławionego. I kiedy dano im to wyjaśnienie, serca tysiąca mnichów przez wyzbycie się przywiązania zostały w pełni oczyszczone ze skalań. - Wielkie mowy historii