Poza nawiasem

Oni nigdy nie dadzą nam spokoju. Nigdy nie pozwolą nam na szczęście. Zawsze będą przeciwni, żebyśmy byli tacy, jacy chcemy być, jakimi się urodziliśmy...

Oni nigdy nie dadzą nam spokoju. Nigdy nie pozwolą nam na szczęście. Zawsze będą przeciwni, żebyśmy byli tacy, jacy chcemy być, jakimi się u...

Tak, w tamtym momencie to była Polska – ta rozwrzeszczana, zapijaczona, agresywna, rzygająca nienawiścią i homofobiczna. Niedouczona, podzelowana patologią, uprzedzeniami i skrajnym fanatyzmem. Tych czterech idiotów doskonale reprezentowało właśnie tę część społeczeństwa, za którą reszta od tylu lat musiała się wstydzić i której się obawiała. To nie byli fani, sympatycy, nawet nie wyborcy, a wyznawcy. Rzecz niesamowicie niebezpieczna, bo cechująca się bezrefleksyjnym zaślepieniem, ciemnotą i absolutną wiarą we własne, chore poglądy oraz złudną, płynącą z samej góry nietykalność.

Tak, w tamtym momencie to była Polska – ta rozwrzeszczana, zapijaczona, agresywna, rzygająca nienawiścią i homofobiczna. Niedouczona, podzel...

– Chciałbym myśleć, że to pozytywne zaskoczenie, a nie zawias na zasadzie: „O kurwa, jak stąd zwiać?” – powiedział w końcu z szerokim uśmiechem. To spowodowało, że wreszcie trochę się otrząsnąłem.

– Jasne, sorry! – wykrztusiłem. – Jezu, naprawdę przepraszam. Po prostu… zaskoczyłeś mnie. Nie spodziewałem się, że cię tu spotkam.

Musieliśmy siedzieć bardzo blisko siebie i mówić głośno, bo muzyka niemal nas zagłuszała, przez co zrobiło mi się trochę nieswojo. Wyraźnie czułem ciepło bijące z jego ciała, co groziło, że jeszcze moment i mój mózg wywali totalnego errora.

– Jezusa w to nie mieszaj – rzucił wesoło. – Jego tu nie ma. Za to… ty jesteś.

– Chciałbym myśleć, że to pozytywne zaskoczenie, a nie zawias na zasadzie: „O kurwa, jak stąd zwiać?” – powiedział w końcu z szerokim uśmiec...