Bosacy jeden po drugim zaczęli opuszczać małą celę ojca Jana, kłaniając się przy tym, jak zwykle to czynić musieli, gdy nawiedzali bądź opuszczali chorego. Tylko furtian stał nieporuszony pośrodku celi, a gdy wszyscy już wyszli, podszedł cicho do łóżka, by złożyć na piersi zmarłego piękną biała różę.
- Prosiła, żebym ci powiedział, że bardzo cię kocha - wyszeptał przez łzy, po czym wybiegł szybko z celi...

- Kupujcie, kupujcie dąb skalny, n którym nasza Pani ukazuje się dzieciom - usłyszał donośny głos.
Na schodach przed kościołem stał niski mężczyzna w średnim wieku, ubrany w znoszoną marynarkę i granatową czapkę i wymachiwał jakimiś fotografiami.zaciekawiony Colin podszedł bliżej.
- Przecież to zwykłe drzewo - zauważył, gdy mężczyzna pokazał mu jedną z fotografii, które trzymał w ręce.
- A, no widzi pan, jak to wzrok może człowieka mylić - odezwał się mężczyzna, uśmiechając się tajemniczo do Colina. - Widzisz pan zwykłe drzewo, a to nie jest zwykłe drzewo, ale święte.